Geen enkele magie blijkt bestand tegen liefde

In steden is weinig plaats voor magie. Pleinen, paaltjes en stoepranden bestaan alleen bij de gratie van stadsplanners. Elk hoekje is de optelsom van vergaderingen, plannen en weer nieuwe vergaderingen....

In Simon Mágus is Parijs een verzamelplaats van mystieke handelingen. De Hongaarse Ildikó Enyedi (in 1989 in Cannes bekroond voor haar debuut My 20th Century) maakt van de stad een droomland.

Een succesvol paragnost, overgekomen uit Hongarije om een moord op te lossen, is de werkelijkheid de baas. Niettemin oogt de Hongaar, een variant op de bijbelse magiër die Petrus uitdaagt de wederopstanding van Jezus te overtreffen, als een nukkige man. Hij drinkt liever wijn dan dat hij praat, en in actie komt hij alleen voor aanzienlijke honoraria.

Voor Simon is zijn gave een probleem. Zodra een leuk meisje in zijn vizier komt, beseft hij nooit een normale man te kunnen zijn. Om die reden bindt hij de strijd aan met een magiër die zichzelf met succes 'in de markt' heeft gezet.

Enyedi opteert voor een onuitgesproken film. De plot zit vol met gaten en zijpaden, terwijl van concrete wijsheden geen sprake is. In Simon Mágus is een leugendetector gekoppeld aan een plant net zo vanzelfsprekend als een kop koffie met een schuimende melkkraag.

Voor Enyedi is het leven in de eerste plaats een vraagteken. Zij gelooft niet in duidelijk geformuleerde doelstellingen of grote woorden. Simons activiteiten beperken zich tot alledaagse handelingen: hij scharrelt rond, doet een hazenslaapje of gluurt naar een vrouw op straat.

Dat levert mooie, kleine momenten op, vol spraakverwarringen en sombere blikken - iets wat aan de Hongaarse acteur Péter Andorai (Sweet Emma, Dear Böbe) gerust kan worden overgelaten. Maar soms wil Simon Mágus te nadrukkelijk een verzet tegen duiding zijn.

Enyedi hamert erin dat taal een gebrekkig communicatiemiddel is, en napraten vooral iets voor snelle reporters met een korte attentiespanne. Als een klopjacht van de media op de wonderlijke paragnost ontstaat, krijgt de film iets van een gemakzuchtige mediasatire.

Wat overblijft is genoeg voor enkele waardevolle ogenblikken. De bevrijdende blik van Julie Delaime bijvoorbeeld, die de jonge vrouw speelt waarvoor de magiër als een blok valt.

Of Simons wandelingen door Parijs, de stad die hem doet beseffen dat liefde sterker is dan welke magie dan ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden