Geboren om te skiën: niemand is sneller dan Amerikaanse Mikaela Shiffrin

Goudvink

Mikaela Shiffrin. Foto afp

Geboren om te skiën. Dat geldt zeker voor de Amerikaanse Mikaela Shiffrin. Kind van skiënde ouders, afwisselend opgegroeid in de Rockies en de noordoostelijke staat Vermont. Moeder Eileen, de drijvende kracht achter de carrière van Mikaela, had op tijd in de gaten dat het talent van haar dochter na een nieuwe verhuizing verpieterde in de poedersneeuw van het westen. Het keiharde ijs van de noordoostelijke pistes paste meer bij haar.

Drie jaar later in 2011 startte Shiffrin voor het eerst in de wereldbekers in Europa. Haar talent was reeds enige tijd aangekondigd. Een jaar later werd zij, 16 pas, de jongste Amerikaanse skikampioene. In 2013 werd zij op de Planai van Schladming wereldkampioen op de slalom. Dat succes herhaalde ze een jaar later, op de olympische piste van Rosa Khoetor in de bergen bij Sotsji. Als 18-jarige werd zij de jongste olympische skikampioene.

Het waren de dagen dat het Shiffrin allemaal even gemakkelijk afging. Ze genoot van skiën. Ze stond nooit onder druk. Ze won, omdat ze zoveel beter was dan de rest. Haar tweede wereldtitel op de slalom, veroverd in de sneeuw van Vail, was een abc'tje.

In de herfst van 2015, bij de seizoensopening, won de Amerikaanse de wereldbekerslalom in Aspen, Colorado, met 3,07 seconden voorsprong op de nummer twee. Het was de grootste marge die op dat nummer ooit in de boeken kwam.

Het was tevens het jaar dat moeder Eileen, vaak door de coaches met tegenzin in de staf gehandhaafd, haar dochter solo naar de wereldbekerwedstrijden liet reizen. Maar er was ook tegenslag. Mikaela, topfit en een beest in de fitnessruimte, liep een knieblessure op waardoor ze twee maanden aan de kant stond. De kwetsuur verhinderde haar op prijzenjacht te gaan.

In de winter van 2016/2017 was Shiffrin terug en beter dan ooit. Ze won elf wereldbekers en de wereldtitel op de slalom in St. Moritz. Ze veroverde de wereldbeker overall en werd geëerd met de Gouden Skiër, een prijs die jaarlijks genderneutraal wordt uitgereikt.

In dezelfde winter gebeurde er iets geks met de grote kampioene die alleen in de marketing nog verslagen wordt door haar beroemde landgenote Lindsey Vonn. Shiffrin kreeg last van zenuwen. In Killington, voor haar thuispubliek in Vermont, dat 30 duizend man sterk was opgekomen, had ze het moeilijk met de verwachtingen. Er kwam later een sportpsycholoog aan te pas.

Oma van 95 was komen kijken en uiteindelijk won de kleindochter (na een nederlaag in de reuzenslalom) de slalom. Het was een zege met een klein verschil; zeer ongewoon voor deze sportvrouw Amerikaanse stijl. Shiffrin steekt in trainingen nog altijd ver boven de rest uit. Niemand is sneller dan zij. Daarom traint ze meestal alleen. Niemand kan de trainingsbelasting aan die zij zich oplegt. Ook daarom gaat ze solo over de wereld.

Deze olympische winter was Shiffrin in grote vorm. Ze won tussen 19 december en 9 januari acht van de negen World Cups. Ze evenaarde en verbeterde records van grootheden als Annemarie Moser-Pröll en Katja Seizinger.

Maar in de laatste weken werd ze tweemaal zevende en haalde drie keer de finish niet. Dat zijn merkwaardige signalen van de skiester die in de training nooit een poortje laat lopen.


De goudkoorts slaat toe: deze sporters gaan ook voor goud in Pyeongchang

Niet de strijd telt, maar de triomf
In Pyeongchang hebben meer landen hun Kramer; een man, vrouw of ploeg die het als zijn plicht beschouwt om te winnen in de sport van zijn geboorteland. Niet de strijd telt, maar de triomf. Die ambitie wordt vaak versterkt door de verwachtingen in eigen land. Met minder dan een zege van slalomskiër Marcel Hirscher neemt Oostenrijk geen genoegen. Zuid-Korea eist overwinningen van zijn shorttrackers, de nationale wintersport. De Canadezen willen juichen met curlingvedette Kevin Koe. En Russische kunstschaatser Zagitova behoort tot de schone generatie Russische sporters die een olympische kans verdient, gaat het haar lukken?


Voor het eerst wordt Sven Kramer begeleid door Jac Orie: goud gegarandeerd?

Kramer laat zich in Pyeongchang voor het eerst begeleiden door wetenschapper Jac Orie, de kampioenenmaker van het Nederlandse trainersgilde. Sinds 2002 heeft hij elke vier jaar een schaatser naar goud geleid. Kramer en Orie delen een hartgrondige afkeer voor sportpsychologen. Of dat verstandig is? Het scorebord zal uitwijzen of hij iets van hun arsenaal aan hulpmiddelen had kunnen gebruiken.