Geachte redactie

Interim-manager

Is 3 ton voor een interim-manager te veel? Ach, er spelen wel grote ondernemingsrisico's mee (Binnenland, 8 november). De interim kan tussen twee opdrachten zonder werk zitten. Dat gebeurt mij in mijn klein privé-klusbedrijfje ook wel eens. Als ik dan mijn prijs verhoog, krijg ik nog minder werk.


Zijn ze dan zo schaars, die goede interims, dat ze zoveel kunnen vragen? Nee, want de consultancy- en adviesbureaus hebben het steeds moeilijker.


Ook 'loopt hij het risico een opdracht te verprutsen en zijn carrière vroegtijdig ten einde te brengen', lees ik. Nee, deze smoes is echt goed: zo'n beunhaas moet dus zorgen dat-ie op tijd binnen is, voordat men z'n broddelwerk door heeft. 'Ja meneer, het kan zijn dat ik straks in uw waterleiding boor, dus vraag ik voor de zekerheid 500 euro extra.'


De normale marktmechanismen voor een ondernemer zijn niet van toepassing voor de freelance 3-tons-interim-manager. Bijvoorbeeld omdat de 'raad van toezicht COA dit liet gebeuren'. Een mooi eufemisme voor het nepotisme van het old boys network.


Paul Steijnen, Utrecht


Optimisme

Peter Giesen haalt in Het Menselijk Tekort van zaterdag 5 november met instemming Karl Popper aan over de morele plicht tot optimisme. Je kunt wel beweren dat er zo'n plicht volgt uit de onkenbaarheid van de (maatschappelijke) toekomst.


Maar dat is pas meer dan alleen een mening als het ook enigszins sluitend uit een redenering volgt. Ik zie niet zo goed hoe een dergelijke redenering er uit zou moeten zien. Gesteld dat de maatschappelijke toekomst niet kenbaar is. Optimisme en pessimisme zijn allebei vooringenomen standpunten betreffende de uitkomst van maatschappelijke processen. Daarmee lijken zij juist bij uitstek ongeschikt te zijn voor een dergelijke plicht.


En is het werkelijk zo dat er slechts de keuze is tussen optimisme en pessimisme? Waar moet die dwang vandaan komen? Een open karakter van de toekomst noopt eerder tot een open houding: hou met alles rekening, maar ga nergens van uit.


R. Holst, Doorn


Ouderen

Paul Schnabel (Binnenland, 5 oktober) gaat erg kort door de bocht door te stellen dat de zorgkosten eenzijdig de schuld zijn van ouderen. Hij vergeet gemakshalve de ineffectieve organisatie van de ouderenzorg, de vele veranderingsprocessen in de sector en de opstuwende werking door technologische vooruitgang.


Hij reduceert ouderen tot kostenpost en object van zorg. De discussie over de toekomst van langdurige zorg wordt al hoofdzakelijk gevoerd in termen van geld en organisatie, maar hij maakt het wel erg bont. Ouderenorganisatie Unie KBO, met 200 duizend leden, is graag bereid om samen grenzen aan zorg te stellen, maar dan wel aan de hand van een frisse probleemanalyse.


Hans Muis, voorzitter Unie KBO


Radio

In zijn tirade over markt- en opinieonderzoeken (O&D, 5 november) gaan Korzilius c.s. voorbij aan een paar belangrijke feiten. Ze noemen de bijna 12 procent marktaandeel van Radio 538 'een onwaarschijnlijk hoog percentage, want zoveel wordt er niet meer naar de radio geluisterd'. Ten eerste wordt er gelukkig nog steeds meer naar de radio geluisterd. Ten tweede geeft de term 'marktaandeel' aan hoe de koek verdeeld wordt tussen alle mensen die naar de radio luisteren. Het gaat dus niet om 12 procent van de Nederlandse bevolking.


Sjors Fröhlich, NPO Directie Radioprogrammering


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden