Gambetta

Ik zat in bistro Gambetta aan het Place de Gambetta in Cahors. Gambetta, een politicus die in 1870 het door de Duitsers belegerde Parijs per luchtballon ontvluchtte om elders in het land een leger op de been te brengen dat de hoofdstad zou kunnen bevrijden (het eerste lukte wel, het...

Het standbeeld van Gambetta is van zijn sokkel gehaald en op een steiger naast de bouwput gezet. Vandaar staart hij als altijd nog even woest de toekomst in, een kanon aan zijn zijde. Maar als er straks een complete, middeleeuwse stad onder zijn plein blijkt te liggen, zullen ze hem toch elders in de stad een plein moeten geven. Wat dat betreft, ziet er somber uit voor de oude held met de woeste baard.

Goed.

Nog even over de ballonvaart. Er waren tijdens die belegering van Parijs heel wat experimenten mee. Zo overwoog men ballonnen te laten voorttrekken door adelaars, desnoods door een zwerm duiven. Het punt was namelijk dat er geen eten meer was in Parijs. Er moesten koeien door de lucht worden aangevoerd, er was melk nodig voor de zuigelingen. Maar uiteindelijk kwam er niets van en gaf de stad zich uitgehongerd over aan Bismarck en zijn keizer. Daarna brak een burgeroorlog uit die de stad nog verder aan de rand van de afgrond bracht.

Hieraan zat ik te denken toen een jonge, blonde vrouw de bistro binnen kwam waaien; zij had zo’n gestalte waarmee een zuchtje wind wel raad weet. Ze nam plaats aan een tafeltje bij het raam, haalde Le Rouge et Le Noir van Stendhal uit haar tas, bestelde de dagschotel en begon te lezen. Nergens anders zie je zoveel mensen in het openbaar achteloos een klassieke roman openslaan als in Frankrijk.

Na een tijdje kwam haar bestelling: een bord linzen met worst en een pichet rode wijn. Ze schoof Stendhal terzijde en begon haastig te eten. Een blonde vrouw met een bord linzen, het ontroerde me op een vreemde manier. Zelf had ik verzuimd de linzen te bestellen en daarvan had ik nu spijt. Sinds ik kennis heb van Kaïn die zijn broer Abel om een kom linzensoep de schedel insloeg, ben ik dol op linzen. Maar hier had ik ze niet besteld, omdat ik ze daags tevoren al had gegeten. Te veel linzen zijn niet goed voor een mens. En dat geldt niet alleen voor linzen.

Hoe dan ook; ik benijdde de vrouw.

Zij at met een bijna mannelijke inzet, anders kan ik het niet omschrijven. Forse happen, hoge snelheid, doeltreffend gebruik van het brood om het bord mee schoon te maken, af en toe een slok wijn en peinzend naar buiten staren – een vrouw die wist wat eten was. Duidelijk andere koek dan verveeld wat rondprikken in een salade en soms een blik op het mobieltje werpen.

We waren tegelijk klaar, kregen tegelijk onze rekening en stonden bijna tegelijk buiten. Ik hield de deur van de bistro voor haar open. De vrouw keek me even aan, glimlachte en haastte zich toen weg. De linzen en de worst die ze had gegeten, was ze al vergeten. Maar haar tred was krachtig, en duidelijk. Helemaal in de geest van de grote Gambetta verderop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden