Geeft het wel pas als goede moslim in een hotel te logeren zonder Mekka-bewijzering?

Lux is een luchtig bijvoegsel van NRC Handelsblad, en het vorig weekend stond er een luchtig stuk in over de opkomst van het halalhotel. In zo'n halalhotel ligt in het nachtkastje 'een koran, op het plafond wijst een pijl richting Mekka'.

'Met een halal cocktail aan het strand - een Royaume du Maroc bijvoorbeeld die alcoholvrij is. (...) Met dat vooruitzicht proberen reisbureaus in Spanje toeristen te lokken. En dat lukt. (...) Spanje staat nu in de top-10 van niet-islamitische landen die moslimvriendelijke reisaccommodaties aanbieden.'

Ik heb sterk het vermoeden dat de bijlage al gedrukt was, toen op donderdag en vrijdag voorafgaand aan het weekend de islamitische terreuraanslagen plaatsvonden, juist weer in Spanje. Ook in dat opzicht staat het land vast in een top-10.

En je moet je afvragen: wat heeft die terreur te maken met de opmars van halalhotels. De aanslagplegers zijn geen islamitische toeristen, integendeel: die besteden geld, zoeken rust en ontspanning. Sterker nog: je zou kunnen volhouden dat iedere jihadistische terrorist zich wel twee keer bedenkt voordat-ie uitgerekend boekt in zo'n hotel.

Moeten we de opmars van halal- hotels in Europa niet gewoon zien als de zoveelste niche die wordt geëxploiteerd, zoals we eerder kind- of homovriendelijke gelegenheden kregen, of hotels die zich juist richten op jonge koppels die verschoond willen blijven van babygekrijs?

Ieder heeft recht op zijn eigen bubbel, en ook in het buitenland neem je die bubbel mee, als een imaginaire caravan die keurig naast het vliegtuig zweeft. De toerist wil maar heel beperkt met het vreemde in aanraking komen.

Maar toch: ik heb nooit gehoord van koppels zonder kinderen die zich schaamden omdat ze in een gewoon familiehotel zaten, of van homo's die gegeneerd tussen hetero's bivakkeerden. Maar geeft het wel pas als goede moslim in een hotel te logeren zonder Mekka-bewijzering? Er gaat een licht bestraffende werking uit van zo'n religieus hotel. Ik weet dat in de buurt van Bodrum, Turkije, waar het liberale leven tot voor kort uitbundig werd gevierd, grote halalhotelcomplexen zijn gebouwd door de regerende AKP-partij van Erdogan. Partijleden en bevriende relaties kunnen zich daar veilig terugtrekken in de bossen, met de rug gekeerd naar de verdorven stad: vroeger waren dat in Nederland de ideale locaties voor psychiatrische inrichtingen.

Toeristen zijn volgens de World Tourism Organization 'mensen die reizen naar plaatsen buiten hun gebruikelijke milieu, voor vrije tijd, zaken en andere doeleinden.' Ze reizen naar andere plaatsen, zoveel is zeker, maar moet dat milieu niet zoveel mogelijk steeds hetzelfde zijn?

Interessant is dat de toerist, ondanks die toegenomen reislust, een fremdkörper blijft in het buitenland dat-ie bezoekt. Al die mooie ideeën over kennismaking met het vreemde, verrijking over en weer, verbreding van de eigen horizon: met het succes van de grote resorts die scherp van de buitenwereld worden afgeschermd is die illusie onhoudbaar. Zo slenteren we allemaal weleens door onbekende steden, en vormen daar precies dezelfde amorfe groep waar we ons in eigen land aan ergeren. We integreren niet in het land van aankomst, hoe zou het ook kunnen binnen twee weken of twee dagen. De lokalen ergeren zich en spreken van 'Überfremdung', en nu vormen we ook nog eens een schietschijf voor islamitisch geïnspireerde terroristen die een feilloos gevoel hebben voor halal en haram - daar hebben ze geen hotel voor nodig. Het voor jihadistische moslims onreine en verbodene: is dat niet het kosmopolitische, niet-lokale parfum, dat elke toerist met zich meedraagt? Zo wordt de citytripper en de halaltoerist een gemakkelijk doelwit, keurig samengeperst op die ene 'must see' van de stad.

Ze zoeken maximale, makkelijke aandacht, die terreurjongens, maar het lijkt ook of ze nog steeds woedend zijn over hun eigen verplaatsing, ooit.

En om het nog verwarrender te maken: aan de zuidelijke stranden, bedoeld voor zonaanbidders, komen ook de vluchtelingen aan die zich een weg banen tussen de ligbedjes. Ze hebben geen reservering op zak en willen toch voor onbepaalde tijd blijven.

Die ongeordende stroom van passagiers en passanten die niet trouw zijn aan hun wortels en zomaar de bestaande orde verstoren; allemaal soft targets. En ook het halalkeurmerk biedt geen bescherming.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.