Column

Gastcolumn: Zwijmelen over het kalifaat

null Beeld null

Sommige mensen zijn verslaafd aan superfoods of Expeditie Robinson; ik ben lang verslaafd geweest aan Facebook-profielen van Nederlandse jihadista's, schrijft Nadia Ezzeroili in haar eerste gastcolumn voor Volkskrant.nl.

Die verslaving begint als ik van jeugdvriendinnen hoor dat de moskee die we vroeger bezochten door de AIVD in de gaten wordt gehouden. Interessant, denk ik. Heeft het Islamitische Kalifaat nu ook al Overijssel bereikt?

Even kijken op de Facebook-pagina van mijn oude moskee. Daar tref ik niks verontrustends aan: overleveringen, oproepen om te doneren aan goede doelen en vlammende waarschuwingen voor ISIS.

Maar mijn aandacht wordt getrokken door een avatar van iemand die de pagina heeft geliked. Het is een soort maf Southpark-poppetje van een vrouw in niqaab. Klik. Haar profiel is afgeschermd, maar haar vriendenlijst niet. Daar kom ik nog meer kinderlijke Southpark-achtige avatars tegen.

Jonge radicale moslima's
Het blijken accounts te zijn van jonge radicale moslima's in Nederland die zwijmelen over het kalifaat en Nederlandse jihadista's die al zijn afgereisd naar Syrië. Ik app een vriend een linkje van zo'n profiel: 'Check dit.' Hij antwoordt dat hij de profielen al ontdekt had. En bekent dat hij inmiddels ook al een tijdje verslaafd is.

Hij stuurt me een printscreen van een Facebook-status van een Nederlandse jihadista in Syrië. De tekst: 'Altijd al afgevraagd wat een vrouw in haar handtas heeft zitten?? Nou een 9 mm dus.' Daaronder een foto van een open tas met een 9 mm. Naast een flesje deodorant.

Ik bekijk haar Facebookprofiel. Op haar openbare tijdlijn houdt ze haar vriendinnen op de hoogte van haar leven in Syrië. Het leest als een soap. As The World Burns.

Maar tussen het woest vervloeken van de kuffaar (ongelovigen) door, is ze ook heel dankbaar. Dankbaar voor de mensen die haar een pakketje hebben gestuurd uit Nederland, want ze is - Allah zij geprezen - weer een tijdje voorzien van drop, beslagmix voor pannenkoeken en chocoladepasta voor op haar bammetjes.

Sindsdien klik ik me een RSI-arm. De jonge vrouwen posten geen foto's van hun overvoedde kat of bordjes sushi, maar van knappe strijders tussen de ruïnes van een kapotgeschoten wijk. Geen filmpjes van One Direction, maar van een bebaarde moslim die een intensieve work-out doet:

(De tekst loopt door onder de video)


Het zijn net mensen, die meiden - inclusief een gezonde seksdrive.

Een paar klikken verder kom ik een preek tegen, voorzien van plaatjes en citaten uit bronnen, vers van de lever geschreven door een boze Nederlandse jihadista in Syrië. De titel luidt: 'Zusters die met mujahideen (jihadstrijders) chatten' en is gericht aan 'een ieder die mujahideen privé benadert'. Jonge geradicaliseerde vrouwen die getrouwde strijders in privéberichtjes benaderen worden streng veroordeeld voor deze losbandigheid. Ze worden gewaarschuwd om dat niet meer te doen.

Sletvrees
Al bedek je je van hoofd tot teen, er is altijd wel een opening te vinden voor sletvrees.

Uiteindelijk kom ik terecht op een Facebook-pagina voor nabestaanden van Nederlandse jihadisten. Ik scroll langs een afscheidsbrief van een jongen die hij al voor zijn dood schreef. In die brief schrijft hij dat hij nooit iets tekort is gekomen bij zijn ouders. Hij houdt van ze.

Op deze pagina geen stoere praatjes over wapens in je tas of luxeprobleempjes als lege snoeppotten die wachten op een nieuwe dropvoorraad. Hier wordt de dood sober gevierd, omdat de 'martelaren nu in het paradijs zijn.' De vreugde is alleen niet overtuigend.

Na het lezen van deze nabestaandenverhalen ben ik afgekickt van mijn verslaving. Maar ik kan nog steeds niet begrijpen waarom deze jonge vrouwen voor dit leven kiezen.

'Kijk. Hieronder zit mijn zusje ergens'
Een paar dagen geleden stuurde een vriendin - Marokkaans-Nederlands en lesbisch - een foto van een meisje in niqaab, ogen sprankelend van jeugdigheid. 'Kijk. Hieronder zit mijn zusje ergens', appte ze.

Wat bleek? Haar tienerzusje, opgegroeid in een traditioneel Marokkaans gezin met een oudere zus wiens seksuele geaardheid inmiddels geen probleem meer is, besloot een niqaab te dragen. En nu wil ze ook nog trouwen met een salafist. 'Ze kwam haar coming out bij mij doen', verzuchtte de vriendin. 'Omgekeerde wereld. Patatjeugd salafiste zoekt steun bij een militante Riffijnse lesbo.'

Hun ouders willen niks weten van een huwelijk met een radicale jongen, zeker niet op zo'n jonge leeftijd. Nu klaagt het zusje dat ze geen steun vanuit de familie krijgt. Haar zus kan het allemaal niet serieus nemen: 'Nee, duh.' En spottend: 'Het verborgen liefdesverdriet van een salafi bakvis. Het draait gewoon allemaal om hormonen.'

Het is pedagogisch vast niet verantwoord om kalverliefdesverdriet te ridiculiseren, maar ik heb het ook gehad met deze pruilende dramaqueens. Onze oudere zussen hebben hoon, geroddel in de gemeenschap en soms zelfs fysiek geweld getrotseerd om te mogen studeren en zelfstandig te wonen. En kijk ze nu: het gezeur van hun jongere zusjes aanhoren die pleiten voor het recht om een niqaab te dragen, 'want dat is ook vrijheid'.

Banaal
De interesses en worstelingen van deze pubers zijn zo banaal dat je ze alleen bang maakt met het enige wat hun leven echt nadelig kan beïnvloeden: in het kalifaat heb je geen drop, beslagmix voor pannenkoeken en chocoladepasta. Maar het dringt pas echt tot ze door hoe kinderachtig het is als het al te laat is.

Van de week viel ik weer even terug in mijn verslaving en las ik op de Facebookpagina voor nabestaanden een hartekreet van een jonge weduwe. Ze kon maar niet stoppen met rouwen om haar echtgenoot die gesneuveld was als jihadist, hoe vaak haar ook verteld werd dat haar man nu in het hiernamaals is.

Nadia Ezzeroili is columnist en essayist. Deze maand schrijft zij speciaal voor de site van de Volkskrant vier gastcolumns die iedere zondag gepubliceerd zullen worden.

en Marokkaanse boot, een primeur dit jaar, tijdens de botenparade van de Gay Pride. Beeld null
en Marokkaanse boot, een primeur dit jaar, tijdens de botenparade van de Gay Pride.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden