Gay Pride

Nét gemist, de Gay Pride. Jammer, want het ik vind het een vrolijk en verwarmend feest. Wij, middelbaar hetero-echtpaar, reden die dag net terug van ons cultureel correcte vakantieadres in Italië. Weinig uitbundig gevierde seksualiteit gezien daar; allemaal bedaagde stelletjes (he/ho) met kunstgidsen in de hand.


Ook Gerrit Komrij kon het festijn niet meemaken. Daardoor miste hij de kans om nog eens te fulmineren tegen dit toppunt van vertrutting van de homoseksualiteit. 'De sportschool deint de polonaise. Met het volk juichend langs de kant. Een soort Paralympics', sneerde hij een paar jaar voor zijn dood. Gewoon allemaal tattoo's, geil dansen, zuipen en schreeuwen, net als ordi hetero's. En dan thuis lekker veilig getrouwd zijn, in een doorzonwoning. De 'verburgerlijkte' homo's van nu, vond Komrij, 'zijn het beste geneesmiddel tegen homoseksualiteit.'


Drang naar gelijkheid en distinctiedrift, het zijn twee constanten in elk emancipatieproces. Mogen doen wat iedereen doet - trouwen, kinderen krijgen, voetballen - én het recht om ostentatief anders - voetbalhater, kunstdweper, relnicht - te zijn. Die twee wringen. Voor Komrij was homoseksualiteit tegelijk uitverkorenheid en offer. Kunstenaarschap en homoseksualiteit betekenden voor hem hetzelfde; niet voor niets zijn veel grote kunstenaars - volgens Komrij eigenlijk álle, nou ja, de mannen dan - homoseksueel. Maar de prijs voor zo'n leven was hoog: maatschappelijk buitenstaander zijn, kinderloosheid.


Voor een schrijver, homo of niet, is distinctiedrift effectief. Verwoed schrijven tegen onrecht levert zelden meesterwerken op. Als statement vóór afwijkend gedrag is de Gay Pride goeddeels uitgewerkt, daar had Komrij gelijk in. Maar waarom zouden homo's antiburgerlijk moeten zijn? Of de plicht hebben zich te ontpoppen als creatieve geesten? Het zal Komrij niet zijn ontgaan dat er plaatsen in de wereld zijn waar op 'burgerlijk' homogedrag stokslagen, uitstoting of de dood staat. Ook vlak achter de Amsterdamse grachtengordel liggen wijken waar 'vieze vuile homo' het meest gebruikte scheldwoord is. Daar wonen, dát lijkt me pas een paardenmiddel tegen homoseksualiteit.


Ook op de blije boten woedt een strijd tussen gelijkheid en distinctie. Tussen de uitbundige homo's voer, zag ik in de krant, een ingetogen groep met een eigen issue: de hoogbegaafde homo's. Zijn die dubbel uitverkoren of dubbel benadeeld? Dat laatste, begreep ik. De superslimme homo heeft namelijk nóg minder kans op een partner van gelijke kunne dan de doorsnee homo. 'Over hoogbegaafden bestaan meer vooroordelen dan over homoseksualiteit', zegt organisator Sander Cox bedrukt.


Cox klaagt dat je in Nederland 'je kop niet boven het maaiveld mag uitsteken.' Toch schaamt hij zich voor het meegevoerde bord 'Naast broekjes ook goedgevulde hoofdjes op de Gay Pride'. Want: 'Waarom zou je willen laten zien dat je slim bent?' Dat homo's met goedgevulde broekjes weinig in hun hoofd hebben, zoiets discriminerends willen de hoogbegaafden natuurlijk niet gezegd hebben. Zoals Frank de Boer haastig moest inslikken - terecht - dat homo's een voor voetbal ongeschikte motoriek hebben. Wat een getob.


Gelijkheid is op den duur niet sexy. De lat moet hoger. Eerst krijgen gehandicapten hun eigen Paralympics. Maar al gauw is het, zoals voor hardloper Oscar Pistorius, geen kunst meer om te winnen van andere mensen zonder benen. Je telt pas mee op de gewone Spelen. Het ultieme doel is om tweebenige renners in het stof te laten happen. Maar als kunstbenen steeds hoogwaardiger worden, vormen ze straks een oneerlijk voordeel. Net als hersens, schoonheid en artistiek talent. Het blijft schipperen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden