Geachte redactie

Tot mijn verbazing mis ik in het rijtje (schrijvende) generatiegenoten van Harry Mulisch onze gewaardeerde columnist Remco Campert (het Vervolg, 6 november). De heer Campert heeft intussen ook een respectvol oeuvre geschreven. Bovendien is hij als

Hulde

80-plusser nog steeds actief als schrijver/dichter. Elke zaterdag kijk ik uit naar zijn column. Juist in de kleine observaties vind ik hem heel groot. Hierbij mijn hulde voor de heer Campert.


Kostprijs

Een fotobijschrift bij een artikel over de binnenvaart (Ten Eerste, 5 november): 'De binnenvaartsector zit in de problemen: veel schippers varen onder de kostprijs om toch nog iets te verdienen.' Legt u dat eens uit.


Zuinig

Inderdaad, ik voel me ongemakkelijk bij de berichtgeving van de afgelopen dagen over Mohammed Rabbae en zijn lidmaatschap van GroenLinks (Binnenland, 5 november). Maar niet vanwege het optreden van de heer Rabbae, maar vanwege de reactie daarop van enkele GroenLinks Kamerleden. Hierbij mijn beoordeling:


1. Mohammed Rabbae volgt een buitenparlementaire weg om zijn doel te bereiken. Een volstrekt legale, geweldloze weg, via een rechterlijke procedure.


2. Dat doet hij overigens niet namens GroenLinks, maar media koppelen nu eenmaal zijn naam aan de partij.


3. Buitenparlementaire acties zijn in mijn ogen nog steeds een weg voor GroenLinks om haar doelstellingen te bereiken. Er is meer dan het debat in de volksvertegenwoordiging. Zie de lopende handtekeningenactie voor de kinderopvang die Ineke van Gent geïnitieerd heeft. Zie ook de vele succesvolle acties van Dwars, de met GroenLinks verbonden jongerenorganisatie.


4. Met het voorgaande in gedachten is niet te begrijpen dat GroenLinks-Kamerleden zich tegen deze acties verzetten. Het geeft een trend weer, die in mijn ogen zeer onwenselijk is, namelijk het te veel (en vooral eenzijdig) buigen naar het parlementaire, met te weinig aandacht voor het buitenparlementaire.


5. GroenLinks moet daarom zuinig zijn op leden als Mohammed Rabbae, zodat niet alleen in het parlement maar ook daarbuiten het partijgeluid goed hoorbaar blijft.


Fulltime

Nadat ik alle reacties van de afgelopen week heb gelezen op het artikel 'Ma-di-do-vrouwen' (Magazine, 30 oktober) werd ik steeds bozer. Hoe vreselijk ouderwets is de idee dat een vrouw of man die thuis blijft bij de kinderen niet werkt.


Kinderen opvoeden en zorgen dat thuis de boel een beetje relaxed verloopt, is een dagtaak. Voor mijn gevoel wordt dit niet op waarde geschat. Wat zou ik het mooi vinden als wordt begrepen dat als je kinderen hebt, je op wat voor manier dan ook gewoon fulltime aan het werk bent.


Vliegende start

Nee zeggen (lees: bezuinigen), is makkelijk (Voorpagina, 6 november). Een vliegende start, actie, jawel. Goed hoor!


Ja zeggen is ietwat moeilijker. Dan moet je echt wat doen en uitdragen. Wat je allemaal niet leert bij de Sociale Dienst.


Floortje

Met ontroering heb ik het interview met Tonke Dragt gelezen (Boeken, 6 november). Een geweldig schrijfster. Vroeger ging ik bijna wekelijks met de kinderen naar de bibliotheek, maar het boek De Torens van Februari kreeg mijn dochter Floortje voor haar 11de verjaardag. Ze vond het prachtig, maar wist niet of het geschrevene in werkelijkheid ook kon gebeuren en vroeg me het boek te lezen. Normaal deed ik dit niet, ze drong echter zo aan dat ik er niet onderuit kwam. Ook ik vond het mooi geschreven en heel goed leesbaar voor volwassenen. Ze was opgelucht toen ik haar na lezing vertelde dat het een sprookje was.


Floortje is op 15-jarige leeftijd aan leukemie overleden, maar het boekje van Tonke Dragt staat nog altijd bij ons in de boekenkast.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden