Geen zon in de Himalaya

De Himalaya vanuit de lucht. Beeld anp
De Himalaya vanuit de lucht.Beeld anp

7 oktober 1973

Het was een van die bergregens die drie of vier dagen duren. De aarde was zwaar en doorweekt en de bergpaden waren glibberig. Op de terrasvormige velden lag het werk stil.

De bomen en de theeplanten waren loom van de damp; de zon had al een week niet geschenen en het begon behoorlijk kil te worden. In het noorden lagen de bergen met hun gigantische besneeuwde toppen. De vlaggen op de tempels waren zwaar van de regen; ze hadden hun glans verloren, hun vrolijke kleuren die wapperden in de wind. Het bliksemde en het geluid van de donder plantte zich voort van vallei tot vallei.

De volgende morgen was de hemel helder blauw, zacht en de hoge toppen, stil en tijdloos, werden door de vroege ochtendzon verlicht. Tussen het dorp en de hoge bergen lag een diepe vallei; zij was met mist gevuld. Recht voor je, verhief de op twee na hoogste top van de Himalaya zich.

Je kon hem bijna aanraken, maar hij was vele kilometers verwijderd: je vergat de afstand, want hij was daar, in al zijn majesteit , zo volslagen zuiver en onmetelijk. Later in de avond was hij verdwenen achter de donker wordende wolken van de vallei. Slechts in de vroege ochtend liet hij zich zien, om een paar uur later te verdwijnen. Geen wonder dat de ouden in deze bergen, de donder en de wolken hun goden zagen.

Jiddu Krishnamurti (1895-1986), Indiase spirituele leraar. Ingekort fragment uit Dagboek. Vertaling George Hulskramer. Uitgeverij Ankh-Hermes, 1982.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden