Weblog

Gastblog: bevallen bij het ritme van de djembé

Lonneke van Genugten vraagt zich af waarom Nederlandse vrouwen denken dat  Afrikaanse vrouwen zo veel makkelijker bevallen van een kind.

Twee Nigeriaanse moeders met hun pasgeboren baby's in een kraamkliniek in Lagos. Beeld ap

Het tijdschrift OneWorld heeft op haar site een hoek ingericht voor artikelen over 'Love'. Adjunct-hoofdredactrice Lonneke van Genugten schreef een column.

Twee Bugaboos, twee grote bakken sla en twee dikke buiken. 'Ik wil niet weer zo'n medische toestand', zegt dikke buik 1. 'Een Afrikaans vrouw bevalt toch ook gewoon achter een boom?' Dikke buik 2 zit net in een hap mungbonen. Buik 1 vervolgt dromerig: 'Die bindt gewoon de baby op haar rug en gaat dan weer aan het werk op het land.

Buik 2 heeft de mungbonen doorgeslikt. Ja, en dan de placenta begraven om de voorouders te eren.'

De Nederlandse vrouw wil terug naar haar oerkracht. Veilig omringd door artsen en verloskundigen is haar stiekeme ideaal een bevalling the natural way. Zonder infuus, hartslagsensoren of vacuümpompen. Op het ritme van de djembé je kind ter wereld brengen.

Lichaamskracht
Tot afgrijzen van verloskundigen leek het zelfs even een trend te worden om zonder enige medische begeleiding te bevallen. Gewoon thuis, met waxinelichtjes, klankschaal en de 3D-pretecho van 'Smurf' in de hand. Want de Afrikaanse vrouw vertrouwt toch ook op haar lichaamskracht?

Helaas kan al die lichaamskracht niet voorkomen dat bevallen in veel Afrikaanse landen een risicovolle onderneming is. Je kunt statistisch gezien beter gaan joyriden zonder rijbewijs dan een kind krijgen. In straatarm Tsjaad sterft 1 op de 100 vrouwen in het kraambed (In Nederland: 0,006). Maar ook in Zuid-Afrika, met 300 dode moeders op 100.000 bevallingen, kun je beter gaan bungeejumpen.

Collega Ellen en ik waren allebei hoogzwanger toen we als redactie-uitje naar de documentaire Welcome to the world gingen. Een uur lang kwamen er snoezige hompjes uit alle hoeken van de wereld voorbij. Maar ook dode baby's. Verpleegkundigen droegen kleine pakketjes in kleurige doek de verloskamer uit, terwijl de moeders met lege ogen op de operatietafel lagen.

Een echoapparaat, een tweewekelijkse controle of hartmonitor had het verschil kunnen maken.

Zaklamp en emmer
Voor OneWorld was ik een keer in zo'n dorpskliniek in Sierra Leone. De arts werd bijgeschenen door een zaklamp. Als instrumentarium had hij een emmer, een grote tafel en een stethoscoop. Als het gecompliceerder werd dan dat, brachten een paar sterke jongens zo'n vrouw naar een ziekenhuis tien kilometer verderop.

Hoe dan, vroeg ik. In het hele dorp had ik geen auto gezien. Achter het huisje stond een kruiwagen. Zo dus.

Misschien dat alle Nederlandse vrouwen die willen bevallen 'zoals de vrouwen in Afrika dat doen', eerst een donatie willen doen aan die kraamkliniek. Zodat de vrouwen in Sierra Leone straks ook waxinelichtjes kunnen aandoen. Voor de sfeer, niet omdat er geen elektriciteit is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden