Geachte redactie

Dit is een Italiaan

Door het cynische opschrift 'Dit is een Italiaan' op de foto van Mario Balotelli, die ongeveer een kwart van de voorpagina van de Volkskrant van zaterdag in beslag neemt, heeft de krant een bijdrage geleverd aan het bespottelijk maken van de mening van Mario Balotelli dat hij van buiten Italiaan is en van binnen Afrikaan, zoals hij dat weergeeft in het interview verder in de krant.


Dit bespottelijk maken heeft een discriminerend karakter, zeker als het buiten de context van het interview zo prominent op de voorpagina gezet wordt.


Het laat zien dat wat iemand ook presteert voor een land, hij of zij nooit echt als volwaardig landgenoot wordt aangezien als hij of zij niet voldoet aan alle uiterlijke kenmerken van de oorspronkelijke bevolking.


Ik denk dat met deze actie de Volkskrant geen bijdrage levert aan een betere samenleving.


Wim Hartman, Drunen

Dit is een Italiaan (2)

Weer ben ik sprakeloos wegens de achterhaalde houdingen in Nederland en in de media op het gebied van de multiculturele samenleving. De voorpagina van de zaterdagkrant is werkelijk shockerend. Ik ben een Nederlander van Engelse afkomst, maar ik houd van dit land en voel mij nu Nederlands. Wat trouwens heel lang heeft geduurd. Ik had nog een accent. Ik deed dus blijkbaar niet mijn best. Hoe denkt Nederland dit soort problemen op te kunnen lossen met een poot in de vorige eeuw? Wake up, Nederland! Deze houding past niet meer bij deze tijd.


Justina Kiss, Amsterdam

Voetbalglobalisering

De Volkskrant van zaterdag 7 juni besteedde een hele bijlage aan de zogenaamde 'voetbalglobalisering'. De strekking: in alle voetbalteams zitten tegenwoordig spelers met gemixte of andere nationaliteiten dan het land waar ze voor spelen.


'Maakt dat dan wat uit?' vroeg ik mij al lezend en daarna af. De krant gaf mij geen antwoord op die toch wel belangrijke vraag.


Muriel Warners, Zaandam

Honds

Met alle ingezonden brieven over honden nog vers in het hoofd stap ik vanmiddag de plaatselijke supermarkt uit en raak in gesprek met een buurvrouw die ik een tijdje niet gezien heb. Plotseling voel ik kleine warme spatten tegen mijn onderbeen. Naast mij een dame met hond, die mij nu vanonder een krullerig bobkapsel trouwhartig aankijkt. Mevrouw was even met haar boodschappentas in de weer en had zodoende de viervoeter even niet optimaal in de gaten. Ook mevrouw kijkt nu mijn kant op en ziet, onder mijn blote been en onder de poten van de hond een kleine verse plas vocht. 'Hij ziet u voor een boom aan', luidt haar toelichting, die blijkbaar gelijktijdig als verklaring en als excuus dient. 'Dan zijn z'n ogen blijkbaar niet erg goed meer' is mijn wat zwakke antwoord.


Ik besluit het er maar bij te laten.


Nico de Milliano, Nijmegen

Digitaal tijdperk

Misschien heb ik het allemaal gemist hoor, maar wat is toch de reden dat het nietje in Sir Edmund niet gewoon in het midden zit? Dat bladert toch waardeloos zo? Of is het de bedoeling dat er in dit digitale tijdperk nog meer afkeer komt van lezen van papier?


Eric Meier, Hoofddorp

Jerry

'Isoleren is uit den boze, maar nu krijgt Jerry wel klappen' en 'Geen gedwongen verhuizing voor Jerry'. Maar liefst twee artikelen werden op 18 en 20 maart in de Volkskrant gewijd aan het kort geding dat ouders van een verstandelijk beperkte cliënt aanspanden tegen onze zorginstelling.


Een unieke rechtszaak, waarbij ouders een verhuizing van hun zoon naar een andere woning tegen wilden houden.


De rechter bepaalde dat 's Heeren Loo Zorggroep de cliënt mag overplaatsen naar een andere woning, en zorgvuldig te werk is gegaan. Opvallend was dat de Volkskrant bovenstaande eenzijdig belichte artikelen plaatste en dat de uitspraak behorend bij deze zaak niet gepubliceerd werd. En dat terwijl het hier om een maatschappelijk zeer relevante situatie gaat.


Als gevolg van de enorme stelselwijziging in de zorg zullen klant, verzekeraar en zorginstelling de komende jaren vaker tegen grenzen aanlopen en is het maatschappelijke debat rondom dit soort (nieuwe) situaties naar mijn mening van essentieel belang. Wij als samenleving zullen namelijk moeten vaststellen, wat zorg mag kosten, welke kwaliteit hier tegenover dient te staan en welke rechten een cliënt daarbij heeft.


Hierin hebben de media een belangrijke verantwoordelijkheid alle relevante elementen in beeld te brengen, waarbij de beslissing en de overwegingen van een rechter, van het grootste belang zijn.


Het niet publiceren van de uitspraak doet daarbij ook geen recht aan de ruim 13.000 medewerkers van 's Heeren Loo Zorggroep, die door deze manier van journalistiek bedrijven in de steek gelaten worden.


Paul de la Chambre, bestuursvoorzitter, 's Heeren Loo Zorggroep

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.