Column

'Gangbang met Barmus & Unu'

Elke donderdag draagt een Volkskrantcolumnist een column voor op de Parade, één voor elke stad die het festival aandoet. Hier de column die Arthur van Amerongen gisteren voordroeg.

Beeld van de paradeBeeld ANP

Het is allemaal de schuld van Margriet Marbus. Vorig jaar stond ze ineens voor mijn villa Sonnenwende in Paraguay, in een jumpsuit en een tropenhelm met muskietengaas. Zes Aché-indianen sleepten met een dozijn hutkoffers en beautycases. Ze volgde mij een maand voor de Esquire en uiteindelijk werd ik gepositioneerd als een soort Herman Brood, maar dan zonder luiers. Barmus (haar verrassende bijnaam) goot me bij het ontbijt al vol met rum, voerde mij omeletten met cucumelo, de gevreesde psilocybe cubensis die eigenlijk alleen in het bijzijn van een sjamaan genuttigd mag worden en ze dwong mij tot het onophoudelijk snuiven van die eeuwige rotcocaïne. Bovendien moest ik alle bordelen van Asunción bezoeken want 'dat was leuk voor de couleur locale in de reportage'. Na de publicatie in Esquire was ik in één keer mijn reputatie van genuanceerde Midden-Oostendeskundige alsook mijn verloofde Paula kwijt en een flinke dosis tropenkolder plus wat zeldzame venerische aandoeningen rijker.

Autobiografie
Het ergste is nog dat ik het niet heb gedaan met Barmus. En dat terwijl het wemelt van de beschikbare mannen in haar autobiografie Het verdriet van Gouda, die heerlijk wegleest met ingrediënten als een gebroken jeugd, kindertehuizen, een vader die een internationaal bekende beroepsoplichter was, bergen dope & sloten booze, haar onophoudelijke strijd tegen acné en anorexia en haar uiteindelijk geklim en geklauter naar de bovenwereld. Het lelijke eendje werd een luchtvaartzwaantje en daarna een mediaprinsesje. De rode draad is echter haar onbeantwoorde liefde voor Unu, de roemruchte voormalige president van de Amsterdamse Hells Angels. Ik was doodsbang toen ze me aan Unu voorstelde, maar ik was ook dolblij, want ik wilde altijd al Hells Angel worden. Helaas kreeg ik geen brommer van mama toen ik 16 werd. Wel een witte vouwfiets - heel hip in 1975 - maar daar stond ik mooi voor lul mee tussen de verchroomde Zündapps voor de gymzaal waar Easy Rider werd vertoond. Toen ging ik maar zonder chopper aan de drugs en de drank en aansluitend gangbangen op het biljart in jongerensociëteit Octopus. Dankzij Unu weet ik nu dat die fantasieën uit mijn jeugd over de Hells Angels helemaal niet kloppen. Unu is een keurige familieman die in zijn vrije tijd wat tatoeëert en met zijn kameraden ritjes op de brommer maakt. Ik leg nu regelmatig een keutje met hem in het clubhuis van de MC, maar ben geroyeerd als lid van Arti en De Kring. En dat is allemaal de schuld van Barmus.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden