Geachte Redactie

Wiens kerk is het?

In zijn Paasbrief tracht Antoine Bodar de lezer te overtuigen van de waarheid van het geloof in Christus (O&D, 23 april). Hij gebruikt allerlei argumenten om aan te tonen dat de West-Europeaan en vooral de Nederlander ten onrechte niet meer gelooft in Christus. Van het ontbreken van godsdienstonderwijs tot het stellen van wetenschap boven het geloof. Terecht zegt Bodar dat het bestaan van God niet valt te bewijzen, evenals het niet bestaan. Net als over smaak valt over geloof blijkbaar niet te twisten.


Maar waarom zou de christen van tegenwoordig zich dan bijna schamen voor zijn geloof? Wat Bodar volledig over het hoofd ziet, is de rol die de rooms-katholieke kerk speelt in het verkondigen van het geloof.


Waar vroeger ook niet-gelovigen respect hadden voor mensen als Johannes XXIII, Alfrink of Bekkers, schamen christenen van nu zich voor het doen en laten van kerkleiders. Een inspirerend leider ontbreekt, met uitzondering van enkele locaties. Wangedrag van al dan niet prominente leiders zijn van alle tijden, alle plaatsen en alle locaties. Ook van de katholieke kerk. Het toont alleen maar aan dat die kerk het resultaat is van mensenwerk. Regels van die kerk (dus niet het geloof zelf) zijn vastgesteld soms op basis van inspiratie, maar ook als reactie op misstanden, naar aanleiding van maatschappelijke situaties of om te voldoen aan de machtswellust van diegenen die het op dat moment voor het zeggen hadden.


Die regels zouden daarom net zo goed aangepast kunnen worden aan de behoefte die er nu in de maatschappij bestaat. Dat de maatschappij er in West-Europa anders uitziet dan in andere delen van de wereld, is geen reden om star vast te houden aan oude regels.


Zolang het geloof in Christus overeind blijft, moet er ruimte zijn om dat geloof op eigen wijze te beleven. Wie een Latijnse liturgie voorstaat met pracht en praal als was het een concert, kan die zondermeer uitvoeren. Wie meer ziet in een oranje mis, moet ook die ruimte krijgen. Het gaat er om dat gelovigen zich thuis voelen in de gemeenschap die zegt kerk te zijn. Als dat niet kan, gaat men op zoek naar andere onderkomens. Niet zo zeer om te 'shoppen' voor een andere spiritualiteit, maar om een plek te vinden waar men zich thuis voelt.


Waar kerkleiders nu discrimineren tussen mannen en vrouwen, hetero's en homo's, en bepalen wat gelovigen wel en niet mogen zingen, daar voelen gelovigen zich niet thuis. Cruciale vraag is wiens kerk is het nu eigenlijk? Het antwoord op die vraag moet basis zijn voor te trekken consequenties.


P. de Boer, Voorschoten


Koosjere slacht

De heldere uiteenzetting waarin Benima, rabbijn in Nederland (Opinie & Debat, 28 april) de verschillende manieren van slachten naast elkaar zet, is een intelligente toevoeging aan het gekrakeel over halal en koosjer slachten.


Alstublieft niet vertrekken uit Nederland, we hebben gezond verstand heel hard nodig in een maatschappij die steeds meer afstemt op de platte buitenkant en zakelijk belang.


M.C. Dietz, Purmerend


Nee zeggen

Ook de 144.000 leraren in het basisonderwijs zouden 'nee' moeten zeggen (O&D, 27 april). Wij hebben al iets langer te maken met 'bijzondere' leerlingen in klassen van 30 en meer. Iedere leerling zijn eigen individuele 'leerlijn' en straks ook nog zijn eigen individuele vakantierooster en snipperdagen.


En de minister en de manager maar kwaliteit verwachten. Maar ja, 'ons bin zuunig' nietwaar: kenniseconomie nr. 1 worden, zonder dat het iets kost. Vraagje aan Annelien Jonkman: hoe gaat ze het na het komend jaar ('voor de laatste keer') aanpakken?


A. Scheltens, Apeldoorn


Abortus

De PVV is eruit: abortus moet soms moeilijker worden. 'Het gaat vooral om vrouwen voor wie de zwangerschap nu even niet uitkomt. Omdat ze met vakantie gaan of het druk op het werk hebben', zegt PVV-Kamerlid Karen Gerbrands (Binnenland, 27 april).


Er zijn ongetwijfeld vrouwen die abortus als voorbehoedmiddel gebruiken. Maar het beeld dat Gerbrands schetst, doet geen recht aan de dagelijkse praktijk die we bij Fiom Utrecht meemaken. Wekelijks voeren we besluitvormingsgesprekken met vrouwen die onbedoeld zwanger zijn, en hun partners.


Naast de vrijheid om te kiezen voor abortus staat namelijk de verantwoordelijkheid om het besluit te nemen, en te leven met de gevolgen.


Besluiten tot abortus is indringend, raakt aan morele bezwaren, gevoelens van liefde, vertwijfeling, oprechtheid en de zin van het bestaan. Abortus is niet iets wat je even doet omdat de zwangerschap niet uitkomt.


Jacolien Teekman


Maatschappelijk werker Fiom Utrecht


Gun de vloer eens aan ander

Paul Witteman gaat nog langer door voor lager salaris, las ik afgelopen zaterdag tot mijn ontsteltenis. Nu heb ik niks tegen Witteman persoonlijk, maar in het kader van de diversiteit vind ik het hoog tijd voor iemand anders. Geef mij Clairy Polak, geef me een jongere, een gehandicapte, iemand met een biculturele achtergrond, geef mij variatie!


Babyboomers zoals Paul Witteman zijn heel ruim bedeeld geweest en worden dat nog steeds, met ruimte, aandacht, invloed, macht en geld.


Ik zou graag zien dat zij zich gaan verdiepen in het concept delen. Gun de vloer eens aan een ander! En niet alleen de vloer: ook op het gebied van financiën kan er veel verbeterd worden. Denk aan hoe jongeren zich laten bestelen in het pensioenakkoord, op een tactisch moment gesloten door liefhebbers van ouderen met onderhandelingsvaardigheid.


Gelukkig laat de kwestie Paul Witteman zich eenvoudiger oplossen. Ik sluit af met een Doe Maar-tekst uit de jaren tachtig: 'er zit een knop op je tv, die helpt je zo uit de puree..'


Clara van der Woude, Utrecht


Kate en de koets

Zoals inmiddels iedere wereldburger wel zal weten, trouwt Kate Middleton vandaag met de Britse prins William.


Opvallend daarbij is dat ze met een Rolls Royce naar de kerk rijdt en met de paard en wagen weer vertrekt.


Ik had dat bij het trouwen met een prins juist andersom verwacht!


Albert Kavsek, Castricum


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden