Geen veiligheid

DE Israëlische premier Netanyahu won vorig jaar de verkiezingen door te beloven 'vrede met veiligheid' te brengen. Een jaar later heeft hij noch het ene, noch het andere bewerkstelligd....

Maar dat heeft de veiligheid van de Israëlische burgers niet vergroot, zoals de aanslag op de Mahaneh Yehuda-markt in Jeruzalem pijnlijk duidelijk maakt. Onder Netanyahu zijn ze net zo kwetsbaar voor terreur als onder zijn voorgangers, die wel serieus onderhandelden met de Palestijnen.

Dat komt doordat Israël pas in veiligheid kan leven als er een definitieve oplossing is gevonden voor het Israëlisch-Palestijnse conflict. 'Pas wanneer een blijvende vrede bereikt wordt, zullen de vijanden van de vrede verslagen zijn', zei de Amerikaanse president Clinton na de bomaanslag.

Bij het zoeken naar die blijvende oplossing is er geen bevredigend alternatief voor het proces dat premier Rabin en de Palestijnse leider Arafat in 1993 op gang hebben gebracht. Uiteindelijk zullen Israëli's en Palestijnen moeten leren naast elkaar te leven in twee soevereine staten, hoe pijnlijk dat na vijf oorlogen ook is.

Maar vanaf het moment dat Rabin en Arafat hun dappere eerste stap zetten op weg naar de erkenning van deze realiteit, hebben extremisten aan beide zijden de toenadering gesaboteerd. De Israëlische fanaat die in 1995 Rabin doodschoot, deelde de eerste klap uit. De Palestijnse extremisten van Hamas maakten het werk af door met een reeks aanslagen de vredesstichter Peres van een zekere verkiezingswinst af te houden.

Het zou een illusie zijn te menen dat de veiligheidssituatie prompt verbetert als de vredesbesprekingen worden hervat. Daarvoor lopen er te veel geharde extremisten rond in het Midden-Oosten. Maar het maakt wel verschil uit of vrede een reëel perspectief is of slechts een vage utopie.

Naarmate de impasse in het vredesproces langer duurt, groeit in het Palestijnse kamp, waar zovelen nog altijd een minderwaardig bestaan leiden, de voedingsbodem voor het terrorisme. Tegelijk wordt de positie van Arafat wankeler.

De onmiddellijke veroordeling van Arafat door Netanyahu draagt een bijna ritueel karakter. Dat Arafat niet hard genoeg zou optreden tegen de Palestijnse extremisten, is niet helemaal uit de lucht gegrepen, al lijkt er eerder sprake van onmacht dan van onwil. Maar de belangrijkste remedie tegen het terrorisme is herstel van het onttakelde vredesproces. De man die daartoe bij uitstek de aanzet kan geven, is Benjamin Netanyahu.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden