Gast in rondtrekkend circus

De droom is deelname aan de Olympische Spelen. De weg ernaar toe loopt via de nieuwste show van Holiday on Ice, waarin Karen Venhuizen deze week haar korte kür aan het Groningse publiek demonstreert....

door Tynke Landsmeer

HET LIJKT bijna misdadig. In het geweld van disco, tango, vliegacts, glamour, verleiding en heel veel glitter verschijnt plotseling een iel, schuchter meisje op het ijs. Ondersteund door filmmuziek uit The wedding planner zet de pas 17-jarige Karen Venhuizen eenzaam haar eigen tango in.

Ze dankt het optreden in de nieuwste show van Holiday on Ice niet aan een rijk en succesvol schaatsverleden. Karen Venhuizen, tweevoudig Nederlands kampioene, staat pas aan het begin van een bescheiden internationale carrière. Maar in de week dat de ijsrevue Colours of Dance langs Groningen trekt, wilde de organisatie de Zuidlarense voor eigen publiek laten optreden.

Venhuizen wil naar de Olympische Spelen. De 22ste plaats bij het WK van vorig jaar en prolongatie van de Nederlandse titel in december bieden daar uitzicht op. Eerder zal ze niet rusten. 'Is het niet in Salt Lake City, dan toch wel in 2006', zegt Venhuizen gedecideerd.

Ze weet zich in de Martiniplaza omringd door vele oud-olympiagangers die ervoor kozen van kunstschaatsen hun beroep te maken. 'Niks voor mij', zegt Venhuizen, al even vastbesloten. Het eenzame bestaan van de beroepsschaatser, het leven in een caravan of goedkope hotels en de stress die in de pauze wordt verdreven met menig sigaret lonken niet. 'Hooguit voor een jaar.'

Een weekje meelopen met het rondtrekkende circus, als voorbereiding op het NK in december, is desondanks een goede oefening. 'Het gaat hier vooral om de presentatie en dat is niet mijn sterkste kant', zegt Venhuizen. De flair waarmee de ware sterren van de ijsshow zich aan het publiek presenteren ontbreekt.

'Bij een WK verwachten ze zowel een technische als een artistieke prestatie. Ik moet mijn presentatie meer leren uitbuiten. Als ik teveel op techniek gericht ben wil ik de rest wel eens vergeten. Het gaat niet alleen om een sprongetje en een pirouetje, maar om het totaalbeeld dat je neerzet. Daarvoor is deze show een goede oefening. Ik heb me voorgenomen hier vooral van te genieten', aldus Venhuizen.

Het bibberige lachje aan het einde van haar debuutoptreden verraadt desondanks spanning. Het is de allereerste keer dat ze haar nieuwe korte kür, een tango, aan het publiek heeft gepresenteerd. Ondanks een foutloos optreden mist de jonge Venhuizen de verleidelijke uitstraling en het temperament die met de Zuid-Amerikaanse dans gepaard horen te gaan.

'Ik vind het moeilijk om mezelf helemaal bloot te geven, om helemaal voluit te gaan. Sommige mensen hebben dat van nature, die bespelen dat publiek alsof het een broertje of zusje is. Dat heb ik absoluut niet. Ik ben heel verlegen van mezelf. Maar het is een nieuwe uitdaging. Het hoort bij mijn ontwikkeling. Mijn trainster wilde liever iets klassieks met lange lijnen, maar dat heb ik al zo vaak gedaan.

'Meteen toen ik de muziek hoorde vond ik deze tango iets speciaals hebben. We hadden de hele dag cd's gedraaid en 's avonds in bed schoot dat ene nummer weer door me heen. Het sprak me aan. Dan ga je er eerst zelf mee bezig, een beetje in de kamer staan springen en hupsen om te kijken of je er iets bij voelt. Daarna kreeg ik al snel het gevoel dat het wel iets kon worden.'

Venhuizen vertrok voor tien dagen naar Minneapolis, waar de kür in elkaar werd gezet door David Audisch, ook de choreograaf van wereldkampioen Alexei Mishin. Op uitnodiging van de Nederlandse schaatsbond komt Mishin af en toe naar Nederland om trainingen aan de nationale selectie te geven.

Het zijn de zeer magere bijdragen van de KNSB aan haar sportieve loopbaan die vooral door eigen discipline en financiële bijdragen kunnen worden volbracht. In het schaatsgekke Nederland is de belangstelling voor de artistieke variant nog altijd minimaal. Hoewel het de kwalificatie voor de Spelen lastig maakt, klaagt Venhuizen zelden.

'Ik geef toe dat het moeilijk is in Nederland. Maar topsport is altijd hard. Je kunt niet zeggen dat het in Rusland makkelijker is om topsport te bedrijven. Je moet het allemaal zelf doen. En ik wil bewijzen dat dat kan. Ook in Nederland. Turnen konden we ook niet. Worden we zomaar vijfde. Zij kunnen dat, ik kan dat ook.

'Maar de mogelijkheden zijn beperkt. Wij leven nu eenmaal in een andere maatschappij dan de Russen, dus moeten wij het op een andere manier zien te bereiken. Ik verg veel van mezelf. Het is alleen jammer dat we niet het ijs ter beschikking hebben wanneer wij dat willen. De eerste twee kwalificatiewedstrijden voor het NK waren al geweest toen de ijsbaan in Groningen nog niet eens open was. Dan moet je constant naar Den Bosch of Zoetermeer om te trainen.'

En dat terwijl het weken van intensieve studie vergt voordat een nieuwe kür geperfectioneerd is. Eerst is er het droog oefenen voor de spiegel. Dan het ijs op. Pas sinds drie weken staat Venhuizen weer intensief op de schaatsen. Een broodnodige rustpauze wegens een blessure, vormverlies en de late opening van ijsbaan Kardinge hielden haar vier maanden lang van het ijs.

Ze weigert stil te blijven staan bij die lamlendige zomermaanden. 'Ik wilde wel schaatsen, maar als je niet kunt wat je weet wat je kunt dan is het heel moeilijk om te schaatsen. Dan kun je er beter even helemaal uit en pas weer terugkomen als je het wél weer kan. Maar dat is nu geweest. Ik richt me weer op de toekomst. Het is geen leuke periode om aan terug te denken.'

Dat is wel het eerste optreden in de Martiniplaza. Venhuizen glundert als ze bij de arm wordt genomen door hoofdrolvertolker Reggie Mack, enthousiast wordt bejubeld door het publiek en bloemen krijgt uit handen van Joan Haanappel en Sjoukje Dijkstra. Idolen? 'Ik heb geen idolen. Er zijn wel schaatsers van wie ik vind dat ze een geweldige presentatie hebben, maar ik moet vooral dicht bij mezelf blijven. Ik ga niemand imiteren. Ik hoef niet zo nodig de tweede Nancy Kerrigan te worden.

'Ik wil mezelf ontwikkelen. Daarom ben ik zo blij dat ik in deze show mag schaatsen. Hier merk je pas hoe zeer je jezelf moet geven in bepaalde stukken. Hoe je met je gezicht moet werken. Dat moet allemaal nog komen. Maar na zo'n eerste ervaring bij Holiday on Ice, denk ik: hé, ik kan het toch wel. Dat is een goede opsteker.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden