Column

Geen grote woorden maar kleine daden

Laat 2016 een goed jaar zijn voor alle mensen van kleine daden.

Christine de Jong voor de bungalows van de 21 Syriërs die Geldermalsen al telt.

'Verzet begint niet met grote woorden/ maar met kleine daden.' Beroemde dichtregels van Remco Campert, die het weten kan. Toch was 2015 van de grote woorden en schreeuwers. Laat 2016 dus een goed jaar voor verzet in kleine daden zijn.

Alle begrip trouwens voor de onvrede over het soms onvoorstelbaar bestuurlijk gestuntel rond onvoorbereide en buitenmaatse azc's. Daarnaar is in deze rubriek ook al veel geluisterd. Maar de brulboeien die het 'kom in verzet' van Wilders lomp tot hardhandig blijven uitvoeren, al dan niet voorzien van vuurwerkbommen? Is dat verzet of is het volgzaamheid van het engste soort?

Schakelen we liever over naar een huis in Geldermalsen, gisterochtend. Ik zat daar tegenover Christine de Jong (44) in een woonkamer die was ingericht als een plaatje uit een woonblad, want ze is styliste van beroep, Christine fleurt huizen op die te koop staan. Haar man is bedrijfsleider van een autoshowroom, maar die lieten we hier maar even buiten.

'Want jij bent gekke Henkie die de wereld wil verbeteren', zei ik.

Zij, verbaasd bijna: 'Ja! Eigenlijk wel!'

Syrische vluchtelingen Matanos, Rema, Mark en Christine (v.l.n.r.)

Christine helpt vluchtelingen en nog wel in opstandig Geldermalsen. Dat doen er meer en dat is eigenlijk ook alles. Kleine daden zijn te saai voor sexy columns, maar daarom nog niet gemakkelijk. Mensen verliezen hier vrienden mee. En Christines man staat dus ook niet echt te springen: trekt dit niet teveel aandacht?

Gisteravond zou ze naar de nieuwjaarsreceptie in het gemeentehuis van Geldermalsen, op 16 december nog gewelddadig bestormd om het plan er een azc voor 1500 asielzoekers door te jassen. Dit azc is dus even overhaast afgeblazen als het ter tafel kwam. Maar op de Facebookpagina 'Geldermalsen zegt nee tegen azc' staan alweer nieuwe protestborden en de brulboeien kondigen er aan: 'De strijd is weer begonnen'.

Christine zat al in het bestuur van de ondernemersvereniging en van het hertenkamp. Even vanzelfsprekend meldde ze zich afgelopen najaar bij de Stichting Bootvluchteling. Christine kon helpen op het Victoriaplein in Athene, waar mensen buiten sliepen. Ze betaalde haar eigen ticket en verblijf en nam 4000 euro mee, die ze had ingezameld. Na negen dagen ging ze weer naar huis - ze heeft drie kinderen. Ze schreef wat in de plaatselijke krant over de noden daar. 'Dat stukje vonden mensen hier al 'te lief voor vluchtelingen'.'

Sommige vrienden zeiden 'Je kan toch niet iedereen helpen', en 'Je weet niet wat je binnenhaalt'. Eén vriend vroeg haar het verslag dat ze schreef over de situatie maar helemaal niet op te sturen en zei 'Laat ze het daar lekker zelf uitzoeken.' Een vriendin klaagde: 'Ik vind het wel moeilijk jou zo bezig te zien.' En toen was het pas oktober.

Christine meldde zich desondanks aan bij Vluchtelingenwerk - zoals zovéél vrijwilligers in het dorp, benadrukt ze nog eens, laat lezers alsjeblieft niet denken dat zij op de voorgrond wil omdat ik haar toevallig op de voorgrond zet als voorbeeld van echt verzet. In Geldermalsen wachten al 21 Syrische vluchtelingen op een woning, voorlopig zitten die in een paar vakantiebungalows in het dorp. Christine ging hun papierwerk regelen: inschrijven bij de gemeente, tandartsafspraken, formaliteiten over de verplichte wekelijks vingerafdruk.

Toen de rellen van 16 december. De zoon van de fractieleider van de plaatselijke SGP nam die avond de telefoon op en hoorde: 'Als jouw vader voor stemt dan gaan jullie er allemaal aan.' Twee dagen later zou Christine in een lokaal radioprogramma desondanks vertellen over Athene. Maar dat werd op aandringen van de politie toch nog afgeblazen: te riskant. Zij praatte intussen alweer als Brugman namens de ondernemersvereniging, om alle spandoeken op de Markt weg te krijgen. 'Wij organiseerden daar de kérstmarkt. Daar kun je toch geen leuzen tegen vluchtelingen boven hangen?'

We reden samen naar de Syriërs. Mark deed open, een stoer jongetje van tien. Hij bracht ons naar zijn vader Matanos en moeder Rema. Mark was 'te ziek' voor school, zei hij in het Engels - geleerd in Libanon. Hij is er het enige Syrische kind en de juf wil alleen Nederlands praten. 'I have not one friend', zei Mark hoofdschuddend.

Ik vroeg zijn moeder hoe ze de avond van de rellen hadden beleefd. 'Ík heb er niets over tegen Mark gezegd', zei zij zacht, de handen voor haar ogen wapperend, maar die van Mark liepen al vol tranen.

Op de muur van hun vakantiewoning stond 'Just another day in PARADISE'. Maar dat kon die muur natuurlijk ook niet helpen.

m.oostveen@volkskrant.nl

Christine de Jong helpt vluchtelingen in Geldermalsen.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden