Column

Gefrituurde inktvisringen eten bij sfeervol tl-licht

Hayat dacht in een vlaag van verstandsverbijstering dat het een goed idee was haar ouders mee te nemen naar een hip lunchtentje.

Voor een hapje hadden we naar de markt moeten gaan waar de Marokkanen, Turken en Surinamers zitten. Beeld Eva Roefs

Ik was even vergeten dat mijn ouders Marokkaans zijn. Soms heb ik dat. Ze kwamen zaterdagmiddag langs en ik had bedacht dat het leuk was in de stad een drankje te doen. Bij een tentje waar je aan steigerhouten tafels van smoothies, kruidenthee en bagels kunt smullen. Achteraf begrijp ik ook niet hoe het idiote plan in me was gevaren, het moet een moment van bewustzijnsvernauwing zijn geweest.

De verwarring begon toen we de tram uitstapten en mijn vader vroeg wat we in het stadscentrum te zoeken hadden. Ik was toch niet van plan te gaan winkelen? Argwanend keek hij naar de drie vrouwen die hem mogelijk in de val hadden gelokt. Maar ik stelde 'm gerust en zei dat we gewoon even een drankje gingen doen. Gewoon. Even. Niet dus. Want volgens mijn ouders is er in het hele centrum geen normaal eten te vinden.

Voor een hapje hadden we naar de markt moeten gaan waar de Marokkanen, Turken en Surinamers zitten. Waar je bij visboer Al Hoceima bij sfeervolle tl-verlichting gefrituurde inktvisringen en garnalen kunt eten van een plastic tafelkleed. Daar hadden m'n ouders trek in, niet in een rare bagel met avocado en tapenade.

Wat moest je nou met een doorboord broodje van 8,95 euro als je voor dat geld ook een visschotel kunt krijgen? Met een zucht en een frons ben ik maar op zoek gegaan naar een Turkse dönerzaak, waar mijn ouders hun tanden zetten in een flink stuk brood vol vlees, dat ze tevreden wegspoelden met cola. Ze waren blij dat het toch nog goed was gekomen in dat gekke stadscentrum van me. Mijn zusje lachte me ondertussen uit: 'Dacht je nou serieus dat papa en mama een bagel zouden eten?'

Ik had inderdaad beter moeten weten. Mijn ouders houden niet van ingewikkeld gedoe. Zo dacht ik jaren geleden ze een plezier te doen door ze van mijn eerste salaris mee uit eten te nemen naar een chic restaurant. Niet goed over nagedacht. Vanaf het moment dat we in het restaurant kwamen, keken mijn ouders ongemakkelijk. Waar moesten we zitten, en waarom dan per se dáár en niet hier? Waarom stonden er drie verschillende glazen en lag er zo veel bestek op tafel? Mijn vader verhuisde kordaat alle wijnglazen naar een andere tafel. Hup, weg ermee.

En de menukaart, sjongejonge, dat was een heel boekwerk waar we eerst allerlei onzin uit moesten bestellen voor we eindelijk konden gaan eten. Bij een poging de kaart te vertalen, struikelde ik al over lotuswortel en morilles, dus die kon ik met de beste wil van de wereld niet in het Marokkaans uitleggen. Wat dan weer tot verwarring leidde bij mijn ouders, omdat het menu toch in het Nederlands was en dat nu juist mijn taal was, of niet soms?

Toen de discussie uit de hand begon te lopen, heb ik de menukaarten afgepakt en mijn ouders de optie gegeven: vis of vega. Vlees viel natuurlijk direct af, want dat was niet halal. En vega eigenlijk ook, want mijn vader ging toch zeker geen sla 'dineren'. Als ik dat allemaal al wist, waarom was ik dan moeilijk gaan doen met die menuboeken en had ik niet meteen gezegd dat we vis aten, vroegen m'n ouders zich af. Verder vonden ze de voorgerechten tijd- en geldverspilling, de porties dusdanig klein dat je eigenlijk aangifte zou moeten doen van oplichting, en begrepen ze niet waarom het telkens zo lang duurde voor het volgende gerecht kwam. Zat de ober achter soms een krantje te lezen?

Toen ik krap anderhalf uur later stikchagrijnig afrekende, vroegen m'n ouders hoeveel het etentje had gekost en dat het toch écht niet meer dan 100 euro mocht zijn, want voor dat geld kon je bij slager Amin een maand aan boodschappen halen en thuis eten als een koning.

Op dat soort momenten vraag ik me af of ik ooit de voor mij alledaagse dingen kan delen met mijn ouders, of dat ze altijd met hun hoofd in Marokko zullen blijven. Om vervolgens gebeld te worden door mijn moeder, die haar beklag doet over vrienden die bij ze kwamen eten. Mijn moeder had uitgebreid gekookt en zat stipt om zes uur uur samen met mijn vader hongerig te wachten op de gasten. Die kwamen vervolgens pas om negen uur aanzetten. 'Maar mam, Marokkanen zijn toch altijd te laat en eten pas 's avonds laat?' Daar had mijn moeder geen boodschap aan. We waren toch zeker niet meer in Marokko, hier eten we om zes uur warm. En bovendien kun je niet drie uur te laat komen. Afspraak is afspraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden