Geachte redactie

Briefkop

Daar was ie weer: 'eerherstel voor de galerijflat' (V, 8 november). Jaren geleden was de Stichting Hoogbouw actief. Een radiojournalist vroeg eens aan de bestuursleden hoe ze zelf woonden. De heren architecten waren niet van zins te antwoorden: Irrelevante vraag! Bah!

Deze vraag is in dit interview met de pleitbezorger van galerijflat De Gunst ook niet gesteld, maar hoogstwaarschijnlijk woont ook hij in een fijn huis op de grond met een tuintje voor en achter en de auto in het zicht. Zoals iedereen zou willen. En wat ook had gekund, want flats zijn duurder dan gewone huizen. Tegenover minder dak en fundering per woning staan extra balkons, galerijen, noodtrappenhuizen en liften. En mensen hebben liever tuintjes dan nondescripte grasvelden en enge bosjes.

Waarom zijn ze dan gebouwd? Dat was dankzij een zeer succesvolle lobby van de industrie en de grote bouwers waardoor de minister extra contingenten toezegde mits in 'rationele bouwmethodes' gerealiseerd. Wij zitten al meer dan 40 jaar met de blokken.

Marnix de Man, Nijmegen

architect

Sell Shell

Beursplein 5 viert zijn eeuwfeest en al die tijd heette het op de beursvloer: 'Never Sell Shell'. Toch heb ik onze aandelen Shell verkocht. Niet zonder schroom, mijn favoriete opa was bedrijfsleider van de raffinaderij van BPM (nu Shell) in Tjepoe op Java toen in 1913 Beursplein 5 van start ging.

Mijn besluit tot verkoop is gebaseerd op drie getallen: Het eerste getal is 2. Alle regeringen hebben in de VN afgesproken de temperatuurstijging te beperken tot 2 graden Celsius teneinde de gevolgen van klimaatveranderingen te beperken.

Het tweede getal is 565. Het International Energy Agency rekende uit dat wij wereldwijd niet meer dan 565 Gigaton CO2 in de atmosfeer mogen brengen om de temperatuurstijging tot 2 graden te beperken.

Het derde getal is 2.860. Volgens analisten van Carbon Tracker (www. carbontracker.org) en de London School of Economics (www.lse.ac.uk/ gratham/) vertegenwoordigen de bewezen voorraden fossiele brandstoffen in de wereld 2.860 gigaton CO2, meer dan vijf maal ons rantsoen.

De conclusie is (sorry opa) dat de aandelen van bedrijven als Shell zwaar overgewaardeerd zijn, op hun balans staan grote hoeveelheden onbrandbare brandstoffen.

Frans W. Saris, natuurkundige, oud-directeur ECN

Radio 4

Als luisteraar naar Radio 4 is mij opgevallen dat er steeds meer gepraat wordt ten koste van de klassieke muziek. Het gebabbel en gezeur van de presentatoren, waaronder Clairy, Diewertje en Edwin (de opa van Hilversum) begint onaanvaardbare vor- men aan te nemen. (Hans Haffmans is een aangename uitzondering).

De uitzending van vrijdag 8 november was het toppunt. De gast van de week is Ed Nijpels, bekende Nederlander met zoveel taken en commissariaten dat hij nog tijd over heeft ons zijn persoonlijke muziekkeuze mee te delen. Spectaculair!

Hij meldde ons dat hij al jarenlang bezig is een kaartje te bemachtigen voor The last Night of the Proms, maar het was hem tot nu toe niet gelukt. Ooit had hij via een Engelse minister bijna een kaartje gescoord, maar helaas. Nu vroeg hij - nota bene - aan de luisteraars of zij hem aan een kaartje konden helpen, of iemand kenden die dat zou kunnen. Hij vertelde er ook nog bij dat het normaal is dat men er dagen voor in de rij moet staan. Ja, daar heeft Ed natuurlijk geen tijd voor.

Een plaatsvervangende schaamte bekroop me. Zijn oproep werd door Clairy nog twee keer herhaald. De schaamte voorbij! Mogen de beken- de Nederlanders voortaan weer gewoon naar hun werk gaan en de Radio 4-programma's weer met minder gepraat en meer muziek gevuld worden?

Els M.M. van Dinteren

muziekliefhebber

Marmer

In het onderschrift bij een foto van het werk van Thomas Puckey staat dat zijn beelden bewijzen dat het hakken van marmer geen ambacht uit vervlogen tijden is (V, 7 november). Welnu, het is precies andersom. De technieken die de beelden van Puckey mogelijk maken (industriële diamant, freesmachines) hebben niets te maken met de wijze waarop in vervlogen tijden marmer bewerkt werd en de vormgeving is dan ook alleen maar mogelijk dankzij technische ontwikkelingen in de afgelopen decennia. Juist dat maakt ze interessant. De beelden verkennen de grenzen van de huidige technische mogelijkheden om marmer te bewerken. Het ambacht speelt geen rol meer; wat overblijft is de vraag of de vorm goed is, want dat blijft vooralsnog mensenwerk.

Hendrik-Jan Tolboom, Deventer

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden