Geef vrouwen de hoofse liefde terug

SEKSUELE REVOLUTIE Om een einde te maken aan de seksuele vrijblijvendheid moeten we seksualiteit weer verbinden met emotie en intimiteit.

David Goldman schreef een opmerkelijk betoog in Opinie & Debat (24 maart) getiteld 'Laatste slachtoffer van de seksuele revolutie is de seksualiteit zelf.'


Goldman meldt dat eenderde van de Japanse jongens tussen 16 en 19 en drievijfde van de meisjes zich afkeren van seks. En dat steeds meer Amerikanen een hekel krijgen aan seks.


Volgens Goldman is de seksuele revolutie de grote schuldige - hij stelt die beweging gelijk aan 'het tot object maken van de vrouw'. Romantiek maakt plaats voor sm-fantasieën en dat is uiteindelijk de dood in de pot. 'Als perversiteit niet meer prikkelt, prikkelt er niets meer', schrijft Goldman, 'en als vrouwen maar genoeg walgen van mannen, zullen mannen ook van zichzelf gaan walgen.


En passant noemt hij prozac en andere psychofarmaca als boosdoener: die dempen het libido. Maar volgens hem is de kernfout toch wel dat we seks hebben losgekoppeld van voortplanting. 'Vrouwen zijn uniek als moeders en mannen kunnen hun dierlijke instincten overstijgen via hun band met de moeder van hun kinderen.' En als je geen kinderen meer wilt grootbrengen, dan blijft alleen het 'ongebreidelde beleven van het eigen ik'. Dan wacht uiteindelijk, volgens Goldman, een eenzame dood.


Goldman beseft niet dat de loskoppeling van seks en voortplanting al veel ouder is dan de seksuele revolutie. Al voor de Tweede Wereldoorlog was het kindertal van de Europese gezinnen tot de helft gedaald - voornamelijk door de methode 'voor het zingen de kerk uit': coïtus interruptus, verboden door de r.k.-kerk maar wijd verspreid.


En als je nog verder terug gaat, naar de hoofse liefde van de twaalfde eeuw, dan zie je dat daar de loskoppeling van seks en zwangerschap zelfs in dienst stond van het romantische liefdesideaal. Een echte ridder deed niets wat zijn aanbeden vrouwe in opspraak zou brengen en aangezien de meeste aanbeden vrouwen vastzaten in gearrangeerde huwelijken, mochten ze absoluut niet zwanger worden van hun paramours.


Ook hier was zelfbeheersing de methode, coïtus interruptus of zelfs coïtus reservatus: helemaal niet ejaculeren, alleen de vrouw tot grote hoogten van genot brengen. Hier ligt de oorsprong van alle romantiek, inclusief hoffelijk gedrag van heren en koket gedrag van dames, rozen en hartjes als symbool van liefde, enzovoort.


Seks die voornamelijk in dienst staat van de voortplanting, van het stichten van een gezin, is niet menselijk maar dierlijk. Als er iets is wat een vrouw tot object maakt, namelijk tot broedstoof, is het haar vermogen tot voortplanting.


Ik ben het met Goldman eens dat porno een remedie tegen de seksuele liefde is, en dat prozac meer dempt dan alleen angst. Maar wat ook niet helpt, is dat onze intellectuele elite al sinds de jaren zestig blijft hameren op seksuele vrijblijvendheid als onvervreemdbaar recht. Inderdaad hebben wij allemaal geloofd dat onderdrukte lustgevoelens ons frustreerden en dat alleen het ongebreideld uitleven van lust een vrij en creatief mens van je kon maken - zo'n stoere Ik-Jan-Cremer-mens, bijvoorbeeld.


Ook gerespecteerde filosofen riepen het en we trapten er massaal in. We waren kennelijk vergeten dat de mens al sinds mensenheugenis zijn eigen lust wantrouwt - en met goede redenen.


Bij dieren is de lust prima geregeld door de natuur, daar zit geen ego in, alleen maar kudde-instinct. Maar bij de steeds intelligenter wordende mens is lust een egoïstische impuls geworden: het gaat om mijn genot, mijn orgasme.


De weg voorwaarts in de evolutie is natuurlijk niet om seks weer aan de voortplanting te koppelen. Wat een volstrekt absurd idee dat mensen die geen kinderen willen of kunnen hebben, niet oprecht, vurig en seksueel bemind zouden kunnen worden door hun partners.


Een veel beter middel om dierlijke instincten te overstijgen en vrouwen weer aan de seks te krijgen, is het koppelen van seksualiteit aan gevoel, intimiteit en emotioneel contact. Wat we nodig hebben, is een romantisch reveil, een renaissance van de hoofse liefde, ditmaal niet slechts weggelegd voor een handjevol gepriviligeerde edellieden met te veel vrije tijd, maar voor iedereen.


Wat we op school moeten leren aan jongeren is dat er niets zo griezelig en dus dapper is als seks hebben met iemand op wie je stapelgek bent. Dat je emotioneel blootgeven aan een ander mens een hachelijk avontuur is, óók voor jongens, althans als ze zich niet pantseren. Dat alle vormen van emotionele pantsering leiden tot afstomping en vervreemding. En dat seks en liefde de spannendste combinatie is van allemaal, veel spannender dan eindeloos klaarkomen op naamloze vleesobjecten.


LISETTE THOOFT


is publicist.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.