Geduld blijft nodig

‘Silence! I kill you!’ We zijn er maar druk mee. Waarom wordt die kloof tussen het Marokkaanse tuig dat ambulancepersoneel bedreigt en de Nederlandse samenleving nou niet kleiner?...

Nazmiye Oral

Waarom nemen de ouders of de Marokkaanse gemeenschap geen verantwoordelijkheid? Hoe lang zullen we nog moeten leven met het ‘integratievraagstuk?’ Waarom moeten wij al onze kennis en geld in dit probleem investeren, terwijl er van de ‘andere kant’ nauwelijks medewerking komt?

We willen zo graag de kloof tussen allochtoon en autochtoon dichten. We roepen sociale projecten in het leven, stellen buurtvaders aan, speciale wijkagenten, mentoren. Soms vinden we dat ‘ze’ zich gewoon moeten gedragen en aanpassen, we zijn verongelijkt als uiteindelijk niets lijkt te helpen, en trekken daar conclusies uit: ‘Ze’ willen gewoon niet, zijn ondankbaar en achterlijk en we zijn te verschillend.

We blijven ‘integratiemoe’ achter. Toch geven we niet op. We willen ijzer met handen breken. Want wat als die adder op de borst giftig blijkt te zijn? We moeten de nieuwe generatie erbij houden, zodat ze niet radicaliseert en zich later wellicht tegen ons keert. Maar nog erger dan die hele kleine groep is die grote meerderheid die niet radicaal is, maar zich ook geen Nederlander voelt. Ze zijn niet overdreven gelovig, hebben geen last van haat. Ze zijn eigenlijk nergens ‘radicaal’ in: behalve in hun gevoel van ‘anders’ zijn.

Maar wat is het dan waardoor zij zo verstrikt raken in zichzelf, niet kunnen opgaan in de massa, en niet kunnen aarden? Wat is er werkelijk aan de hand? Hoe kan het dat bijvoorbeeld mijn broertje Nederland totaal anders, veel negatiever, ervaart dan ik?

Het proces waar ik totaal aan voorbij ging, maar waar mijn broertje middenin zat en zich soms hevig tegen verzette en waar een hele nieuwe generatie mee zat opgescheept, was: de ‘geboorte’ van een nieuw soort Nederlander.

Het verschil tussen ons was dat ik in een andere tijd ben opgegroeid, een tijd waarin ik nog nieuw, fris en oningevuld was. Ik kon mijzelf ‘heruitvinden’ omdat mijn beeld nog niet vast stond. Mijn broertje groeide op als ‘allochtoon’ en moest nog harder werken om een beeld neer te zetten van zichzelf dat zijn waardigheid recht deed.

Beide kanten zijn bang zichzelf te verliezen. Er heerst een instinctieve angst dat we zullen worden overgenomen door ‘de vijand’. Omdat we merken dat we worden beïnvloed en langzaam veranderen. Beide kanten zitten in een proces waaraan we voorbij gaan als we dwingen, eisen, ongeduldig worden en het falen van allerlei plannen opvoeren als bewijs dat we ons illusies maken.

Respect hebben voor deze processen betekent niet een geste naar onwillige rotjongens die in dat geval opnieuw zouden wegkomen met ontoelaatbaar gedrag. Het is een geste naar ons allen, een manier om ons vrijheid te geven, de dingen in het juiste licht te zien en niet ontmoedigd te raken als het niet snel genoeg gaat. Het is echter niet meer bon ton geduld te betrachten in een tijd waarin we actie, daadkracht en oneliners eisen.

Begrip is een ondergewaardeerde term die we met tolerantie verwarren. Tolerantie houdt in dat je jezelf geweld aan doet. Je wordt je gewaar van iets waar je moeite mee hebt, je strijkt een hand over je hart en besluit rationeel dat datgene recht van bestaan heeft. Het is een deksel dat telkens weer op de put gedaan moet worden, elke keer als je een ongemakkelijke oprisping krijgt.

Begrip echter vereist een ander innerlijk proces. Om begrip te kunnen opbrengen, moet je je niet alleen verplaatsen in de ander, maar ook de omliggende factoren meenemen.

Begrip is geen zachte donzige deken waaronder problemen in alle rust kunnen wegrotten. Het is wijsheid, die de dingen in het juiste kader plaatst en het zaadje de tijd geeft in alle rust tot bloei te komen. De enige actie die vereist wordt, is het vergroten van verdraagzaamheid naar elkaar, elkaar niet uit de weg gaan, intimiteit aangaan en ‘niet lullen maar poetsen’.

Als ik u dan toch met een beeld mag achterlaten: Malloten die medisch personeel bedreigen met zinnen als ‘ik maak je dood’ doen me denken aan de buikspreekpop ‘Achmed The Dead Terrorist’. Achmed, de angstige, mislukte terrorist, roept te pas en te onpas ‘Silence I kill you!’ om mensen te intimideren. Nodeloos te zeggen dat het effect hilarisch is. Te vinden op YouTube.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden