Geheime wapen zorgde dat de krant niet verzoop

AMSTERDAM Marianne Boissevain (61) was een van de geheime wapens van de Volkskrantredactie. Dit zijn mensen die opereren in de anonimiteit van de Amsterdamse kantoortuin en er elke dag weer voor zorgen dat de chaos van het nationale en internationale nieuws wordt samengebracht op een paar vierkante decimeter krant, op...

Dat er soms, te vaak, wel degelijk fouten worden gemaakt, is – was – nadrukkelijk níet de schuld van Marianne Boissevain. Zij was – niet overdreven – het ultieme geheime wapen van de eindredactie van de Volkskrant. Wanneer de nood aan de man kwam, als er ’s avonds laat in te weinig tijd nog te veel ‘kopij’ moest worden ‘doorgejast’, dan was zij degene die ervoor zorgde dat de krant niet ‘verzoop’.

Er bestond ook een andere Marianne: vraagbaak, wandelend woordenboek, databank en – na sluitingstijd – een liefhebster van een glas rode wijn.

Ook was zij iemand die haar maatschappelijke betrokkenheid nooit onder stoelen of banken stak. Daarbij kwam haar bijna aangeboren afkeer van autoriteiten haar niet alleen van pas, deze zat haar soms ook in de weg; ook tijdens haar eigen loopbaan.

Ze had een links hart en een sterk ontwikkeld gevoel voor rechtvaardigheid. Dat kwam regelmatig tot uiting bij interne discussies over de legitimiteit van de Amerikaanse invasies in landen als Vietnam en veel later, Irak.

Het opkomen voor verdrukten stond bij haar hoog in het vaandel. Dat bleek ook uit de betrokken reportages die Marianne in 2001 maakte over de eerste vrije verkiezingen in Oost-Timor en uit het door de tsunami getroffen Atjeh in 2005.

Wat dat betreft had ze haar handen vol aan het continent waaraan ze haar hart had verpand: Azië. Daar waren veel regimes die de naam rechtsstaat niet verdienden. En daar schreef ze door de jaren heen een indrukwekkende reeks achtergrondartikelen over.

Marianne was intens begaan met het lot van de Papoea’s en was innig tevreden over de val van de Indonesische dictator Soeharto. Ook om de dood van de Cambodjaanse tiran Pol Pot heeft ze niet gerouwd. De tekst die zij onder de foto van diens lijk tikte, is legendarisch: ‘Geen twijfel mogelijk, dit is Pol Pot en hij is dood.’

Uit een oude toespraak van een van de collega’s, toen Marianne een rond aantal jaren in dienst was:

‘Wie verzint voortaan om vijf minuten na middernacht een kop boven de opening krant, waarin moet worden aangestipt dat in de nabijheid van de Madagascaraanse hoofdstad Antananarivo een Boeing 747 van Singapore Airlines is neergestort met twaalf bemanningsleden en 514 passagiers aan boord, onder wie de Indiase minister-president P.V. Narasimha Rao, terwijl over het lot van de Cambodjaanse koning Norodom Sihanouk nog onzekerheid bestaat?

‘Jij, Marianne, en jij alleen, bent in staat al die informatie op drie regels twee kolom te persen op een manier die ook nog tot lezen noodt. Niemand doet je dat na. Zonder jou zullen we gewoon weer saai moeten melden: Vliegramp eist doden.’

Tot zo ver het toespraakje. Als een collega zo’n kop tikte en het kwam Marianne onder ogen, stak zij haar neus in de lucht, schudde plagerig het hoofd en sprak: ‘Ach jongen toch. Een vliegramp eist geen doden, een vliegramp eist levens.’

Aan dat neusje zullen we nog vaak terugdenken – en niet alleen vanwege een onjuiste kop.

Pieter Broertjes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden