Geen fouten maken, is het hele eiereten

LONDEN - Paardensport

Springen

Springruiters zijn geen filosofen. In ingewikkelde beschouwingen over hun prestaties zullen ze zich niet snel verliezen. Vraag waarom ze in hun tak van sport uitblinken en er verschijnt een groot vraagteken op hun gezicht.


Ze komen de bak binnen, springen één voor één over de hindernissen en rijden het stadion weer uit. Blijven de balken liggen, dan balt de ruiter zijn vuist en krijgt het paard een stel bemoedigende klopjes. Ploft er een balk in het zand, dan gebeurt er hetzelfde. Het optimisme regeert.


Ze maken hun sport liever niet moeilijker dan die is. Wie een springparcours het snelst én foutloos doorstaat, wint. Dus toen Gerco Schröder zich woensdag met de zilveren medaille om zijn nek in de mixed zone meldde, bleef het kladblok vooral onbeschreven.


Hij had zijn rit als 'top' ervaren. Zijn paard London verdient een pluim voor 'een goed karakter en een goede instelling'. En zijn medaille, de eerste sinds Jeroen Dubbeldam in 2000 goud won en Albert Voorn zilver, droeg hij op aan 'het team': zijn sponsors, familie en iedereen op stal.


Maar dat Schröder 'een goed gevoel' bij zijn ritten had gehad, zei misschien nog wel het meest. Een betere manier om zijn tevredenheid uit te drukken, is er voor een ruiter niet. Het betekende dat alle voorwaarden om een gooi naar een topklassering te kunnen doen, in Greenwich Park aanwezig waren geweest.


Tegelijk sloeg dat gevoel nog het meest op de ruiter zelf. Schröder staat bekend als een ruiter die zijn hart volgt. Op onnavolgbare tactische plannen zul je hem niet betrappen. Maar moet er van koers worden veranderd tussen hindernis zeven en acht, dan is hij op zijn best.


Bondscoach Rob Ehrens had het over 'dat beetje extra gevoel' waardoor ruiters als Schröder tot de top behoren. Wat dat inhield, vond hij moeilijk uit te leggen. 'Laten we maar zeggen dat ze gemakkelijk een oplossing verzinnen, op basis van hun talent. En dat ook nog eens op hun paard kunnen overbrengen.'


Ger Visser kon namens Eurocommerce, de sponsor van Schröders paarden, maar een reden verzinnen voor het talent waarmee de ruiter is behept. 'Dat heeft hij meegekregen van Onze Lieve Heer. Het is een gave die anderen niet hebben.'


Als ruiter leverde Schröder zijn aandeel bij alle grote kampioenschappen waar Nederland de laatste jaren succes behaalde. Hij maakte deel uit van het team dat in 2005 voor het eerst wereldkampioen werd en twee jaar later de Europese titel veroverde. Maandag nog was hij van grote waarde voor de zilveren olympische medaille van de springploeg.


Het leverde hem zijn eerste huldiging in het Holland Heineken House op. Schröder (34) moet er van hebben genoten, zij het in stilte. Visser: 'Het is een beloning voor zijn harde werken. En dat van het hele team.' Broers Ben en Wim zijn nauw betrokken bij de enige springende Schröder die nog internationaal actief is.


Laat Schröder maar rijden in plaats van praten. Als enige Nederlander kreeg hij het voor elkaar de balken keurig in de lepels te laten liggen toen het erom spande. Tamino, het paard van Marc Houtzager, struikelde over een hindernis. Maikel van der Vleuten en Verdi overleefden de eerste ronde niet. Hij trok zijn paard na drie springfouten terug.


De aas van het Nederlandse drietal merkte er weinig van. Onverstoorbaar begonnen Schröder en London, vernoemd naar de olympische stad waarnaar ruiter en paard samen toe werkten, aan hun rondgang. Met een strafpunt voor het overschrijden van de tijd werd een finaleplaats overtuigend veiliggesteld.


Daarin bleef Schröder als een van de weinigen foutloos, samen met de Zwitser Steve Guerdat en de Ier Cian O'Connor. De eerste deed het woensdag voor de tweede keer en werd daarmee olympisch kampioen. Maar de ogen waren vooral gericht op de barrage die Schröder en O'Connor om het zilver moesten uitvechten.


De Nederlander wist daarin wat hem te doen stond, wilde hij een kans maken tegen de Ier die zijn olympische titel uit 2004 moest inleveren na een positieve test van zijn paard. Op snelheid legt Schröder het af tegen O'Connor en Blue Loyd 12.


'We hadden daarom afgesproken dat ik geen alles-of-niets-rondje zou doen, maar wel foutloos probeerde te blijven', zei hij. Die gok bleek op het nippertje juist. Op de allerlaatste hindernis tikte het paard van O'Connor een balk in het zand.


Schröder won er zilver mee, maar zijn tegenstander hield er tenminste ook een prijs aan over, zei hij. 'Als deze barrage om het brons was geweest, was er eentje ongelukkig geweest.' Dat commentaar klonk zowaar filosofisch uit Schröders mond.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden