Gedanste relaties verdampen tot vluchtig treffen

Toen Introdans ter ere van het dertigjarig bestaan een reprise aankondigde van La Notte (1986), dacht menigeen dat dit duet van Nils Christe - oorspronkelijk gecreëerd voor Han Ebbelaar en Alexandra Radius - gedanst zou worden door de sterdansers Danilo Mazzotta en Emanuela Lattanzi....

Even is het wennen om in plaats van de donkere haarkleur van Ebbelaar en Radius twee helblonde koppen te ontwaren in het schemerblauwe decor. Maar als Stimson zich in het fellere gedeelte beurtelings laat vangen door en weer losmaakt van Karl Schreiner trekt ze het ballet naar zich toe. In haar lichte bewegingen legt ze zowel de melancholie van het naderende afscheid als de passie van het laatste contact. Schreiner stelt zich dienstbaar op om af en toe te ontsnappen met een solistische draaisprong. Samen roepen ze de breekbare sfeer op van het schemerdonker.

Beide dansen ook in Meander, het nieuwe kwartet van gastchoreografe Conny Janssen. Stimson treft een krachtige Ben Holder aan haar zij en Schreiner partnert met de in zichzelf gekeerde Anandi Vinken. De gedanste relaties verdampen echter tot een melancholiek en vluchtig treffen. Alsof de dansers meedobberen op de stroom van Händels lyrische Ariodante. Daarbij appelleren de bewegingen vaak aan water: handen golven als vissenstaarten en benen fietsen door de lucht als een opkomende branding. Mooi maar bij vlagen ook flets door het schriele contrast.

Ook Nils Christe feliciteert Introdans met een nieuw ballet, Diabelli variaties, in hemelsblauw. Zoals de titel zegt varieert Christe op het thema van Beethovens gelijknamige compositie. Van de zes vrouwen soleren vooral Géraldine Victoir, Stéphanie Guimond en Katherine Stimson, soms met de anderen liggend op de achtergrond of met één van de drie mannen als tegenkleur. Helaas laat Christe een aantal variaties te lang staan. De breekbare en terughoudende sfeer vervlakt hierdoor te vaak tot een inwisselbaar komen en gaan temidden van glimmende coulissen.

Deze jubileumvoorstelling opent met het constructivistische Squares (1969) van Hans van Manen. Nog steeds een krachtig ballet waarin vijf mannen en vijf vrouwen in witte pakken hun buikspieren tarten door te bevriezen in half liggende en schuine poses. Tegen een carré van wit licht stappen ze rond in het ritme van Saties pianoklanken. Het dansstuk is echter zo naakt dat de première-zenuwen mee gingen dansen bij de deels vernieuwde ploeg van Introdans. Geen slimme zet om hiermee te openen: de meesten zijn (nog) geen Van-Manen-dansers. op een energieke Femke Feddema na.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden