Geachte redactie

Niet eerlijk

In de krant van zaterdag staan schrijnende citaten van mensen met een topsalaris (Ten eerste, 12 januari). Zij moeten inleveren, want dat is het 'volksgevoel', 'en daar hebben we ons maar naar te schikken geloof ik'.

Dat vinden ze maar niks, ze doen hun stinkende best, ze maken lange dagen, ze vragen zich bezorgd af of er straks wel mensen te vinden zijn die voor 60 duizend euro zo'n veeleisende baan willen. Ook over de beeldvorming maken ze zich druk. 'We doen met z'n allen een beetje alsof je besmet bent als je in deze groep zit. Laten we niet in een maatschappij terechtkomen waar niets meer wordt gegund.'

Ik lees die citaten en kan alleen maar medelijden hebben. Het beeld wat eruit naar voren komt, is dat van verongelijkte mensen die hangen aan status, en dan niet de natuurlijke status van een evenwichtig mens, en ook niet de status van de prestaties die zo'n mens neerzet, maar de status van het geld dat met een functie wordt verdiend.

Topbestuurders lijken te denken dat iedereen zo in elkaar zit. Zij schreeuwen moord en brand, terwijl er voor hen toch een riante overgangsregeling is getroffen. Bovendien bestuurt een deel van hen bedrijven of instellingen met cliënten die vele malen sneller en harder vallen.

Op één punt moet ik deze mensen gelijk geven: we zijn in een maatschappij terechtgekomen waar niemand elkaar nog iets gunt. Besmet zijn, uitgesloten zijn: jarenlang hadden andersdenkenden en minderbedeelden daar het alleenrecht op. Het was hun schrale troost voor gebrek aan geld, status en macht - voor zover ze van dat gebrek last hadden. En nu willen deze grootverdieners hen zelfs dát afpakken.

Het is niet eerlijk.

Nicolette Marié, Bierum

Geen stijl, Dominique

Dominique Weesie peinst er niet over vrijwillig salaris in te leveren - tegen het gevoel van zijn eigen kijkers in (Ten eerste, 12 januari). 'Ik draai drie banen tegelijk. Ik werk elke dag van half 9 tot 12 uur 's avonds. Dat is heftig. Als ik er een rotzooi van zou maken, geef me op mijn falie, maar dat is niet zo. Wij hebben geen overhead, geen secretaresses, geen woordvoerders.'

Bij deze roep ik Dominique Weesie op in tijden van groeiende werkloosheid (552 duizend mensen zonder werk) twee (deeltijd-) arbeidsplaatsen te creëren. Stel een secretaresse en een woordvoerder aan, lever daarvoor salaris in en creëer vrije tijd voor een dagdeel met vrouw en kind.

Marcel Smeets, Amsterdam

Konijnen

In anti-vuurwerkartikelen worden vaak de verkeerde argumenten gebruikt. Ik hou van vuurwerk. Nooit ben ik hand of oog verloren. Dat gaat ook niet gebeuren, want ik koop geen illegaal vuurwerk (te krachtig) en draag een vuurwerkbril. Die brillen zijn tegenwoordig overal te koop voor een habbekrats - ook in elke vuurwerkwinkel en zelfs in de Action, maar niemand koopt ze of zet ze op.

In plaats van stomme argumenten tegen vuurwerk van allerlei GroenLinksige typen en slecht ingelicht journaille kunnen politici en artsen beter campagne voeren tegen illegaal vuurwerk en voor veiligheidsbrillen.

Overigens: Ik heb ook weleens GroenLinks gestemd, mijn vader had astma én hield van vuurwerk, en ik heb dieren - twee konijnen die het vreemd genoeg niet interesseert of er geknald wordt, maar die wel door het lint gaan als ze een paard voorbij horen komen in de straat...

Duco de Klonia, Bierum (Groningen)

Euthanasie

Waarom wordt niet de respectvolle oplossing gezocht van het euthanaseren van zieke en te oude dieren en het tijdig castreren/steriliseren van het teveel? Dat is veel humaner dan doodknallen of laten verhongeren. Als we dieren kunnen doodschieten met een geweer, kunnen we ze ook bewusteloos schieten met een geweer.

M.J. Raetsen, Lommel (B)

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden