Geheimtip: De Blauwe Berg in Suriname

Even weg uit het jachtige bestaan aan de Noordzee, terug naar de rust van Mama Sranan. Op een zandpuist in het Surinaamse oerwoud.

STIEVEN RAMDHARIE

Op het dak van de berg, tussen de graven van slaven en oud-kolonialen, verstoort het mobieltje de oorverdovende stilte. Telefoontje uit Nederland, 7.500 kilometer verderop. Regendruppels dalen zachtjes neer op de grafzerken van het Surinaamse Berg en Dal wanneer de dame van de Postcodeloterij vraagt of meneer écht niet wat extra loten wil bestellen. Anders zou hij wel eens een grote prijs kunnen mislopen.

Tja, die mevrouw in Amsterdam kan natuurlijk niet weten dat haar loterijdoelwit op dat moment, midden in het oerwoud, al de koning te rijk is. Op de punt nota bene van een dichtbegroeide zandpuist van amper 100 meter hoogte. Beneden kolkt het water van de Suriname, aan de overkant is het oerwoud. Op het dak van de Blauwe Berg heerst rust, af en toe onderbroken door vogelgezang.

Het is de herkenbare rust die Surinaamse Nederlanders over zich voelen komen als ze voor even terug zijn in Mama Sranan, wanneer ze zich afvragen of dat jachtige bestaan aan de Noordzee, tussen die bakra's, hen wel zo gelukkig maakt.

De Blauwe Berg, gelegen op de voormalige suikerplantage Berg en Dal, is begonnen aan een nieuwe jeugd. Het maakt nu deel uit van ecoresort Berg en Dal, het ietwat chique paradijsje van Surinames grootste handelsonderneming Kersten. Het bedrijf, ooit opgericht door een Duitse zendeling, is nog steeds in handen van de Moravische kerk.

Hier, aan de oever van de rivier, werkten ooit honderden slaven op de suikerrietplantage. Onder wie de voorouders van Clarence Seedorf. Wie bezweek aan de harde omstandigheden of malaria, werd zo ver mogelijk weg begraven. Op de Blauwe Berg.

Op weg naar boven, plukt de Indiaanse gids Hans Lagadeau bladeren van de jarakopi. 'Vrouwen gebruiken het om het lichaam te reinigen en om weer op krachten te komen na de bevalling', vertelt Lagadeau terwijl hij met een kapmes een weg baant door de takken. In de verte klinkt een luid geraas: er komt een bui aan. Eenmaal boven, bij het graf van bankdirecteur Charles Busken Huet, wijst de gids naar het oerwoud aan de overzijde. Lagadeau: 'Dát, meneer, is ons groene goud. En dat mogen we nooit, nooit verliezen.'

bergendalresort.com

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden