Gedoemd in Berlijn

Cabaret

Het is niet de vrolijkste versie die Bob Fosse maakte van het verhaal dat we ook als musical en toneelstuk kennen. Over zijn Cabaret uit 1972 hangt een zware grauwsluier, niet alleen van het nazisme, maar ook van decadentie en menselijk onvermogen. Fosse, zelf een ex-danser en choreograaf, had drie jaar eerder als filmmaker succesvol gedebuteerd met Sweet Charity, een musical- bewerking van Fellini's Le notti di Cabiria. Daarvoor werkte hij samen met Shirley MacLaine, in Cabaret was Liza Minnelli de ster, met haar vertolking van de hyperactieve nachtclubzangeres Sally Bowles, die in een driehoeksrelatie belandt met een highbrow Engelse wetenschapper (Michael York) en een schatrijke adellijke flierefluiter (Helmut Griem). Een relatie die in het Berlijn van 1931 even onmogelijk is als-ie waarschijnlijk in elk ander tijdperk zou zijn geweest, maar die Fosse naadloos verbindt aan de ontwikkelingen in de stervende Weimar-republiek.


Het fundament van de film wordt uiteraard gevormd door de nummers in de club. Die worden door Fosse, met zijn wortels in de dans, magistraal verbeeld. Moeiteloos volgt hij in de wijze waarop hij zo'n scène in shots opdeelt, het ritme van de muziek. En ondanks de talloos vele camerastandpunten maakt dat nergens een onberedeneerde indruk. Opmerkelijk genoeg vormen die nummers niet de hoofdmoot van de film. Dat is toch vooral de afwikkeling van het verhaal van de gedoemde liefde tussen de intellectueel en de zangeres. Maar hoe goed Minnelli en York ook acteren, ze kunnen niet voorkomen dat juist dat gedeelte van de film stroperig en clichématig oogt. Niet voor niets won de film destijds zes van de acht Oscars, met uitzondering van die voor Minnelli en bijrol Joel Grey (als 'master of ceremonies'), in technische categorieën, waaronder montage en camerawerk.


(Bob Fosse, 1972) BBC 1, 01.05-03.05 uur.


Alfie

(Charles Shyer, 2004) Remake van lichtvoetige film (1966) waarin een cynische Michael Caine, met Cockney-accent tegen de camera sprekend, verslag doet van zijn amoureuze veroveringen in sixties-Londen. Bijna veertig jaar later is Jude Law een heel wat geliktere casanova in New York, een hem op het lijf geschreven rol. Hij neemt de kijker mee naar wat hij meemaakt als limousinechauffeur, een baantje dat hem introduceert in de betere kringen. Niet verrassend blijkt dat leven uiteindelijk vervuld van een grote leegte. Dat inzicht komt bij losbol Alfie ongeveer gelijktijdig met de consequenties van zijn daden, die langzaam tot hem beginnen door te dringen. Gelukkig ontaardt dat niet in onverteerbaar moralisme; Alfie handhaaft zich moeiteloos als innemend poseur. RTL 8, 20.30-22.35 uur.


Bridesmaids

(Paul Feig, 2011) Bij uitkomen de vrouwelijke tegenhanger van The Hangover genoemd, evenaarde de grove komedie Bridesmaids het succes daarvan niet. Misschien dat de doelgroep vrouwen de voor het genre gebruikelijke smerigheid toch minder kan waarderen dan het andere geslacht. Nochtans hebben de vrouwen ín de film er weinig moeite mee. Dat zijn de bridesmaids van Lilian (Maya Rudolph), die elkaar nogal wat vliegen pogen af te vangen. Zo ligt Annie (Kristen Wiig), een onzekere dertiger die in de liefde tegen de ene lamp na de andere botst, voortdurend in de clinch met de veel knappere, rijkere, succesvollere Helen (Rose Byrne), en slaagt er maar niet in haar af te troeven met ideeën voor het verlovingsfeest en de bruiloft. Zul je net zien dat zíj degene is die uiteindelijk de kijker voor zich inneemt. Net 5, 20.30-23.00 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden