Gehard door het verdrietige debuut bij de Spelen

Gebutst en gekneusd kwam de Nederlandse triatlete Wieke Hoogzaad terug uit olympisch Sydney. Tijdens de wedstrijd aan de voet van het beroemde Opera House, waarvan ze zich zoveel had voorgesteld, was ze fietsend pijnlijk ten val gekomen; haar enkelbanden waren kapot, een zwevende rib was in de lengterichting gescheurd....

'Het was ons olympisch debuut, de eerste dag van de Spelen bovendien. We waren allemaal zenuwachtig, verkeerden onder hoogspanning. Ik wilde wat verder naar voren fietsen toen het gebeurde. Een Japanse triatlete viel, anderen volgden. Ik probeerde er nog overheen te rijden, maar dat lukte niet.'

Hoogzaad ging hard onderuit, maar wist op te krabbelen, ze verbeet de pijn, probeerde in een derde groepje aansluiting te vinden met de kopgroep. 'Ik zag om me heen alleen maar vrouwen die normaal minder sterk waren dan ik. Ik dacht, wat doe ik hier?'

Wieke Hoogzaad finishte uiteindelijk als 25ste. Na afloopde was ze nog zo beduusd van het dramatisch verloop van de wedstrijd, dat ze wel vertelde van de ongelukkige buiteling, maar zweeg over de pijn. 'Die voelde ik ook niet op dat moment.'

Pas later, in het olympisch dorp, bleek ze lichamelijk en mentaal gebroken. 'Lachen en niezen met die kapotte rib deed pijn. Ik kon alleen maar rust houden.'

In haar hoofd woelde bovendien de frustratie van de verloren wedstrijd. Want buiten die val was er nog meer misgegaan. Waarom was teamgenote Silvia Pepels van voren blijven fietsen? Zij was toch alleen maar als 'knecht' meegegaan?

Pepels had niet gewacht, sterker nog, ze had in haar groep zelfs meermalen de koppositie ingenomen. 'En wat ben je dan voor een knecht?'

Nog in Sydney, op het vliegveld voor de terugreis, had ze met Pepels en bondscoach Louis Delahaye ('die toch al aan het eind van zijn latijn was') over de zaak gesproken, maar tot een verhelderend onderhoud kwam het niet. 'Silvia zou pas veel later van mijn valpartij hebben geweten, Louis had haar langs het parkoers niet kunnen inlichten.'

Daarmee leek de kous af, maar dat was niet het geval. Thuis, in Beek, bekeek ze de videoband van de wedstrijd. 'Bleek dat Silvia voor de camera had verteld dat ze wél vroegtijdig wist dat ik gevallen was. Maar ze was toch voor haar eigen kansen gegaan, ze had niet op mij gewacht. Toen brak mijn klomp. Ze was niet op eigen kwaliteiten afgevaardigd, ze mocht alleen maar als knecht mee. Daarover waren duidelijke afspraken gemaakt.'

Tijdens de huldiging van Limburgse olympiagangers vertelde Hoogzaad openlijk van haar frustraties. 'Ik was heel boos, en dat vertelde ik ook. Ik had het even helemaal gehad. Het was toch al geen vrolijke bijeenkomst, de Limburgse sporters hadden het in Sydney niet goed gedaan; mountainbiker Bart Brentjens was er, zwemmer Mark Veens, die de dupe was geworden van een foute wissel, Pepels en ik.'

In de regionale kranten stonden een dag na de bijeenkomst koppen als 'Huldiging ontsierd door rel Hoogzaad-Pepels'. Hoogzaad: 'Achteraf was het natuurlijk geen gelukkig moment, maar ik was ook wel heel geëmotioneerd. Silvia was door mijn woorden gekwetst, van de bond kreeg ik later een brief waarin stond dat ik de sport in diskrediet had gebracht.'

Na de 'rel' nam Hoogzaad letterlijk en figuurlijk afstand van het Nederlandse triatlonwereldje. Ze brak met coach Delahaye en vertrok met haar Deense vriend Ricky J & lsquor;rgensen naar het Deense Ballerup. 'Ricky kon daar per 1 februari zwemcoach worden.'

J & lsquor;rgensen, die zelf meer dan veertig nationale zwemtitels veroverde, was tot voor kort ook actief als triatleet. 'Hij haalde Sydney net niet en stopte toen.' Afgelopen week was het paar even in Nederland, om te trouwen in Hoorn.

De bruidegom ging terug naar Denemarken ('het werk in het zwembad wacht') en de bruid vertrok naar het Tsjechische Karlovy Vary, waar dit weekeinde de EK triatlon olympische afstand (1,5 kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer lopen) op het programma staat.

Van Hoogzaad, in 1998 in het Oostenrijkse Velden al eens de beste van Europa, mag het nodige worden verwacht. De afgelopen weken won ze drie internationale wedstrijden, zondag was ze oppermachtig tijdens de open Duitse kampioenschappen in Frankfurt.

Met die zegereeks zet Nederlands beste triatlete een serie voort die slechts in Sydney onderbroken werd. Na een periode van blessures in 1999 en begin 2000, pakte ze ook in het voortraject naar Australië de draad weer op met goede resultaten. 'Spijtig dat het bij de belangrijkste wedstrijd uit mijn leven mis ging.'

Na de Spelen, waar de triatlon als kijksport een uitstekend debuut beleefde, was ze al snel weer gemotiveerd om te gaan trainen.

'Er zijn door mijn verhuizing de nodige zaken veranderd. Ik ben mijn eigen trainer geworden, en dat bevalt me prima. Louis was geen slechte coach, verre van dat. Maar ik ben nu veel minder gestresst. Mijn lichaam is vrij blessuregevoelig, ik weet precies hoe ver ik kan gaan.'

Ze zal niet in de voetsporen treden van Wilson Kipketer, de Keniaanse 800-meter loper die Deen werd. 'Ik blijf Nederlandse. Nederland is een veel beter topsportland dan Denemarken, de faciliteiten zijn er veel professioneler.'

Om haar A-status van NOCNSF te behouden, dient ze bij de komende EK bij de topzes te eindigen. Bij de zwaarder bezette WK, in juli in Edmonton, is een topacht-klassering voldoende.

Het contact met het nieuwe topsportduo van de Nederlandse Triathlon Bond, bondstrainer Marcel Swart en teammanager Gerrino Mulder, is goed, zegt ze. 'Ze zijn heel actief.' Hoogzaad komt vanuit Denemarken over voor trainingsstages op Papendal, met Swart e-mailt ze over de trainingsprogramma.

Met beide nieuwe managers en Silvia Pepels, die ook nog in de olympische selectie zit, voerde ze twee maanden geleden een verhelderend gesprek. Echte vriendinnen zullen de twee echter niet meer worden.

Hoogzaad: 'We gaan normaal met elkaar om binnen het team, nou ja, eigenlijk zeggen we niks tegen elkaar. Ik wil niet dat Silvia ooit nog knecht voor mij zal zijn. Dat kan ze ook niet, ik ben over het algemeen toch eerder uit het water.'

Op weg naar de Spelen van Athene zal de kwestie nog wel eens opgerakeld worden. Bij de olympische triatlon is, met het stayeren bij het fietsen, ploegentactiek immers een wezenlijk onderdeel geworden.

Hoogzaad: 'Dat zien we dan wel weer. Voorlopig sport ik zonder knechten. Dat ging de laatste drie wedstrijden uitstekend, want ik won. Bij de Europese titelstrijd ga ik dus ook mijn eigen gang, bij de wereldkampioenschappen in Edmonton zal ik waarschijnlijk zelfs als enige Nederlandse aan de start staan. Dan speelt die zaak dus helemaal niet.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden