Geachte redactie

Terug naar getto's?

Naar aanleiding van uw Commentaar over hogere huren (18 maart) het volgende. Ik woon in de Agniesebuurt bij het centrum in Rotterdam. Door de huuracties in de jaren zeventig zijn daar mooie en betaalbare woningen gekomen. Geen armoedige getto's meer, maar mooie woningen vlak bij het centrum. Echt emancipatie! Een dubbeltje woonde in een huis waar ook wel een kwartje in wilde wonen. Al die woningen worden nu in de verkoop gedaan. Weg gaan zo de resultaten van de stadsvernieuwing. Mensen met een inkomen onder de 22.000 euro moeten blijkbaar weer in getto's aan de rand van de stad gaan wonen waar niemand anders meer wil wonen. Goedkope grond voor tweederangsburgers! Is dit wat u bepleit? Zijn dit de wetten van de markt?


Lies Smeets, Rotterdam


Denigrerend

'Zij is nooit verder gekomen dan de broodafdeling van de supermarkt' (Economie, 18 maart). Hoe is het toch mogelijk dat mensen zich zo denigrerend uitlaten over werken in een supermarkt? Met veel plezier werk ik daar al bijna 20 jaar, op diverse afdelingen, momenteel bij de bedieningsafdeling vlees. Iedereen moet bood- schappen doen en ik weet dat veel mensen daar een hekel aan hebben, maar laten we elkaar in onze waarde laten. Iedere bijdrage aan de samenleving is waardevol, van vuilnisman tot bankier.


Brigitte Rem, Hengelo


De zaak Beukenoot

Wat jammer dat Remco Campert in zijn column niet vermeldt wie De zaak Beukenoot, het Boekenweekgeschenk uit 1950, schreef. Dat was Marianne Philips, echtgenote van Samuel Goudeket. Zij begon haar carrière als SDAP-politicus en was één van de eerste vrouwen in Nederland die in september 1919 tot een gemeenteraad (te Bussum) werd gekozen. Een maand later beviel ze van haar derde kind en ze was daarmee het eerste Nederlandse raadslid dat een kind ter wereld bracht. Ze heeft in sociaal opzicht veel voor mijn gemeente betekend. In 1929 maakte ze haar debuut als schrijfster. Mevrouw Philips schreef zes romans, twee bundels korte verhalen, een aantal novellen en, vlak voor haar dood in 1951, dus De zaak Beukenoot. Onterecht in de vergetelheid geraakt.


Margreet de Broekert, Bussum


Privatiseringsverdriet

Martin Sommer ('Privatiseringsverdriet', O&D, 15 maart) uit kritiek op de privatiseringen van de laatste 30 jaar. Hij schrijft 'Ruud Lubbers begon in 1982 met zijn privatiseringskarwei, Onno Ruding (Financiën) had bij het IMF gewerkt en wist hoe je zoiets moest aanpakken. Afstoten wat kan worden afgestoten, was het credo.'


Sommer maakt een karikatuur van de werkelijkheid. Op het terrein van Financiën heb ik als minister de NIB (Nationale Investeringsbank) uitdrukkelijk niet willen privatiseren, tot verbazing en vreugde van de toenmalige PvdA-oppositie. Die privatisering van NIB naar nu NIBC heeft later plaatsgevonden onder minister Zalm.


Sommer maakt geen onderscheid tussen verzelfstandiging als eerste stap en latere verkoop, dus afstoting, of privatisering van een overheidsdienst. De NS is nooit geprivatiseerd, in tegenstelling tot wat Sommer schrijft. Ik was en ben tegen privatisering van de NS. Wel is de NS op afstand gezet van de overheid en politiek, dus verzelfstandigd. Dat was verantwoord. Na mijn politieke tijd is de NS ten onrechte in twee stukken gehakt: NS en ProRail. De droevige gevolgen hiervan zien we dagelijks. De PTT is in de jaren tachtig gesplitst in gelddiensten, later Postbank, post en telecom, later KPN. Die beslissing was juist. De verzelfstandiging van de Postbank was een succes: die is later gefuseerd met NMB tot de krachtige NMB Postbank en weer later samen met NN tot ING. Dat is goed gegaan; de problemen bij ING zijn pas 15 jaar later ontstaan. Ook de verkoop van het resterende staatsbelang in DSM heeft goed gewerkt.


Sommer heeft wel gelijk met zijn kritiek op de splitsing van de elektriciteitsbedrijven in productiebedrijven, zoals Essent, en netwerkbedrijven, zoals Tennet. Die beslissing heeft de politiek pas later, na 2000, genomen, vooral door Laurens-Jan Brinkhorst als minister van Economische Zaken. Ik was en ben tegenstander van die splitsing.


De conclusie van Sommer dat de politiek in de jaren tachtigalles heeft afgestoten wat kon worden afgestoten, is onjuist. Er is toen wel degelijk bij ieder overheidsbedrijf gekeken of actie tot verzelfstandiging of verkoop verstandig en in het algemeen belang was, of niet.


Onno Ruding, oud-minister van Financiën

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden