Geen enkel elftal kan zonder John de Wolfs

Voetbal is zeker het mooiste spel dat de mensheid zich heeft eigen gemaakt. Maar is het de liefhebbers inmiddels afgenomen, zoals P....

WIM BOT

Dat is geen verrassing voor degenen die zijn fraaie ode aan Bertus de Harder hebben gelezen. Voor Van der Eijk is het voetbal niet meer wat het geweest is sinds zijn 'Braziliaan uit de Schilderswijk' niet meer langs de zijlijn schittert. Hij bewijst zijn stelling aan de hand van het commentaar van Hans Kraay in een uitzending van Studio Sport op de (ex)Feyenoord spelers John de Wolf en Orlando Trustfull.

Van der Eijk is er niet in geslaagd mij te overtuigen. Ook ik denk met weemoed terug aan de gouden voetbaljaren uit mijn leven: aan het grote Feyenoord dat de Europa Cup won. Ik zal elke toekomstige prestatie van mijn club vergelijken met die van dat elftal, omdat het elke generatie nu eenmaal eigen is grootse jeugdervaringen te koesteren.

Het huidige voetbal is niet minder dan dat uit de glorietijd van het Nederlandse voetbal, het eind van de jaren zestig en de eerste helft van de jaren zeventig. De ruimte voor de commercie is te groot geworden en de ruimte op het veld te klein. Maar is het voetbal ook harder geworden sinds die tijd?

Ik durf die vraag niet volmondig met ja te beantwoorden. Het grote Feyenoord was een bikkelhard elftal. Afgelopen week vertelde iemand me nog dat een groep Feyenoord-supporters van een Haagse brandweerkazerne destijds het stadionbezoek staakte vanwege het gemene spel van Israel en Laseroms.

De streekderby's van de amateurclub uit mijn jongensjaren, VVGZ uit Zwijndrecht, staan in mijn geheugen gegrifd als wedstrijden waarin de spelers permanent de grenzen van de scheidsrechter zochten, zoals dat tegenwoordig heet. En het nu nog over de hele wereld bewonderde Nederlands elftal uit 1974 bereikte de finale na een heuse veldslag tegen Brazilië.

Wellicht meent Van der Eijk dat de invoering van het betaald voetbal de grote boosdoener is geweest. Voor iemand die, zoals ik, geboren is na het amateurtijdperk en Bertus de Harder nooit heeft kunnen zien spelen, is zo'n algemene stelling moeilijk te beoordelen. De concrete bewijsvoering van Van der Eijk - zijn aanval op Hans Kraay en John de Wolf - maakt op mij echter weinig indruk.

Ik behoor tot de grote groep Feyenoord-supporters die liever kijkt naar een technicus als Orlando Trustfull dan naar een werkvoetballer als John de Wolf; Feyenoord-supporters dragen heus niet allemaal John de Wolf-pruiken en -tatoeages.

Dat neemt echter niet weg dat Trustfull in de gewraakte wedstrijd tegen Vitesse zwak verdedigde en dat Kraay dat terecht constateerde. Ik interpreteerde zijn uitspraak dat Trustfull de doorgebroken Gillhaus had moeten vegen niet als een oproep om Gillhaus onderuit te trappen; volgens mij bedoelde Kraay dat Trustfull een overtuigende tackle op de bal had moeten inzetten.

Nogmaals, ik ben nooit zo'n John de Wolf-fan geweest en mijn achting voor hem is sinds het uitlekken van het kaartincident bepaald niet gestegen. Dat doet echter niets af aan het feit dat De Wolf een uitstekende verdediger is geweest voor Feyenoord, die het elftal mentaal op sleeptouw kon nemen. In zijn Feyenoord-jaren heeft hij inderdaad meedogenloos gespeeld: hij ging de persoonlijke duels vol overtuiging aan, maar echt gemene dingen heb ik hem niet vaak zien doen.

Ik ga naar het stadion voor de Coen Moulijns en de Orlando Trustfulls, maar ik weet dat een elftal niet zonder Hans Kraays en John de Wolfs kan. Was dat niet ook al zo in de tijd van Bertus de Harder? Ten slotte is het voetbal altijd al van de straat geweest.

Wim Bot

Schrijver is auteur van het boek 'Leve Feyenoord één'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden