GEACHTE REDACTIE

Arnold Heumakers besprak in de Volkskrant van 15 maart het Boekenweekgeschenk Serenade van Leon de Winter. 'Veel schadelijker voor de ongerepte kinderziel lijkt mij evenwel de suggestie (onvermijdelijk bij een Boekenweekgeschenk) dat een verhaal als Serenade iets met echte literatuur zou hebben uit te staan', aldus Heumakers' slotalinea....

Boekenweek

Een Boekenweekgeschenk suggereert niet dat het literatuur is, het is literatuur. Dit schreef Heumakers de afgelopen jaren ook in zijn recensies van het Boekenweekgeschenk: 'Transit bewijst opnieuw Hella Haasses geweldig vakmanschap' (1994); 'Hermans' kleine meesterwerk' (1993); 'Van der Heijden demonstreert in Weerborstels zijn fabelachtig poëtisch talent' (1992).

In 1991 was Heumakers, evenals nu bij Leon de Winter, van mening dat het Boekenweekgeschenk geen literatuur was: 'Nootebooms verhaal blijft een willekeurig en gekunsteld spel' en 'Nooteboom schrijft sjieke kitsch'. Kort daarna werd Het volgende verhaal van Cees Nooteboom bedolven onder internationale literaire prijzen.

AMSTERDAM Henk Kraima

Stichting Collectieve Propaganda

van het Nederlandse Boek

Ontwerp

Het onderschrift van de in Folio afdrukte foto van het bewegwijzeringsbord (de Volkskrant, 25 februari) is onjuist. Het ontwerp is van Tel Design; buro Nijkamp & Nijboer verzorgde de implementatie van het ontwerp.

DEN HAAG Andrew Fallon

Flexibele studies

De pedante en licht regenteske toon van mijn partijgenoot Job Cohen (Forum, 6 maart) in zijn kritiek op het rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid en mijn bijdrage in Forum van 28 februari staat mij niet aan, met name omdat goede argumenten ontbreken.

Cohen beticht mensen met wie hij het niet eens is, ervan dat hun standpunten terug te voeren zijn op eigen ervaringen. Zo zou ik mijn standpunten enkel en alleen ontlenen aan mijn ervaringen in Engeland.

Dit gaat voorbij aan mijn onderwijs- en onderzoekervaringen op universiteiten in de Verenigde Staten, Frankrijk, Denemarken, Duitsland, Italië, Oostenrijk en Tsjechië. Bovendien heb ik niet alleen onderwijservaring opgedaan op economiefaculteiten, maar ook op sociologie-, wiskunde- en ingenieursfaculteiten.

De voornaamste kritiek van Cohen is dat het Angelsaksische stelsel het hoger onderwijs een keurslijf oplegt. Blijkbaar heeft Cohen niet veel over de grens gekeken.

Het gaat immers in het Angelsaksische model niet om kortere, maar om meer flexibele studies. Met dat model is differentiatie van studieduur juist veel beter mogelijk dan met het huidige stelsel.

Als technische studenten vijf jaar nodig hebben voor een volwaardige opleiding, zal het merendeel na een bachelor-bul doorstromen naar een tweejarige vervolgopleiding. Andere studenten hebben voldoende aan drie jaar, wel of niet aangevuld met een eenjarige vervolgopleiding.

Het gaat niet om blauwdrukken. Nu al kan zonder probleem een vrijwillige uitstroommogelijkheid na drie jaar gecreëerd worden. Als de studiefinanciering dusdanig wordt aangepast dat het begrip 'permanente educatie' handen en voeten krijgt, zullen niet alleen de 'dropouts' maar ook goede studenten gebruik maken van deze optie, om later dubbel gemotiveerd terug te komen voor een vervolgopleiding. In een volgend kabinet kan de uitstroommogelijkheid verplicht gesteld worden om een selectie na drie jaar mogelijk te maken.

Cohens kritiek op het Angelsaksische model snijdt geen hout, tenzij hij een alternatieve hervorming van het stelsel aanreikt die ook een goed evenwicht vindt tussen brede toegankelijkheid en strenge selectie, de permanente educatie bevordert, de concurrentie met buitenlandse instellingen aanwakkert, en inderdaad de veelzijdigheid en diversiteit van het hoger onderwijs stimuleert.

AMSTERDAM Rick van der Ploeg

Overbevissing

Het visserijconflict tussen de Europese Unie (EU) en Canada is een uitvloeisel van de teruglopende visstand. Deze hangt nauw samen met de overcapaciteit van de visserijvloten, mede veroorzaakt door de enorme subsidies die de industrielanden, waaronder Nederland, aan de visserijsector hebben verstrekt.

Door de overbevissing loopt de visvangst terug. Dat geldt wereldwijd, dus ook in het noordelijk deel van de Atlantische Oceaan. Canada heeft op een zeer laat moment geconstateerd dat daar echt iets aan moet worden gedaan en liet dat blijken op een wijze die, gegeven de ernst van de situatie, zeker niet disproportioneel is.

De reactie van de EU is beschamend; de hypocrisie druipt ervan af. Feit is dat de EU niet in staat is gebleken om de absoluut noodzakelijke capaciteitsreductie met 40 procent door te voeren. Alle energie die nu gestoken wordt in de ruzie met Canada, kan men veel beter besteden aan capaciteitsreductie van de Europese visserijvloot.

AMSTERDAM L. Reijnders

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.