Column

Gastcolumn: Is Nederland soms van je vader?

PVV-leider Geert Wilders in de Tweede Kamer.Beeld epa

Ik heb een Marokkaanse achtergrond, #hiergeboren, en ik wil niet dat Geert Wilders vervolgd wordt.

Toen ik kind was, had ik ooit ruzie met een meisje uit de buurt. Ik kon haar makkelijk aan, te makkelijk, want ik was ouder. Op een dag stond plotseling een man in politie-uniform voor de deur. Het was haar vader, een agent die zijn werkkleding nog aan had. Maar hij kwam me niet halen - de man wilde slechts even mijn vader inlichten over mijn gedrag.

Mijn ouders, woedend over de fratsen die ik buitenshuis uithaalde, gaven me flink op mijn donder. Zo flink, dat ik liever was meegenomen naar het politiebureau. Dan hadden ze me misschien toch nog een beetje zielig gevonden. Maar het signaal was in ieder geval duidelijk: wangedrag en machtsmisbruik werd niet getolereerd in deze familie. Er zijn grenzen aan geklier.

De aangiftes tegen Wilders zijn een sterk signaal, zoals de vader van het meisje die in politie-uniform aan mijn deur verscheen. Maar ik geloof niet dat Wilders ook daadwerkelijk vervolgd moet worden. We kunnen geschokt zijn tot we een ons wegen, maar wat hij in maart in dat cafeetje griezelde over Marokkanen kwam vrijwel voor niemand als een verrassing.

We weten al jaren wat hij wil, wat hij voorstaat, wie hem heeft gedoogd. En welke critici genegeerd en gemarginaliseerd zijn, vaak zelfs aangevallen of bedreigd. Laten we nu dan ook alles op tafel gooien, buiten de rechtszaal. Met een ruimere vrijheid van meningsuiting dan nu geregeld is in de wet, al was het maar zodat het debat niet steeds wordt opgeslokt door een juridische circus die Wilders gegarandeerd zal benutten.

Afgestompt
Het 'minder minder Marokkanen'-feestje van Wilders was ook een confrontatie met mezelf. Na jaren van beledigingen en dehumanisering in de politieke arena en media, was ik inmiddels volledig afgestompt. Ik dacht hooguit cynisch: En hoe denkt die man met zijn chloordweil-kapsel minder Marokkanen te gaan regelen? Fluitend de crematie van mijn Nederlands paspoort voorzitten?

Maar de dagen en weken daarop gebeurde er iets bijzonders in Nederland: Wilders werd massaal door autochtone Nederlanders veroordeeld, zonder dat het van ze verwacht of geëist werd, zoals dat nu jammerlijk gebeurt bij Nederlandse moslims die niet openlijk afstand nemen van IS.

Het trof me. Indrukwekkend en hartverwarmend vond ik de protesten. Maar soms ook bedenkelijk. Een column van RTL Nieuws-hoofdredacteur Pieter Klein, waarin hij fel van leer trok tegen Wilders, ging met gejuich viraal op social media. Slechts enkelen vonden het vrij schokkend dat op zijn 'onbevangen en onpartijdige' redactie kennelijk termen als 'kut-Marokkaantjes' worden gebezigd (laten we het daar ook eens over hebben).

De Telegraaf, een verkapt partijblad van de PVV, kwam met een tenenkrommende oproep om Marokkaanse buren, vrienden en collega's te nomineren voor 'leukste Marokkaan van Nederland'. Kreeg je dat weer. Grappenmakers in mijn omgeving waarschuwde ik alvast in een Facebookstatus: wie mij nomineert, heeft een serieus probleem.

Sentimenteel geknuffel ondermijnt evengoed de volwaardigheid van Marokkaanse Nederlanders. Maar daar kun je niet mee naar de rechter - en dat is maar goed ook.

Stijve tangodans
En toch: welke richtingen de nasleep van die 'minder Marokkanen'-uitspraak ook opslingerde, er zat tenminste eindelijk wat beweging in die stijve tangodans waarin bange politici zich voorheen altijd lieten leiden door Wilders. Het was surreëel om Mark Rutte opeens in het NOS Jeugdjournaal 'bange' Marokkaans-Nederlandse kinderen te zien toespreken. Ik wist niet wat ik van dat stuntelige optreden moest vinden, maar het was wel een breuk met zijn eerdere gespeelde nonchalante reacties op Wilders. Weglachen was geen optie meer.

Nu wordt Wilders toch vervolgd en naar alle waarschijnlijkheid zelfs veroordeeld. Daar valt, vrees ik, niet veel meer aan te doen. Maar dit land heeft in ieder geval even kunnen laten zien dat het debat over discriminatie en vrijheid van meningsuiting prima buiten de rechtbank gevoerd kan worden, hoe fel, vuil en sentimenteel het er soms ook aan toe gaat. Daar moeten we vooral krachtig mee doorgaan.

Mijn afgestompte houding met betrekking tot Geert Wilders en zijn PVV heb ik bij deze vaarwel gezegd. En mijn persoonlijke weerzin tegen de peroxidekoning en zijn apologeten zal ik weer luid en duidelijk kenbaar maken.

In het Berbers bestaat er een treffende uitdrukking voor mensen die een gemeenschappelijk goed voor zichzelf claimen. Je vraagt dan of dat wat ze claimen soms van hun vader is. Wilders meent zeggenschap te hebben over mijn Nederlandse identiteit en denkt te kunnen bepalen wie zich Nederlander mag noemen.

Volgens wie, meneer Wilders? Is Nederland soms van je vader?

Nadia Ezzeroili is columnist en essayist. Deze maand schrijft zij speciaal voor de site van de Volkskrant vier gastcolumns die iedere zondag gepubliceerd zullen worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden