Geachte redactie

Totalbodyscan

Het lijkt alsof de totalbodyscan in Nederland door vrijwel alle deskundigen wordt afgewezen want overbodig, of zelfs schadelijk. Opmerkelijk, als je je realiseert dat zo'n scan in Duitsland, medisch toch geen achtergebleven gebied, wel bestaat. Wat ik mis, is een overzicht en evaluatie van de bevindingen daar. Wat ik ook mis is een evaluatie van de bevolkingsonderzoeken naar borst- en baarmoederhalskanker bij vrouwen. Mijn indruk is dat men daar zeer tevreden over is, omdat vroegtijdige signalering van kanker de kans op succesvolle behandeling kansrijker maakt. Waarom zou dat voor andere bodyscans niet gelden?


Verder zou een totalbodyscan schijnzekerheid bieden: misschien heeft de patiënt een ziekte die toch niet is ontdekt. Dat is mogelijk, maar de kans van niet is in elk geval groter dan zonder scan. Dat pleit er juist voor de totalbodyscan uit te breiden en te verfijnen. Een tweede tegenargument is dat patiënten, als er iets ontdekt wordt, nodeloos ongerust worden. Dat klopt alleen als men ten onrechte iets 'ontdekt'. In alle andere gevallen is die ongerustheid terecht en kan die aanleiding zijn tot passende behandeling en veelal genezing. Geweldig toch.


Gerard Verhoeven, Den Haag


Links of rechts?

In het artikel over linkshandigheid mis ik het antwoord op de vraag: wanneer is iemand links- of rechtshandig? Als ik het op mijzelf betrek: ik geloof dat ik rechtshandig ben, omdat ik rechts schrijf. Maar in mijn sportleven komt dat lang niet altijd tot uiting. Als volleyballer ben ik linkshandig en als voetballer linksbenig. Maar tennis en tafeltennis doe ik dan weer rechts. En zo zijn er nog wel dingen waaruit ik niet direct kan opmaken of ik links- of rechtshandig ben. Ik neem aan dat ik niet de enige ben met dergelijke 'afwijkingen'. Dus: wanneer val je in de categorie linkshandig of wanneer word je rechtshandig genoemd?


Peet Fermont, Overslag


15 augustus 1945

F.M Cowan stelt dat de eerste politionele actie noodzakelijk was ter bescherming van Nederlanders tegen 'Indonesische bendes' (O&D, 9 augustus). Die samenhang is een mythe. Wat zijn de feiten?


Al snel na de capitulatie van Japan, op 15 augustus 1945, werden Nederlanders aangevallen door ongeregelde groepen revolutionairen. Bescherming moest komen van de daarvoor verantwoordelijk gestelde Japanse bezetter. Geallieerde troepen gingen dat overnemen maar beperkten zich tot het bezetten van enclaves rond grote steden. Nederlanders uit Japanse kampen werden daarheen gebracht. Buiten de enclaves vonden massale moordpartijen plaats op Nederlanders, Indo-Europeanen, Ambonezen en Chinezen. Deze 'bersiap'-periode duurde tot begin 1946.


Nederlandse militairen kwamen pas in maart 1946 in enige omvang beschikbaar. Er werd in de bestaande enclaves een militaire macht opgebouwd. Na geharrewar begon de eerste politionele actie in juli 1947. Die actie had dus niets van doen met mensen als Cowan, die in Japanse kampen hadden gezeten en allang veilig waren. De codenaam 'Product' geeft aan dat het ging om de controle over plantages waarmee deviezen konden worden verdiend.


Alle militairen die in die jaren in Indonesië zijn ingezet verdienen excuses van de Nederlandse regering, evenals zij die hebben moeten boeten voor dienstweigering. Excuses omdat regeringen vanaf de jaren dertig de signalen niet begrepen dat een ander koloniaal beleid nodig was en aan 'ons' Oost-Indië beleven vasthouden.


Willem Zwart, Eindhoven


Rusland

In reactie op het idee van Tim Zeeman om olympische sporters op te roepen pakken met regenboogkleuren te dragen en elkaar tijdens de spelen regelmatig even stevig in de kont te knijpen (O&D, 13 augustus) omdat de Russen moeilijk drieduizend sporters kunnen arresteren, verwijs ik even naar regel 50.3 van het Olympic Charter van het IOC: geen enkele vorm van demonstratie of politieke, religieuze of raciale propaganda is toegestaan op olympische locaties, op straffe van diskwalificatie. De enige hoop berust nu bij de supporters.


Dirk Hulst, Den Haag


Kinderen

Kan het niet nalaten te reageren op het artikel 'Babydip' (V, 14 augustus): kinderen neem je niet, kinderen krijg je.


Dayenne Caris, SEH-arts in opleiding, werkte 9 jaar als fertiliteitsarts, moeder van 4 zonen, Amersfoort

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden