Geen seconde spijt gehad dat ik een 'pretstudie' heb gevolgd

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 2 september.

Studenten in collegezaal van de Erasmus Universiteit. Beeld anp

Brief van de dag: Maar ja, ik was zeventien

De column over het afschaffen van pretstudies van Aleid Truijens vond ik prachtig! Ik heb zelf zo'n 'pretstudie' gedaan en mijn diploma gehaald als docent beeldende kunst en vormgeving. Toen ik klaar was zat de banenmarkt op slot door de enorme bezuiniging op kunst en cultuur in die tijd (2012). Ik heb ieder baantje aangenomen dat ik krijgen kon en heb me zelf in die tijd ook wel afgevraagd of ik de verkeerde studie gekozen had.

Maar ja, ik was 17, moest een studie kiezen en had veel affiniteit met kunst en kunstgeschiedenis én wilde graag iets voor mensen kunnen betekenen. Ik ben gegroeid in de opleiding, heb me ontwikkeld, heb geleerd hoe je mensen kunt bereiken, hoe je mensen kunt verwonderen, hoe ik een goede docent kon zijn.

Uiteindelijk ben ik in de thuiszorg terechtgekomen. Bij een doelgroep die me in eerste instantie totaal niet aansprak, bij (zieke) ouderen en gehandicapten. Ik besloot me om te scholen tot verpleegkundige. Ik ga nu naar het derde jaar van de opleiding hbo-verpleegkunde en heb het gevoel uit te groeien tot een goede verpleegkundige. Mijn vorige opleiding is mijn voordeel. Ik merk in de omgang met patiënten dat ik door mijn vorige opleiding al zoveel geleerd heb en dat ik weet hoe ik er écht voor patiënten kan zijn.

Ik ben vorige week 30 geworden, dus ik ben wat ouder dan de gemiddelde student. Deze opleiding was een zeer bewuste keuze. Ik weet waarom ik het doe, ik weet dat het bij me past, ik volg met veel interesse alle lessen en mijn motivatie is veel groter dan toen ik als 17- jarige met een studie begon. Het beroep van verpleegkundige sprak me toen totaal niet aan, ik vond het zelfs een beetje vies. Het studeren gaat me nu makkelijker af. Mijn hersenen zijn verder ontwikkeld en ik ben puber-af.

Ondanks dat ik mijn volledige (voltijd)studie zelf moet betalen en dus naast mijn studie nog hard moet werken om alles te betalen, heb ik nooit een seconde spijt gehad van de keuze van de 'pretstudie' die ik gevolgd heb. Het is een zeer waardevolle studie geweest, die me tot een beter mens heeft gemaakt. Ik ben dan wel geen docent beeldende kunst, maar een o zo veel beter gefundeerde verpleegkundige. Toen ik met de opleiding tot kunstdocent begon was het motto 'this world needs us' en dat geloof ik nog steeds!

Simone Boode, Maastricht

Geld moet rollen

Bezitters van een tweede huis zijn speculanten die de woningmarkt ontwrichten, betoogt Peter de Waard. Dit lijkt meer op een knorrig moreel oordeel dan op een doorwrochte analyse. De woningmarkt ontspoort in de Randstad doordat de vraag groter is dan het aanbod.

Neem de vraag: die groeit door factoren als een inhaalvraag na jaren van crisis, de toename van het aantal studenten, méér kleine huishoudens (singles, gebroken gezinnen) en de comeback van de grote steden als populaire woonplaats (starters, jonge senioren). Al die groepen hebben andere woonwensen. Het aanbod matcht daar niet mee.

Dat is te klein en/of te eenzijdig. Amsterdam bijvoorbeeld telt weinig koopwoningen. Jarenlang zijn te weinig nieuwe huizen gebouwd; betaalbare huurhuizen voor middeninkomens zoals die in het buitenland vaak worden aangeboden door particulieren, zijn in Nederland zeldzaam.

Die gaten in de markt huizen die passen bij een doelgroep gaan die bezitters van een tweede (of derde en vierde) huis nu een beetje invullen. Soms voor hun kinderen, soms voor anderen. Daar is niks mis mee. Particulieren die iets doen met hun geld zijn waardevoller voor de economie dan slapende spaarders.

Arend van den Berg, Midwoud

Genieten

Zit weer heerlijk te genieten van de zaterdagkrant. En ben blij verrast door het verhaal van Maarten Tjallingii. Wat een heerlijk positief verhaal! Naast al het overwegend negatieve wereldnieuws nu eens een persoonlijk verhaal waar je als individu wel wat mee kan. Complimenten, om ook daarvoor wat ruimte te maken in de krant.

Jos Verhoeven, Abcoude

Wielrenner Maarten Tjallingii. Beeld Ivo van der Bent

Jesse

De docu Jesse mag ik maandag bekijken in onder andere Carré. Ik wil hem helemaal niet meer zien. Elke keer als ik de naam Jesse hoor krijg ik branderige oprispingen en word ik treurig van de manier waarop Jesse uit de coalitieonderhandelingen stapte. De man die 'grote groene zaken' had kunnen regelen in Nederland en het beleid naar links had kunnen trekken heeft me in de steek gelaten voor een principieel punt over vluchtelingen. Respect voor principes, maar niet als je in onemanshows verkondigt dat je het land wil verfrissen met een sociale en o zo belangrijke groene agenda. Ik kijk de film wel over een paar jaar als Jesse, balend van resultaatloze oppositie, zich weer opmaakt voor nieuwe grote regeerplannen.

Anton van Veldhuijzen, Nijmegen

Geestig

Wat geestig, die kip als plaatje in uw Volkskeuken van 29 augustus. Daarvoor een varken en een koe. Nu nog een vis!

Mien van Eek, Mensingeweer

Het 'wemelt' in Amsterdam

Soms is één zinnetje genoeg. 'Van de schilderkunst tot de monumentale stadsharten van Amsterdam, Dordrecht en Middelburg wemelt het van het verborgen slavernijverleden' schrijft Harriet Duurvoort in haar column, waarin zij Martin Sommer een les in wellevendheid wil geven.

Uit dat ene zinnetje blijkt precies dat Sommer gelijk heeft. Hij betoogt, met anderen, dat de betekenis van het slavernijverleden wordt overdreven. Die schilderkunst en stadsharten zijn de erfenis van een tijd met heel veel gezichten. Exclusieve handel met Japan, bank van lening voor vrijwel alle Europese vorstenhuizen, uitbuiting van het Amsterdamse proletariaat, protestantse zuinigheid en ja, ook slavenhandel.

Het geniep zit in het woordje 'wemelen'. Het kan gewoonweg niet van heel veel dingen 'wemelen'. Wat Duurvoort probeert te doen, is door gebruik van dit woord het slavernijverleden boven de andere erfenissen van de Gouden Eeuw uit te tillen en hoofdbestanddeel van ons cultureel erfgoed te maken. Het is Sommers verdienste om althans te proberen die opvatting op basis van feiten te nuanceren.

Als twee columnisten in discussie gaan, weten we dat geen van beiden helemaal gelijk heeft. Columnisten overdrijven namelijk naar de ene of de andere kant, de waarheid ligt dus altijd ergens tussen hen in. In dit geval is er meer aan de hand. Er is strijd tussen feiten en perceptie. Beide hebben betekenis, maar het is mooi als ze zoveel mogelijk samenvallen. Het 'wemelt' zeker in Amsterdam maar niet alleen van het slavernijverleden. Dat lijkt me een mooie samenvatting.

Geert Blijham, Zeist

Gouden Eeuw

Jörgen Tjon A Fong stelt dat de maatschappelijke ongelijkheid tussen wit en niet-wit een gevolg is van de door ons bedreven slavenhandel. Dit zou betekenen dat als wij geen Gouden Eeuw hadden gehad en er geen slavenhandelaren waren geweest de huidige ongelijkheid in Nederland minder was geweest. Ik betwijfel het.

Daniel Kok, Den Haag

Achteruit luisteren

Na 24 jaar stopt het VSBfonds met zijn financiële steun aan een belangrijke prijs voor de Nederlandstalige poëzie. Rondom de VSB Poëzieprijs werden elk jaar tal van activiteiten georganiseerd om het werk van eigentijdse dichters onder de aandacht te brengen van een zo breed mogelijk publiek. Poëzielessen op scholen in Nederland en België aan duizenden kinderen en jongeren, poëziedebatten, talkshows en theaterprogramma's met het werk van de genomineerde dichters als bron van inspiratie.

Dichters traden op in deze programma's, en zo maakten scholieren van Sneek tot Breda, van Hengelo tot Antwerpen en Gent kennis met hun werk. Aandacht voor poëzie draagt bij tot goed en maatschappelijk burgerschap, al is dat niet per se een taak van de poëzie. Gedichten leren kennen, samen lezen en bespreken, zelf schrijven, voordragen en presenteren leidt tot de uitwisseling van gedachten, ervaringen, dromen, beelden, ideeën, vergelijkingen en verwarringen. Of, zoals Remco Campert schreef: poëzie is achteruit luisteren en vooruit zien.

Het is de vraag of poëzie nuttig zou moeten zijn. Wat is het nut van de stilte, een boswandeling, een glimlach op het zebrapad. Laten we hopen dat de prijs zal worden overgenomen en zal blijven voortbestaan.

Ilonka Verdurmen, Sarien Zijlstra, Amsterdam (School der Poëzie)

Zo krijg je topimams

In ons land wordt waarde gehecht aan registratie. Artsen, psychiaters, psychologen vele professionals kennen een register. Ik werd dankzij mijn registratie als muziektherapeut serieus genomen in de ggz. Imams zouden hun kwaliteit kunnen ijken aan de hoge standaards die ze met hun beroepsgroep ongetwijfeld zouden optekenen, vaststellen en bewaken als ze een eigen register zouden openen. Bij registratie gaat men niet over één nacht ijs. Er gaan vergaderingen, studie, opleidingseisen, werkervaring, stages, vragen en antwoorden aan vooraf. Het kan jaren duren voor ieder er een eer in stelt zich te laten registreren, maar dat het eervol is en de beste garantie levert voor een hoge beroepsmoraal, dus voor maatschappelijk aanzien en geloofwaardigheid, is de niet te onderschatten opbrengst.

Jelle van Buuren, Enschede

Giel binnenboord!

Godzijdank, Giel kan het buiten de lijntjes kleuren weer oppakken, nu bij de commerciëlen. Het was met die aanvankelijk 565 duizend euro salaris ook maar behelpen bij de publieke omroep. Daar kom je in alle vroegte je bed toch niet uit! Vanaf nu heeft de morgenstond voor Giel weer goud in de mond.

René Smit, Den Helder

Giel Beelen tijdens de eerste uitzending van het radioprogramma On Stage. Beeld anp

Basisinkomen? Blijf dromen

In reactie op het mislukken van het Groningse experiment noemt Yolande Zelders de vier internationaal geaccepteerde criteria om te mogen spreken van een basisinkomen.

Die criteria zijn in vier woorden samen te vatten: AOW vanaf je geboorte. Nu wordt de aanvangsleeftijd van de AOW voortdurend verhoogd. Door de effecten hiervan te bestuderen kun je zonder grootse experimenten op te zetten voorspellen wat het spiegelbeeldige effect is van een verlaging van die leeftijd.

De reden voor de leeftijdsverhoging is de noodzaak de AOW betaalbaar te houden. Het is dan niet al te gewaagd het effect van een leeftijdsverlaging te voorspellen: onbetaalbaar.

Pieter Markus, Geldrop

Waar was de PvdA...

Wanneer heeft de PvdA de afgelopen vijf jaar iets gedaan aan de verhoging van de salarissen in het basisonderwijs? Toen hadden ze de kans in het kabinet met minister Bussemaker op Onderwijs en Dijsselbloem op Financiën. Trouwens ook de VVD, onderwijspartij D66, CDA en CU hebben hier niets aan gedaan. En dan nu mooi weer spelen?

Gerard Bosman, oud-directeur en leraar basisonderwijs, Weert

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden