Geen psychologisch gedoe

Niet te veel inzoomen op hun problemen, maar ze boomhutten laten bouwen: in Putten zijn vluchtelingenkinderen op zomerkamp. Om ze ‘gewoon’ een leuke week te bezorgen....

Van onze verslaggever Daan van Seventer

Is iedereen op dit zomerkamp dan vluchteling? De kinderen kijken elkaar verbaasd aan als het tijdens het voorstelrondje langzaam duidelijk wordt: bijna allemaal wonen ze in een asielzoekerscentrum (azc). De anderen hebben er gewoond.

Christel Kraai, coördinator van de vakantieweek voor vluchtelingenkinderen in de bossen bij Putten, lacht als ze vertelt over de kennismaking tussen de kinderen. ‘Je ziet het niet. Het zijn hele gewone kinderen. Het is ook de bedoeling dat ze ‘gewoon’ een leuke week hebben. We hebben het niet over hun verleden. Geen psychologisch gedoe.’

Op een boomstam luisteren vijfentwintig kinderen naar de uitleg over het detectivespel Levend Cluedo. ‘Er is iemand vermoord, met een voorwerp, op een bepaalde plek en door iemand. Jullie moeten raden wie het heeft gedaan’, zegt Kraai. ‘M’n vader’, zegt een jongetje met rode baseballpet. Een ander roept: ‘Mohammed B.’ Een derde: ‘Bush, die heeft wel tachtig mensen gedood.’

Niemand van de leiding reageert, ook niet als de jongen met baseballpet vraagt of zijn vader op de lijst van potentiële moordenaars staat. Niet inzoomen op de problemen en lekker veel spelletjes doen. Het gewone vakantiekamp-recept werkt ook voor deze kinderen, zegt vrijwilliger Kraai, in het dagelijks leven psycholoog. Iedereen rent uitgelaten door het bos om de moord op te lossen.

De kinderen zijn door Vluchtelingenwerk aangemeld. Jeugdfonds Jantje Beton geeft een bijdrage. Enkele bedrijven sponsoren Okee Jeugdvakanties, die de week organiseert.

Dona (10) is geboren in Kosovo. Ze woont zeven jaar in Nederland: ‘Eerst in het azc-Deventer. Toen in Kampen. Daarna in nog twee anderen centra. En nu in azc-Emmen.’ Met de grote geborduurde bloemen op haar spijkerbroek en twee gekleurde elastiekjes in haar donkere haar, ziet ze er vrolijk uit. Ze is ook blij. Ze vindt het kamp leuk: ‘Vooral de spelletjes, en het is gezellig.’

Ook het asielzoekerscentrum is oké: ‘Alleen jammer dat we zo vaak moeten verhuizen. Dan raak je steeds je vriendjes kwijt.’

Ook Enis (11) – een blond gel-koppie, flitsende rood-witte sportschoenen en een twinkelende oorbel in – heeft het naar zijn zin op het kamp. Het maakt hem niets uit dat hier allemaal vluchtelingenkinderen zijn. ‘Je merkt het niet. Iedereen praat goed Nederlands. Sommige kinderen hebben wel een accent, maar dan wel een Nederlands, niet van de ouders.’

Tijdens de wandeling naar de plaats waar de kinderen boomhutten gaan bouwen, vraagt Loesine (11) aan een van de begeleiders: ‘Als je in Nederland geboren bent, ben je dan Nederlander?’

Loesine is Armeens, woont nu zeven jaar in Nederland, tegenwoordig in een oud klooster in de buurt van Eindhoven. Het is onzeker of ze in Nederland mag blijven: ‘Het is gewoon afwachten. Wat moet je anders?’ zegt Loesine uitdagend. Dan vervolgt ze: ‘Ik voel me in Nederland thuis. Als ik terug zou moeten, zou ik niet gaan.’

Veel van de aanwezige kinderen wonen een groot deel van hun leven in een asielzoekerscentrum. Een paar jaar is heel normaal, zeven jaar geen uitzondering. Shahin (11) was vijf dagen oud toen hij uit Iran naar Nederland kwam. Nog steeds heeft hij ‘geen status’, zoals de kinderen het ontbreken van een permanente verblijfsvergunning noemen.

Shahin vermaakt zich prima op het kamp. Hij laat trots zijn boomhut zien.

Begeleider Klaartje (25): ‘Het is leuk om de kinderen zo vrolijk te zien, tegelijk is het raar te bedenken dat sommigen niet in Nederland mogen blijven. In elk geval hebben ze nu een leuke week.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden