Gearresteerd in Bayambulak

Het was een dieptepunt; twee uur lang aan een bureau zitten tegenover een Chinese politieman die niets zegt. De man pakt een vel papier en schrijft in het Engels: 'Heb je een trip-pas?' Hij schuift papier en pen naar de verdachte....

'Nee, een trip-pas', krabbelt de agent. 'Je mag alleen in dit gebied komen met een speciale trip-pas.' De arrestant: 'Het toeristenbureau in Ürümqi heeft me verzekerd dat ik hier mag komen.' Antwoord: 'Ze hebben ongelijk.'

Na twee maanden China kende Frank van Rijn de 'papieren' conversatie, zoals hij die na zijn arrestatie moest voeren. Hij had leraren Engels ontmoet, die deze taal alleen kunnen schrijven. Ze hebben nooit de kans gehad om de uitspraak te leren.

Niet bekend

Frank van Rijn heeft 6330 Kilometer gefietst: van Peking naar Bayambulak, een gehucht in het uiterste westen van China. Van Rijn heeft de verhalen ge hoord over 'verboden gebieden'. Maar niemand, ook de toeristenorganisatie CITS niet, weet waar buitenlanders niet mogen komen. Hij was wel gewaarschuwd: in verboden gebieden gelden boetes van tweeduizend gulden. Zijn fiets zal in beslag worden genomen. Zijn tocht van 7800 kilometer naar Pakistan zal eindigen in Bayambulak.

Dat zou onbillijk zijn. Hij heeft weliswaar stukken van de Chinese Muur kunnen zien, waar nooit een toerist komt, en schitterende natuur. Hij is in noodweer door de Taklamakan-woestijn voortgejaagd, terwijl er 360 kilometer verderop een kernproef werd genomen (wat de bevolking evenmin wist).

In Bayambulak legt hij uiteindelijk een bekentenis af. Hij zal de boete betalen op voorwaarde dat hij verder mag fietsen. De ondervrager stemt toe. Bij de kassier moet Van Rijn afrekenen: 100 yuan (tien gulden).

Van Rijns boek De twee scherven (Elmar; * 32,50) is meer dan het soms fascinerende relaas van 'een wereldfietser'. De rode draad is de eenzaamheid in een immens land waar praten en luisteren niet is weggelegd voor een vreemdeling.

Na de laatste Himalaya-klim voor de grens met Pakistan verzucht Van Rijn dat de taalbarrière oneindig veel zwaarder was. Hij zet zijn fiets aan de kant, draait zich om en roept tegen China: Ziajian (Tot ziens). Er is niemand die het hoort. Het is verboden gebied.

Theo Nijenhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden