Column

Gatsiedakkie. Je zal er 's nachts maar náást moeten liggen

Sylvia Witteman
'Hij wees op een plank achter haar rug, waar onder meer een rijtje 'diervriendelijke' muizenverjagers was uitgestald.' Beeld anp
'Hij wees op een plank achter haar rug, waar onder meer een rijtje 'diervriendelijke' muizenverjagers was uitgestald.'Beeld anp

Omdat ik op de verjaardag van twee bevriende katten was genodigd, liep ik een dierenwinkel binnen. Het bleek zo'n grote, frisse zaak waar je al lang geen vloekende papegaai op een stok meer kunt vinden (met een bordje 'NIET TE KOOP' erbij) of impulsief een aantrekkelijk poesje uit het zaagsel kunt tillen om onder je jas mee naar huis te nemen; die tijden zijn voorbij. Nu zijn er interactieve etensbakken, 'organic' kattenbakgrind en een 'speelkasteel' in de vorm van het Witte Huis of het Kremlin.

De katten in kwestie waren te oud voor zulke moderne fratsen, dus hield ik het op evergreens zoals het rubber balletje en de pluchen muis, plus voor elk een etensbakje met een gestileerde visgraat op de bodem, die ze blij verrast te zien zouden krijgen als ze hun bordje netjes leeg hadden gegeten.

'Je hebt zeker geen cadeaupapier?', vroeg ik wat besmuikt aan het kassameisje, maar dat bleek geen probleem. Terwijl ze de prulletjes inpakte, stond ze een man te woord die op de jonge Antonio Banderas leek, een effect dat werd versterkt door zijn Spaanse accent.

In zijn hand hield hij een muizenval. 'Ik heb deze gisteren gekocht, maar ik wil 'm ruilen', sprak hij. Het ding was van koperdraad en had de vorm van een kleine iglo. Een muis die hier naar binnen loopt, kan er niet meer uit, maar blijft verder ongedeerd, zodat je hem buiten kunt zetten; dat moet trouwens nog een hele schrik zijn voor een huismuis die zich, gewend aan een parketvloer vol gemorste hagelslag en paprikachips, opeens moet redden in een jungle van graspollen met overal hongerige katten zo groot als leeuwen.

'Mijn vriendin vindt het een rotgezicht, zo'n gevangen muis', ging Banderas voort, met zo'n hartveroverende latin-loverglimlach. Ach gos... ook het kassameisje lachte vertederd. Ze deed de kassa al open om de man zijn geld terug te geven, toen hij zei: 'Doe díé maar.'

Hij wees op een plank achter haar rug, waar onder meer een rijtje 'diervriendelijke' muizenverjagers was uitgestald, naar keuze met 'geluidsgolven', een 'lokbrok' en 'electromagnetische velden'.

'Die?', vroeg het kassameisje wijzend. 'Of die?' Banderas schudde zijn hoofd. Priemend wees hij naar zo'n gemene, ouderwetse klapmuizenval, zo'n ding uit een tekenfilm, waarin steevast iemand bloederig zijn vingers ertussen krijgt.

'Die? Weet u het zeker?', vroeg het meisje verschrikt. De man knikte en gaf weer zijn mediterrane verleidersgrijns ten beste, maar het meisje lachte niet meer terug. Zwijgend voltooide ze de transactie en pas toen de man veerkrachtig was weggestapt, zei ze schril: 'Gatsiedakkie. Je zal er 's nachts maar náást moeten liggen.'

Reageren? s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden