Geavanceerde barkruk

Barkrukken - in de vorige eeuw vooral bedoeld om het cafébestaan thuis te imiteren - duiken opeens weer op in menige meubelcollectie....

Bij een barkruk in een huiskamer heb ik altijd enkele bedenkingen gehad. De belangrijkste is wel het vermoeden dat de bewoners een surrogaat hebben gevonden om hun cafébestaan thuis te continueren. Kroegje spelen thuis. Goedkoper dan een oppas. Met het verdwijnen van de eetbar is de barkruk een stille dood gestorven. Eind jaren tachtig werd er nog eens een wedstrijd uitgeschreven onder jonge designers, met hilarische en weinig toepasbare objecten als uitkomst. En dat was het dan wel zo'n beetje.

Maar prijs nooit de hemel voor het avond is, want zie daar, plotseling duikt de barkruk op in menige meubelcollectie. Zelfs Philippe Starck heeft zich niet onbetuigd gelaten, met de Cheap Chic Bar uit 1998 alweer, niet zijn beste. Meer een hoog uitgevallen kuip van kunststof.

Eén conclusie valt te trekken: de barkruk van de 21ste eeuw lijkt in niets op het blankhouten exemplaar met pitrieten zitting dat nog weleens bij het oudvuil wordt gesignaleerd. De moderne barkruk is geavanceerd. Daaronder reken ik dan even niet de Swopper mee, die in Duits land vorig jaar de prijs heeft gewonnen voor het meest innovatieve meubelstuk: men zit op een springveer. Daarmee is vermoedelijk alles gezegd (meer iets voor een levendig bureaubestaan dan bij de borrel).

De eenvoudigste variant is een gekleurde pil op een chromen/roestvrijstalen onderstel, soms voorzien van een kleine ruggensteun. De Italiaanse firma Plank brengt zo'n kruk op de markt, met de swingende namen Frisbi en Twist, allebei met een spannende voetensteun. Frisbi heeft een roestvrijstalen schijf, Twist een scheve beugel, waaraan je in extreme situaties ook nog eens je fiets zou kunnen vastbinden. De directeursfauteuil onder de krukken zag ik bij de Italiaanse firma Softline (www.softline-allkit.com) die de borrelaar laat plaatsnemen op een opengewerkt kuipje, desnoods met hendel om hem in verschillende standen te plaatsen. Ciao heet dit ontwerp van Per Erik Bjorn sen, goeiendag wat een ontwerp, met andere woorden.

Toch zou ik alle scepsis willen overwinnen met Lem van La Palma (www.lapalma.it), bedacht door het ontwerpersduo Shin & Tomoko Azumi, in feite niet meer dan een gebogen zitting die doorloopt in een beugel waarop je je voeten kwijt kunt. Een lichte beweging met het lichaam en hij zakt of stijgt desgewenst. Het is een kruk uit één stuk, en comfortabel genoeg voor het antichambreren.

Rest de vraag waarom de barkruk zich plotseling manifesteert. Hierbij enkele vermoedens: 1. Als je te lang op de grond hebben zitten loungen, wil je ook wel weer eens hoog zitten (het contrastgevoel). 2. Nu de keuken is teruggebracht tot eetkeuken waar je de gasten wil imponeren met je kookkunsten en je Aga-fornuis, is een panoramische zit onontbeerlijk. 3. De nieuwe krukken sluiten met hun roestvrijstalen frames, donkere houtsoorten of felgekleurde kunststof aan bij de particuliere horecakeuken. En ten slotte moeten we constateren dat het happy hour inmiddels een zevendaagse gebeurtenis is geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden