Geen stroom, wel groen gras

Er gebeuren rare dingen op het cricketveld in onze Noord-Londense buurt. Tijdens het periodieke rondje hardlopen is in de vroege ochtend soms een man of vrouw te zien met een soort bezemsteel....

De persoon (in boswachtersgroen) maakt maaiende bewegingen over het gras, zoals boeren vroeger de zeis hanteerden. Het spektakel levert een fijne nevel boven het veld op.

Na diverse malen het hoofd gepijnigd te hebben wat dit zou betekenen, werd de nieuwsgierigheid te groot. Op de vraag ‘Excuseert u mij, mag ik vragen wat u aan het doen bent?’, kwam als kort antwoord: ‘Ik ben de dauw van het gras aan het verwijderen.’

Na een moment van sprakeloosheid lukte het een vervolgvraag te stellen: ‘Waarom?’ Hierop gingen alle sluizen open. Nooit geweten, maar dauw kan groot onheil veroorzaken. De vrouw begon een wetenschappelijke verhandeling over het fenomeen fungi (een verzamelnaam voor paddenstoelen, schimmels en onkruid), dat ze met enige walging uitsprak. Door dauwdruppels uiteen te slaan, verdampt het water sneller en kunnen de fungi hun slag niet slaan.

Er blijkt zelfs een verband te zijn met regenwormen, die aan de oppervlakte schadelijke hoopjes achterlaten. Nog een vraag: ‘Hoe vaak doen jullie dit?’ Antwoord: ‘Indien nodig elke ochtend.’

Voor de volledigheid dient vermeld te worden dat het een openbaar cricketveld betreft, waarop bij ons weten nooit wordt gespeeld. Het doet de vraag rijzen wat ze bij echte cricketclubs met het gras doen.

Wat een land. Wat een beschaving. Wat een rijkdom. Maar hoe kan het dan dat we met regelmaat – laat het de Engelsen niet horen – het gevoel hebben in een soort ontwikkelingsland te wonen? Misschien is onze waarneming beperkt, wie weet is het pech.

Met de gaten in het wegdek hebben we weinig moeite. Dan rijden de auto’s tenminste niet zo hard. Iets onhandiger was dat de hoofdwaterleiding in de straat afgelopen jaar diverse malen is gesprongen. Een heel weekend zonder stroom: het kan gebeuren.

Opmerkelijker is dat het ons, wederom in dezelfde buurt, intussen driemaal is overkomen dat de benzine op was bij het Shell-station. Alle pompen buiten werking. Het is ons eerder alleen gebeurd tijdens een vakantie in Ghana.

‘De tankwagen is niet komen opdagen’, gaf de bediende als reden. De tweede keer was de verklaring iets speculatiever. ‘Ik denk dat veel mensen op pad wilden dit weekend.’ De derde maal hebben we het niet meer gevraagd.

Raadselachtig is tevens hoe het kan dat diverse ansichtkaarten en pakjes die we naar Nederland stuurden, nooit aankwamen. Een bekend fenomeen, vertelde een buurman, die meldde dat het sorteercentrum van Royal Mail bekend staat als ‘zwart gat’.

British Telecom kon ons aanvankelijk geen telefoonaansluiting geven, omdat het een ‘nieuwbouwwoning’ zou betreffen. Het pand dateert van circa 1910. British Gas dreigt al maanden met deurwaarders, omdat we de gasrekening van de buren liever niet willen betalen.

Onze voorlopige conclusie is dat de combinatie ‘Brits’ en ‘infrastructuur’ of ‘organisatie’ geen gelukkige is. Zie luchthaven Heathrow. Nergens is de kans groter dat je koffer zoek raakt of je vertraging hebt, zeker als je zo onverstandig bent met British Airways te vliegen. Onlangs werd een nieuwe terminal geopend die 5,5 miljard euro kostte. British Airways raakte direct 28 duizend koffers kwijt. Diverse verzekeringsmaatschappijen geven al geen dekking meer als bagage via de nieuwe terminal wordt vervoerd.

Enfin, van die kleine dingen. Maar wat lag het gras er vanochtend weer schitterend bij.

Gert-Jan van Teeffelen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.