Geen olympische vakantiegangers

Olympische kwalificatieregels in Nederland zijn in beton gegoten. Wie er niet aan voldoet, zelfs met de kleinste marge denkbaar, kan zijn ticket voor de Spelen vergeten. 'Regels onder druk vloeibaar maken', dat zit er niet in, zo betoogde chef de mission Maurits Hendriks dit weekeinde bij de presentatie van de olympische zwemploeg.


Toch was zojuist de jonge zwemmer Dion Dreesens, die niet had voldaan aan de eis voor de 200 meter, met een schitterende constructie de ploeg voor Londen ingeloodst. Bondscoach Jacco Verhaeren was trots op de nieuwbakken reserve voor zijn 4 x 100 wisselslagploeg. Maar hij gaf in één adem toe dat er een slimmere selectiewijze moet zijn te bedenken, eentje die recht doet aan zo'n jonge, zich ontwikkelende zwemmer, die elke maand een seconde sneller zwemt.


Bespreekgevallen wilde iemand dat noemen. Het is de olympische wereld een gruwel. Coulance, nog zo'n vies woord in de dagen dat de marathonlopers Koen Raymaekers, Miranda Boonstra en Michel Butter hun limiet voor Londen 2012 misten en hoopten op een nieuwe weging door de chef de mission. Ze wisten dat ze het op hun buik konden schrijven, net als de zwemsters op de 4 x 200 die negenhonderdste van een seconde tekortkwamen.


Topsport is per definitie hard. Mededogen past niet. In 1992 vonden de leidinggevenden van de Nederlandse sport dat er te veel 'vakantiegangers' mee waren naar de Spelen. De term is van technisch directeur Joop Alberda die in 1997 zou aantreden. In '96 was er al flink geschift.


Intussen is professionalisme de standaard geworden in de Nederlandse olympische sport. Na 2000 was er nog een oprisping om toch wat meer ruimte te bieden aan 'netniet' gevallen. Politiecommissaris Peter Vogelzang werd de chef de mission voor Athene 2004 en hij debiteerde bij zijn aantreden dat er ruimte zou komen voor een enkele ongelukkige.


In 2001 zei Vogelzang dat de enkeling die centimeters of tienden van seconden tekortkomt, kans krijgt op een pardon. 'Noem het geen wildcards. Het gaat om twee of drie mensen die de ploeg anders net niet halen. Het zal nooit om twintig sporters gaan.'


Er kwam niets van terecht. Streng doch rechtvaardig, de term van voormalig chef de mission Loorbach, bleef de norm. Als altijd waren er in 2004 sporters die toch binnenkwamen met een handigheidje. Thomas Dekker, het grote wielertalent, werd op de baanachtervolging ingeschreven en reed de tijdrit op de weg. Een achterdeur om een sporter in ontwikkeling alvast ervaring te laten opdoen.


Zoals Gerrie Knetemann zich destijds sterk maakte voor de jonge Dekker, zo stond zwemcoach Verhaeren dit weekeinde pal voor junior Dreesens. De coach die altijd zei dat Spelen geen evenement zijn om ervaring op te doen, maakte zich sterk voor de omgekeerde benadering.


Het is voortschrijdend inzicht van Verhaeren, meestal de strengste man in het leger der Nederlandse coaches. Zijn hoogste baas, Maurits Hendriks, is altijd gevoelig voor de argumenten van de bewezen succestrainer. Er komt dan ook een nieuwe studie naar de mogelijkheden voor een slimmere selectie.


Drie jaar voor de Spelen alles in gewapend beton gieten, blijkt toch niet helemaal de manier. Dat bij een iets ruimhartiger aanpak een enkele jongeling vervolgens door voordeur dan wel achterdeur nog de ploeg binnenkomt, zal het perfecte olympische prestatieklimaat heus niet verstoren. Die energie valt beter te gebruiken.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden