GEACHTE REDACTIE

In 'Managers scheppen poen met hun opties' (Ecokat, 5 april) stelt u de vraag of bestuurders beter gaan presteren door het toekennen van opties....

Belonen

Zouden de mensen met lagere inkomens niet te motiveren zijn met meer geld? De bestuurders hanteren hiervoor echter een ander middel, namelijk de voortdurende dreiging van saneringen. Bovendien snijdt dit mes aan twee kanten. De werknemer zal zijn best wel doen om ontslag bij de volgende sanering te voorkomen. Daarnaast zie je bij bijna alle afslankingen en bedrijfssluitingen de koersen stijgen. Leuk voor beider motivatie.

In een ander artikel op dezelfde pagina lees ik dat staatssecretaris Vermeend studeert op een belastingstelsel dat gedragsveranderingen moet uitlokken. Daar een van de doelstellingen van dit en waarschijnlijk ook van een volgend kabinet 'werk, werk en nog eens werk' is, kan de Vermeend het volgende wellicht eens overwegen:

De winst die de bestuurders maken volledig weg belasten als de werkgelegenheid in de Nederlandse vestigingen van hun bedrijf is afgenomen tussen de momenten van toekennen en uitoefenen van hun optierechten.

Dan een aardige staffel maken, bijvoorbeeld bij gelijk blijvende werkgelegenheid 70 procent belasten, bij een stijging van 10 procent 40 procent belasten en bij een stijging van 20 procent 0 procent. Wat mij betreft mogen ze hun miljoenen dan wel houden. U ziet, effectenhandelaar, ik ben niet zo erg jaloers.

Het is dan ook mogelijk om te beoordelen of optierechten echt motiveren of slechts een middel zijn om fiscaal vriendelijk te belonen.

AMSTERDAMH. Jeurissen

Fout

Freelancers leveren geen individueel herkenbaar eindprodukt af, maar materialen en onderdelen voor iets dat zijn toegevoegde waarde voor de eindgebruiker vooral ontleent aan het feit dat het een totaalprodukt (de krant) is. Op basis van die gedachte stelt Flip Vuijsje (Forum, 3 april) dat freelancers geen royalty genietende popartiesten zijn, maar stukloon arbeiders met een kleine toeslag voor elektronische publicatie. Dit laatste is door de nieuwigheid van Internet en cd-rom fout gegaan, maar de krant gaat dat in de toekomst beter doen. Volgens mij is de volgende fout al in aantocht.

Als ik als eindgebruiker op zaterdag de krant door de bus krijg met enorm veel advertenties en onzinpagina's merk ik weinig van de toegevoegde waarde van het totaalprodukt. Integendeel, het kost veel zoekwerk om auteurs te vinden die niet een leuk verhaaltje schrijven, maar wellicht wat minder elegant iets neerzetten met kennis van zaken.

Op dit moment is zoeken op Internet nog primitief gedoe. Maar als dat beter gaat, betaal ik wel voor dingen die ik wil lezen en niet voor een pak papier volgeschreven met wat een redactie vindt dat gelezen moet worden en waarvan 85 procent ongelezen bij het oud papier gaat.

Dus toch een royalty-systeem of pay per view? Ik denk dat Vuijsje zijn eigen redactioneel produkt overschat. Sterker ik hoop het, want daarmee zou Van Dam gelijk krijgen met zijn opmerking dat oplossing van het ecologisch vraagstuk uit vernieuwing komt. Eindelijk eens wat minder ongelezen papier bij de weg en daarbij nog zelf een herkenbaar eindprodukt van een inhoudelijk goede auteur mogen kiezen.

EINDHOVEN Harm Hofman

Windpaleis

Jammer, jammer, want het artikel van Rob Vreeken over de economie in India (Economie, 5 april) werd ontsierd door de blunder van een onderschrift bij de foto. Het 'handelshuis' in Jaipur is godenzijdank geen commercieel bastion maar het Hawa Mahal of Windpaleis, zogenoemd naar de opvallende architectuur van kantachtige nissen en ramen waardoor verkoelende wind kan waaien.

Achter die ramen plachtten de vrouwen van de maharadja's te zitten om vanuit deze koninklijke loge het straatgewoel beneden hen gade te slaan. Deze gevel die gedeeltelijk een façade is - de drie bovenste verdiepingen zijn niet breder dan een kleine kamer - wordt ook vergeleken met een 'purdah' letterlijk gordijn dat de sluier van de vrouwen symboliseert. De vrouwen werd de bewegingsvrijheid beperkt tot bepaalde segmenten van het paleiscomplex, nu bekend als de toeristische trekpleister City Palace.

In de traditie van de roze zandsteen die Jaipur zijn bijnaam Roze Stad gaf, liet maharadja Pratap Singh in 1799 het windpaleis bouwen van roze zandsteen. Het is nog steeds een uniek hoogtepunt van architectuur en een trekpleister voor elke toerist. Maar handel? Spaar ons redactie!

AMSTERDAMHans Beynon

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden