Galili al te kwistig met knipogen en lollige loopjes

Through Nana's Eyes. Choreografie: Itzik Galili. Gezien 8 februari, Theater aan het Spui, Den Haag...

Als de opbrengst van een voorstelling bestemd is voor een goed doel, zoals het omscholingsfonds voor afgezwaaide dansers, klaag je niet over de kwaliteit van het gebodene. Zeker niet als alle betrokkenen voor een vriendenprijsje hun medewerking hebben verleend. Dus was Through Nana's Eyes een pracht van een dansstuk, met een rolbezetting om te zoenen, waarin de geschiedenis van de naoorlogse dans in Nederland werd weerspiegeld.

Volgens feestredenaar Jan Schretzmeijer was bij elkaar 714 jaar ervaring op het podium bijeengebracht, verdeeld over Beppie Blankert, Pauline Daniëls, Charles Corneille, Pink Niessen, videoman Henk van Dijk, Ton Lutgerink, de eerste omgeschoolde danser Rob van Woerkom, ex-ballerina Karin Schnabel, Louise Frank, en dan nog Hans Snoek, van wie The Concise Oxford Dictionary of Ballet vermeldt dat ze in 1906 in Geertruidenberg geboren werd (Founder-director of Scapino B. in 1945. The pioneer of the b. for youth movement in Holland. Retired in 1970).

Ook de choreograaf was niet de eerste de beste: de Israeliër Itzik Galili is de coming-man van de Nederlandse dans. Hij choreografeert met het tempo waarin Vestdijk boeken schreef, maakt dans voor het hele Nederlandse moderne circuit, en wordt binnenkort artistiek leider van het dansgezelschap dat in Groningen Reflex moet doen vergeten.

Through Nana's Eyes maakte hij al in 1995 voor het ballet Gulbenkian in Lissabon. De veteranenversie in het Holland Dance Festival is een danig aangepaste variant.

Die aanpassingen zullen vermoedelijk vooral de dynamiek van de dans betreffen. Om de afgenomen mobiliteit te compenseren, heeft Galili zijn choreografie opgeschoven in de richting van het stripverhaal. Through Nana's Eyes wemelt van de knipogen en lollige loopjes. Corneille bracht z'n hond mee, Frank blijkt zwanger van een goudvis, Van Dijk doet een potje video en Hans Snoek doet een Vrouwtje Bezemsteel. Galili zelf moet, voorzien van dikke bril, de geblesseerde Toer van Schayk doen vergeten. Voeg daarbij de muziek van Tom Waits - van zichzelf al een cartoonversie van dronkemansverdriet - en het neigt naar te veel.

Soms - en dan vooral bij Ton Lutgerink en Beppie Blankert - zie je een glimp van wat Through Nana's Eyes ook had kunnen zijn: een klein helder drama van de Nederlandse dans, met spelers die in sommige opzichten veel meer kunnen dan toen ze twintig jaar jonger waren. Jammer dat daar niet meer gebruik van is gemaakt.

Maar goed, het is benefiet, en dus sowieso prachtig mooi. Vanaf 12 februari gaat Galili Dance op tournee met een eigen versie.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden