Geachte redactie

Huisarts

Of de huisarts in Tuitjenhorn volgens de regelen der kunst handelde toen hij het leven van zijn ten dode opgeschreven patiënt beëindigde, is uit het verslag in de krant niet op te maken (Ten eerste, 15 oktober), maar dát hij handelde kan ik als gepensioneerd huisarts met 33 jaar ervaring wel begrijpen.


Wat ik onbegrijpelijk vind is dat de collega's uit het AMC-huisartseninstituut geen contact met hem zochten om te informeren naar de gang van zaken nadat de co-assistent melding van het gebeuren maakte maar direct naar de inspectie stapten en ook begrijp ik niet dat de inspectie hem acuut schorste, alsof de man een direct gevaar voor de volksgezondheid was.


Het zou mij niet verbazen wanneer de animo van Noord-Hollandse huisartsen om zich te verbinden aan dit huisartseninstituut afneemt.


Hans Vrolijk, Rotterdam


Huisarts (2)

Een huisarts die een stervende patiënt humaan behandelt, wordt als misdadiger verhoord. Als inspectie en justitie zo optreden tegen een zorgvuldig handelende huisarts, mag ik hopen dat we allemaal kunnen beschikken over de 'pil van Drion' zodat we er zelf uit kunnen stappen als benauwdheid, misselijkheid en pijn de overhand krijgen in de laatste fase van ons leven.


Van de dokter hebben we dan niets meer te verwachten. Daarmee gaat de jarenlang opgebouwde kennis en kunde van de palliatieve zorg verloren. Veel erger nog: de vertrouwensband tussen arts en patiënt heeft eronder te lijden. Dat is nog het meest tragische van deze zaak. De arts heeft zijn patiënt geholpen om rustig te sterven en de familie heeft er vrede mee.


De vertrouwensband heeft gewerkt. Helaas kan de arts in kwestie niet meer meemaken hoeveel steun er is voor zijn handelen.


Wimke Overbeek-van Ernst, Hoogerheide


Leuteren

Toen de sociaal-democratische theoreticus Willem Bonger in 1934 Problemen der democratie schreef was het bar gesteld. Hans Wansink spreekt, tachtig jaar later, niet van problemen maar van 'crisis' (O&D, 15 oktober). Terwijl het niet erger is. Het bijzondere van de democratie, zo leren die tachtig jaren, is haar vaardigheid om politieke tegenslagen te overwinnen.


Wansink heeft gelijk dat er iets moet gebeuren, maar het is onbillijk om van D66 en Alexander Pechtold te eisen dat die het nu moeten doen, gebruik makend van hun huidige hefboompositie. Een tweederde meerderheid moet het immers doen, groot genoeg om de Grondwet op een paar punten te wijzigen. Het is sinds 1966 meerdere malen gebleken hoe moeilijk het is om die meerderheid bij concrete voorstellen te bereiken. Een kiesdrempel als in Duitsland (5 procent) en het handhaven van de senaat (alleen bevoegd om wetsvoorstellen naar de Kamer terug te sturen) zouden de huidige problemen zonder twijfel hebben voorkomen.


Zulke voorstellen zijn ook in de jaren dertig gedaan. En niet uitgevoerd. Misschien dat het terugzendrecht van de Eerste Kamer nu wel lukt - het geeft de senaat minder macht, maar wel meer invloed. Maar we moeten het niet van stelselwijzigingen hebben, maar van mentaliteitswijzigingen. Zodat we ook met een gebrekkig politiek instrumentarium toch de problemen aankunnen. De gekozen president leidt in de VS op dit moment nou ook niet bepaald tot een oplossing van de crisis daar.


En dat idee van David Van Reybrouck (de leden van de Eerste Kamer bij lot aanwijzen) is, beste Hans Wansink, geen 'interessant idee', maar gewoon krankjorum. Dan zouden de schrijvers in de Volkskrant, zowel verslaggevers als columnisten, voortaan ook bij lot moeten worden aangewezen. Terwijl ik juist reken op de Volkskrant - als goed journalistiek medium - om mij te helpen om te selecteren uit het overaanbod van informatie. Nee, de kunst is om met het bestaande instrumentarium de huidige politieke crisis te boven te komen. Dat vergt creatieve inzet voor het algemeen belang, meer dan voor het eigen- of partijbelang. Leuteren over hervormingen helpt nu niet. Dat ziet D66 voor nu terecht in, zo zegt deze sociaal-democraat.


Erik Jurgens, Amsterdam


Van Gogh

De vraag of het wel kan, zoveel zonnebloemen in zo'n vaasje - waarover een hele discussie is losgebarsten - is net zo zinloos als vraagtekens plaatsen bij het scheppingsverhaal of, voor wie dat goddeloos vindt, bij het verhaal over de man die in één nacht in een tor veranderde. Lekker interessant zeg, of iets kán. Kennelijk kan het.


En dan begint het pas. Herinner je hoe je vroeger een boek van de bieb haalde en erin dook. Realiseer je hoe je ook nu nog wordt gegrepen als je naar een film, een theatervoorstelling, een kunstwerk kijkt - en als je geluk hebt erin verdwijnt. Weer terug in het gewone leven weet je zoveel meer, náást de wereld die je kent en waarin dingen kunnen of niet kunnen.


Nelleke de Jong, Gouda

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden