Geachte redactie

Diep respect

Door de 'kijkplezierverhogende korte cursus voetbal kijken doe je zo' (V, 18 oktober) kreeg ik een grote schok: de voetbalcommentator is een mens. En wát voor één!


Iedere wedstrijd horen we altijd alleen maar zijn stem, maar we zien er nooit een lichaam bij, dus kennen we de mens in de stem niet en dan is het als kijker (= half Nederland) makkelijk oordelen.


Tijdens het lezen van de korte cursus heb ik een diep respect gekregen voor onze commentatoren en hun veeleisende vak.


Minutieus bereidt de commentator zich voor elke wedstrijd en club voor, 'verdiept zich in de geschiedenis van het land, de stad en de club, luistert naar het Kroatische commentaar, zodat hij de namen van de spelers correct kan uitspreken' , volgt 'zeven dagen per week al het voetbalnieuws', want 'voor een commentator is elke voetbalwedstrijd een examen' waarin 'lang niet alles wordt gevraagd, maar je moet wel alles weten'.


Examen doen voor een paar miljoen kritische examinatoren die veel minder kennis hebben dan de geëxamineerde, iedere wedstrijd weer.


Ga er maar aan staan! Bedankt Volkskrant en Carel Helder voor deze verhelderende kijkcursus. Vanaf nu ga ik anders luisteren.


Dick Stammes, Delft


Miljoenen

Miljoenen Mubaraks in Zwitserland (Buitenland, 18 oktober). En het kostte al zoveel moeite om er één weg te krijgen uit Egypte.


Arjan van der Kooij, Rotterdam


Brokstukken

Jaap Brugman maakt een fout in zijn reactie dat er een kans van één op tweeduizend is dat brokstukken van een satelliet mensen treffen en dat dan 3,4 miljoen mensen dat risico lopen (O&D, 15 oktober).


Met die kans (0,05 procent), is de kans 99,95 procent (100 min 0,05) dat er niemand door deze brokstukken wordt geraakt.


Het risico dat daadwerkelijk iemand de pineut is, neemt niet toe met het aantal mensen op aarde, maar met het aantal satellieten dat wordt afgedankt. Als dit tweeduizend keer gebeurd is, zal er naar verwachting één iemand geraakt worden.


Roy Kessels, Nijmegen


Kwakzalverij

Opvallend dat Catherine de Jong, de nieuwe voorzitter van de Vereniging tegen de Kwakzalverij (VtdK) alternatieve geneeskunde bestempelt als list, leugen & bedrog (Wetenschap, 15 oktober).


De Jong heeft het over wetenschappelijk onderzoek dat niet de werking van de alternatieve maar wel die van de reguliere geneeskunde aantoont. Bedoelt ze dan wetenschappelijk onderzoek dat betaald en aangejaagd wordt door het bedrijfsleven? Zoals we laatst tegenkwamen in 'Milkgate' rondom de Universiteit van Wageningen, of onderzoek waarbij gegevens worden vervalst om de uitkomsten te beïnvloeden (zoals dat naar vleeseters door hoogleraar Diederik Stapel) of onderzoek dat met name de farmaceutica-industrie betaalt en ten goede komt?


Persoonlijk heb ik niet louter positieve ervaringen met de gemedicaliseerde symptoombestrijding (met bijwerkingen) in de reguliere geneeskunde.


Ik denk ook helemaal niet dat de scheiding tussen de reguliere en alternatieve geneeswijzen zo duidelijk is. De eerste is tenslotte ook voortgekomen uit de tweede. Alle alternatieve geneeswijzen tot kwakzalverij (lees: middeleeuwse nonsens) uitroepen is mij echt te zwart-wit.


Zelf geloof ik veel meer in gezonde kruisbestuiving dan in starre, zure afwijzing die nergens recht aan doet, zeker niet aan de geschiedenis. Daar zou ik in de Volkskrant wel eens meer over willen lezen: het al eeuwen doorgaande en boeiende onderzoek naar integrale geneeskunde.


Sylvia van de Wouw, Oost-, West- en Middelbeers


Kruisraketten

Arnon Grunberg schrijft naar aanleiding van de demonstraties van 'enkele honderdduizenden mensen' tegen kruisraketten in de jaren tachtig van de vorige eeuw: 'Die kruisraketten kwamen er toch, Lubbers manoeuvreerde behendig, en inmiddels zijn die kruisraketten volledig vergeten' (Voorpagina, 18 oktober).


Ik vermoed dat Grunberg zelf vergeten is hoe de vork in de steel zit. Het eerste kabinet-Lubbers besloot in 1985 weliswaar tot plaatsing van 48 kruisraketten (die nucleaire ladingen konden dragen) op Woensdrecht.


Maar als gevolg van het INF-verdrag tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie in 1987 werd de daadwerkelijke plaatsing in Nederland afgeblazen. Op Woensdrecht heeft nooit een kruisraket gestaan.


Reindert Brongers, Utrecht


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden