Geen tegenslagen, geen uitstel

Het lijkt een nieuwe Hollywoodtraditie te worden. De auteurs van klassieke romans worden al bij de eerste credit genoemd: Bram Stoker's Dracula, Mary Shelley's Frankenstein, en nu Alexandre Dumas' The Count of Monte Cristo....

Zijn lot is bekend. Verraden door een man die zijn verloofde wil stelen, zit Edmond veertien jaar onschuldig opgesloten. Door een andere gevangene wordt hij opgeleid tot zwaardvechter en geleerde. Eenmaal ontsnapt, wijdt hij zich aan één doel: zijn tegenstanders zullen lijden zoals hijzelf heeft geleden.

Meer dan die opsluiting en de namen van de personages heeft deze blockbuster met het boek niet van doen. Natuurlijk is het geen vereiste dat elke boekverfilming trouw blijft aan de letter van het origineel. Maar juist door de versie van regisseur Kevin Reynolds naast de epische roman te plaatsen, blijkt waarom de nieuwe Count of Monte Cristo niet deugt.

De belangrijkste wendingen vinden we in de film terug; Dantès gaat naar de gevangenis, ontsnapt, wordt rijk en neemt revanche. Wat Reynolds en zijn scenarist Jay Wolpert níet hebben gemerkt is dat Dumas nooit over wraak schreef. Hij vertelde over de eindeloze voorbereidingen op wraak, over de obstakels die tussen Dantès en zijn opponenten staan.

Nu pakt Jim Caviezel als Dantès een kaart, en wandelt op het eiland Monte Cristo rechtstreeks naar de schat die hem de middelen geeft om als een rijk man naar zijn geboorteland terug te keren. Waar zijn overwinning te gemakkelijk is om zoet te kunnen zijn. Geen tegenslagen, geen uitstel, maar snelle bevrediging. Reynolds verfilmde alles, behalve de essentie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden