Geachte redactie

De kop boven het artikel over de vastzittende mijnwerkers in Chili (Buitenland,28 augustus), dekt niet het bericht. Dat het kompel om sigaretten vraagt, maar bijbels krijgt, heeft een negatieve lading....

Is het zo’n gek idee om hen dan van bijbels te voorzien? Het artikel geeft de suggestie weer, dat ze niet krijgen wat ze gevraagd hebben. Dit is volgens mij, geïnteresseerde Volkskrantlezer, een onwaarheid, die niet thuis hoort in een hoogstaande kwaliteitskrant. De kop hoort het onderstaande te dekken.

Springlevend
Hierbij een reactie op het interview met oud-minister van Cultuur Elco Brinkman (Binnenland, 28 augustus), waarin hij aangaf dat onder zijn bewind het Limburgs Symfonie Orkest is gesneuveld: ‘... ik zit toch veel in zalen en ik ken het wereldje’ en: ‘Toen ik minister van Cultuur was, is het Limburgs Symfonie Orkest gesneuveld.’

Beste mijnheer Brinkman, het Limburgs Symfonie Orkest bestaat al 127 jaar en is springlevend. Het LSO heeft sinds uw bewind een paar duizend concerten gegeven, waarvan vele in het Concertgebouw, De Doelen en op andere prominente plekken; op 5 mei zelfs een uur live op de televisie met het Bevrijdingsconcert op de Amstel. Kom eens naar Limburg, daar spelen we iedere week. Dan kunt u horen wat het effect is van zuinig zijn op cultuur: prachtige muziek die van vitale betekenis is.

Zwijgen
In het hoofdredactionele commentaar van 27 augustus worden oud-prominenten van het CDA (Lubbers en Van Agt worden met name genoemd) vermaand zich niet met de formatie te bemoeien want, ‘hoe groot ook hun verdiensten, zij zijn op 9 juni niet gekozen’.

Een merkwaardige redenering. Hoe het zit het dan bijvoorbeeld met journalisten? Om van hoofdredacteuren niet te spreken. Allemaal op 9 juni niet gekozen. En dus zwijgen over de formatie? Kom nou.

Innovatie
De Volkskrant van 30 augustus kopt ‘Ziekenhuizen kunnen miljarden besparen’ en ‘Innovatie maakt zorg goedkoper’, naar aanleiding van een rapport van organisatieadviesbureau Boer & Croon (Ten Eerste, 30 augustus). Meer medische technologie in grotere zorgcentra in de eerste lijn zou de oplossing zijn voor de steeds maar stijgende kosten in de gezondheidszorg. Ik vrees dat dit weer een rapport is van goedbetaalde managers die niet snappen hoe de zorg in elkaar zit.

Het introduceren van nieuwe technologie in de eerste lijn zal wellicht een kleine daling van dezelfde verrichtingen bij de specialist veroorzaken (echo bij de huisarts goedkoper dan bij de cardioloog). Echter, het investeren in een echoapparaat (of andere apparatuur) door een groep huisartsen zal zeker leiden tot een toename van het aantal echo’s – zonder evenredige afname in de tweede lijn. Bovendien zal de meer verfijnde diagnostiek in de eerste lijn leiden tot het constateren van meer afwijkingen (al dan niet relevant) en vervolgens tot meer verwijzingen.

De voortschrijdende technologie in de tweede lijn leidt sowieso tot meer kosten. Voorheen volstond een röntgenfoto, vervolgens een CT-scan, nu is de MRI soms weer superieur aan de CT, enzovoort.

Ik maak nogal eens mee dat een patiënt wordt onderworpen aan een indrukwekkende reeks van technologische diagnostische verrichtingen, maar dat verzuimd wordt de resultaten en het te volgen beleid zorgvuldig met de patiënt te bespreken.

Laten we ervoor waken dat de verleidelijke technologie (boys en steeds meer girls with toys)niet in de plaats komt van onze basale klinische en communicatieve vaardigheden, en zo juist leidt tot hogere kosten in de zorg.

Togatarief
Mooi dat advocaat en onderzoeker Gerben Kor zich zorgen maakt over maatregelen die de toegang tot de rechter voor de burger beperken (Opinie & Debat, 30 augustus). Ik mis toch iets in zijn betoog. Ook zonder die maatregelen is toegang niet gewaarborgd.

Oorzaak? De advocatentarieven. In zaken waarin professionele procesvertegenwoordiging verplicht is, kan men slechts procederen als men arm is (rechtsbijstand) of rijk.

Voor middeninkomens is de gang naar de rechter nauwelijks te betalen. Voor je het weet ben je duizenden euro’s kwijt en dan heb je nog geen rechter gezien. Toegang tot een hogere rechter is dan helemaal onmogelijk. Misschien dat de heer Kor zijn toga eens zal afleggen en als onderzoeker daar een interessant onderwerp in wil zien.

Sloopwerkzaamheden
Sytze van der Zee reageert op de necrologie van oud-Elsevier hoofdredacteur Johan van den Bossche (Media en Mensen, 23 augustus) en meldt het puinruimen door diens opvolger J. H. Schoo (U-pagins, 28 augustus).

Die constatering is juist, maar het puin bestond vooral uit de desastreuze nalatenschap van de bij het weekblad als algemeen hoofdredacteur geparachuteerde NRC-coryfee André Spoor en zijn uitvoerder van de sloopwerkzaamheden adjunct Van der Zee. De mislukte peperdure restyling door een ingehuurd en incompetent ontwerpersduo, het schofferen en kaltstellen van bekwame maar onwelgevallige oudgedienden en de besloten inhoudelijke gesprekken ter redactie onder leiding van literatoren als Adriaan van Dis. Het zijn enkele van de vele ondermijnende activiteiten die hebben geleid tot de door het duo gecreëerde bouwval.

Van den Bossche komt de eer toe een na dit schrikbewind (1985-1988) gedesoriënteerde redactie weer op poten te krijgen en de ergste uitwassen te neutraliseren. Dat hij later niet uitblonk in conflictbeheersing zij hem vergeven. Zijn opvolger Hendrik Jan Schoo pakte de, na de periode-Hoogendijk noodzakelijke herijking van het weekblad voortvarend aan en ontdeed het eveneens van de relicten uit het Spoortijdperk, tot vreugde van lezer en redactie.

Sytze van der Zee kan zijn selectief geheugen opfrissen door kennis te nemen van het door Gerry van der List geschreven Meer dan een weekblad, de geschiedenis van Elsevier.

Romantisch
Programmamaker en presentatrice Nicolette Kluijver (Reizen, 28 augustus) herinnert zich Sighisoara als een dorpje in Roemenië, zonder asfalt, stromend water of toeristen; iedereen heeft er een paard en wagen; zij heeft er heel erg moeten afzien.

Dit is heel anders dan het Sighisoara waar ik vorig jaar was: een stadje van 30 duizend inwoners met auto’s, asfaltwegen en een parkeerterrein voor de toeristen. In de prachtige citadel heb ik cappuccino gedronken op een terrasje, betaald met mijn pinpas en mijn handen gewassen in stromend water. Was ik in een ander Sighisoara? Of is de herinnering van Nicolette wat romantischer dan de werkelijkheid?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden