Geen goede smaak, maar wat een stijl

Jossine Modderman en Arno Kantelberg geven elke week ongevraagd stijladvies aan bekende mensen.

André van Duin (l) en Joan Rivers Beeld null
André van Duin (l) en Joan Rivers

Jossine Modderman

Niemand kon mij zo opbeuren als de kwaadaardigste aller comédiennes: miss Joan Rivers. Werd een fikse renpartij geopperd, ter verdrijving van een nakende depressie, dan dacht ik aan haar: 'De eerste keer dat ik een jogger zie glimlachen, zal ik hardlopen overwegen.'

U kent deze grappenmaakster waarschijnlijk van het Amerikaanse tv-programma Fashion Police waarin niemand veilig was voor haar vileine tong. Met haar dood - vorig jaar op 81-jarige leeftijd, na één anesthesie te veel - kwam ook aan het programma een eind. Althans voor mij, want zonder het vals raspende geluid van Rivers is er geen moer meer aan.

Het is curieus dat een vrouw die de Intratuin in kersttijd nog deed verbleken en met het grootste gemak kon doorgaan voor een fossiel, decennialang iedereen onverbloemd de maat nam. Zo zien we haar hier, niet lang voor haar dood, met haar lievelingsspulletjes. Groteske juwelen die, als ze niet zouden worden ondersteund door implantaten, haar enkels zouden raken.

Poolvossenbont op een goudenlovertjesjasje dat iedere travo tot gekmakende jaloezie drijft. En een japon zo strak dat jaren van liposuctie welhaast niet nodig waren. Het spijt me deerlijk, maar ik vond haar magnifiek. Goede smaak is in geen velden en wegen te ontwaren, maar wat een stijl. Om haar nog eenmaal te citeren: 'Stijl is als herpes. Je hebt het of je hebt het niet.' Miss Joan Rivers is hét voorbeeld dat je alles aan jezelf kunt veranderen en tegelijkertijd toch keihard jezelf kunt blijven.

Jossine Modderman is hoofdredacteur van LINDAnieuws.nl

Arno Kantelberg


Volgens Bob Dylan is het ergste aan beroemd zijn dat mensen je herinneren aan wie je bent op hún voorwaarden. Ik kan me zo voorstellen dat in Nederland niemand daar zo veel last van heeft als André van Duin, de man die drie generaties Nederlanders eigenlijk alleen kennen als typetje - je zou van minder schizofreen worden.

Hij wordt er wel knapper op naarmate de jaren vorderen, meen ik zo. De grijzende kuif staat 'm goed en hij heeft een ingetogen gevoel voor stijl dat zo eigen is aan de intrinsiek verlegen mens.

Ik zie hem wel eens een enkele keer op de gracht in Amsterdam, al dan niet op het fietsje, en dan manoeuvreert hij met de neutraliteit die hem onzichtbaar moet maken - iets wat hij lijkt te willen versterken met de aardse kleuren waarin hij bij voorkeur gekleed gaat: donkerblauwe spijkerbroek, mosgroen jasje, klein ruitje in het overhemd, sjaaltje tegen de frisse wind.

Hierboven zien we hem voor de verandering in een uitgesproken blauw pak, met een opvallend gekleurde das. Een prachtig ensemble. De das is meer dan keurig gestropt en op de juiste lengte; geen toevalstreffer, want ik heb hem in een korte zoektocht door het foto-archief niet één keer op een mispeer kunnen betrappen. Let ook op de manchetten van het overhemd: indrukwekkend! Hij mag dan misschien de geschiedenis ingaan als bekkentrekker, maar dit is een man met nog een hele toekomst voor zich als zichzelf.

Arno Kantelberg is hoofdredacteur van Esquire

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden