Geachte redactie

Bosui

Albert Heijn heeft de bosui omgedoopt in salade-ui. Dat geeft inderdaad te denken (Aaf Brandt Corstius, V, 16 mei). Niet zozeer vanwege de verwarring die zou kunnen ontstaan over de vraag of de bosui daadwerkelijk uit het bos komt. (Ik verkeerde zelfs in de veronderstelling dat een bosui bosui heette omdat ze in bosjes worden verhandeld.) Nee, ik was verbaasd over het ongewenste bereidingsadvies: salade-ui hoort in een salade. Maar dan kun je de rode en de witte ui ook wel salade-ui noemen.


Aaf denkt ook dat Dr. Oetker niet persoonlijk betrokken is bij de bereiding van Dr. Oetkerpizza's. Dat is juist, Dr. Oetker is namelijk in 2007 overleden. Na Oetkers dood ging de Nederlandse tak van het bedrijf over op de Duitse uitspraak van z'n naam (Utker). Bij leven werd hij echter altijd Oetker op z'n Nederlands genoemd. De wondere wereld van de voedselmarketing.


Boudewijn Otten, Groningen


Schuld

Helaas meneer Doets (O&D, 16 mei). Het innen van een openstaande belastingschuld verlaagt het begrotingstekort van de overheid niet. Die schuld stond namelijk allang in de boeken.


Johan Elzenga, Koudekerk aan den Rijn


Karaktermoord

Tofik Dibi is een bijzondere man. Nu 31 jaar.


Zes jaar lid van de Tweede Kamer. Geboren uit Marokkaanse ouders. Wonend met zijn moeder en z'n broertjes in Amsterdam-West. Deze jongeman heeft een grotere prestatie geleverd dan veel anderen van zijn leeftijd. Respect en bewondering daarvoor.


Nu heeft hij zich kandidaat gesteld voor het lijsttrekkerschap van zijn partij: Groenlinks. Dat heeft daar tot veel commotie binnen en buiten zijn partij geleid. Ze zitten ermee in hun maag.


Ineens kwamen er de mastodonten uit hun regenwoud. Wijnand Duyvendak - bekend uit het actiewezen - oud-Europarlementariër Lagendijk en Bas de Gaay Fortman, die vroeger in de Tweede Kamer rondliep, gekleed in een soort Mao-pak. 'Zelfoverschatting komt in de politiek veel voor', zei professor Bas. Ken u zelve.


Dibi kreeg veel publiciteit. Ook een geestig stukje in deze krant. Of hij zo in elkaar zit, dat hij dat leuk vond, weet ik niet.


Tofik Dibi's presentatie was wat knullig. Een flauwe frats om een das te kopen, alleen maar om die met een zwaai op de grond te gooien. Wat gedraai over de vraag wie het had bedacht tijdens de Algemene Beschouwingen fractievoorzitter Jolande Sap met een stekker naar de interruptiemicrofoon in de Tweede Kamer te sturen.


Bij Sven Kockelman (niet de gemakkelijkste tv-interviewer) deed hij het goed.


Natuurlijk is hij nog niet gepokt en gemazeld in de hardhandige politiek. Maar reden van dit stukje is het gepraat achter zijn rug, de poging van enkele mastodonten in zijn club hem neer te sabelen, de machinaties in de partijtop, om de lijsttrekkers verkiezing te verhinderen.


Bijna iedereen is vergeten dat GroenLinks een smeltpot was van PPR, PSP en CPN. De PSP'ers van toen vochten elkaar de tent uit. De communisten verketterden die partijgenoten, die zij als verraders beschouwden. Het was de tijd van Fred van der Spek en Marcus Bakker.


Ik proef nu ook iets van een poging tot karaktermoord.


Als de lijsttrekkersverkiezing bij GroenLinks doorgaat - en dat kan na alle publiciteit haast niet anders - en Tofik Dibi het niet wordt, hoop ik dat ze hem daar niet de nek omdraaien.


Hans Wiegel, Oudega


Racistische Marokkanen

Jan Dirk de Jong bagatelliseert het racisme van Marokkaanse straatjongens als een pose om te provoceren. De zwarte Regilio werd immers geaccepteerd als 'jongen van de buurt', nadat hij had laten zien van zich af te kunnen slaan (O&D, 15 mei).


Maar dat is niet de vraag rond de mishandelde zwangere Marokkaanse en haar zwarte vriend.


De vraag is of een niet-gewelddadige zwarte man, zonder Marokkaanse achtergrond, zonder kennis van de Marokkaanse taal en geen moslim, geaccepteerd wordt als echtgenoot van een Marokkaanse vrouw, van je zus, van je dochter, en als vader van het kind van een Marokkaanse vrouw, van je neefje, van je kleinkind.


Dat grijpt dieper in op de eigen gemeenschap, op de eigen familie, en vraagt meer dan de acceptatie van een buurtgenoot. Van De Jong horen we het niet, ik betwijfel het ten zeerste.


Pieter Markus, Geldrop


'Chantage'

Correspondent Arjen van der Ziel doet het in zijn analyse op de voorpagina van 14 mei voorkomen alsof 'Europa' Griekenland afperst. Hij stelt dat Brussel de miljarden euro's aan noodleningen die IMF en Europa samen aan Griekenland verstrekken als 'chantagemiddel' gebruikt. Volgens Van Dale betekent chantage 'geld afhandig maken onder dreiging van de openbaring van een geheim'. Dat lijkt mij hier niet aan de orde.


'Brussel' bedreigt niets en niemand. Ook maakt het Griekenland geen geld afhandig. Brussel zet wel de geloofwaardigheid, economische groei en welvaart van een groot deel van Europa op het spel met een onbegrijpelijke mix van eigenbelang, angst en solidariteit om de leningen en giften aan Griekenland te rechtvaardigen. (De receptuur van de toverdrank uit Asterix is waarschijnlijk eenvoudiger te achterhalen dan de samenstelling van de Brusselse argumentatie.)


Europa en het IMF hebben voorwaarden gesteld aan verdere steun. De Griekse bevolking heeft haar keuze gemaakt. Die twee lijken niet met elkaar te verenigen. Als Brussel zegt dat de Grieken de consequenties van hun keuze zelf moeten dragen, dan lijkt me dat geen chantage.


Dirk Verbeek, Zaltbommel


Arctisch gebied

Het is shockerend dat er nog steeds mensen zijn zoals Robert Blaauw van Shell (Economie, 15 mei) die, om olieboringen bij Alaska te rechtvaardigen, weg denken te komen met argumenten die geen verstandig mens anno 2012 meer serieus kan nemen. 'De kans op een ongeluk is nihil', zegt hij bijvoorbeeld. Meneer Blaauw, hoe zijn alle olierampen en lekken van de afgelopen jaren ontstaan? Waren de kansen daarop toen ook niet 'nihil'?


Dan uw argument dat er al vijfhonderd jaar activiteiten zijn in het Arctisch gebied. Ja, in de Golf van Mexico wordt er ook al duizenden jaren gevist, maar er is nog nooit een grotere natuurramp gebeurt als door het olielek een paar jaar geleden.


Wie houdt u voor de gek? Als u echt zo van de poolgebieden houdt, dan weet u dat elke bezoeker persoonlijk verantwoordelijk wordt gehouden - en een hoge boete of gevangenisstraf krijgt - voor het achterlaten van afval of het vernielen van natuur.


Het zou fijn zijn als u zich bij een eventuele ramp bij Alaska ook persoonlijk verantwoordelijk stelt voor de gevolgen en u niet verschuilt achter Shell. Maar liever nog: doe het niet, het is nog niet te laat.


Imco Lanting, Amsterdam


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden