Gala

oed, in de tweedaagse strijd Ruben vs Dione (de Graaff) heeft Ruben Nicolaï nipt gewonnen. Maar al met al was het geen reclame voor televisiegala's, deze dagen. Nederlandse televisie kan het niet, een feestje maken in smoking en galajurk.

Dinsdag vertoonde het NOC*NSF Sportgala bij de NOS weliswaar een lichte vooruitgang ten opzichte van vorig jaar, toen de show meer oogde als Dione's Secret Fashion Show. De clip van het nummer Call me Maybe met een fors aantal Nederlandse topsporters oogde goed. Maar een Sportgala kampt met een probleem: een zwemster in galajurk blijft een ondoenlijke spagaat voor de kijker. Turncommentator Hans van Zetten, die gevleugelde woorden sprak tijdens Epke Zonderlands adembenemende vluchtelementen, speechte op het gala als voor de jaarvergadering van het Genootschap van Registeraccountants. Maar dieptepunt waren de sketches met 'Willem-Alexander' en 'Beatrix', nog niet eens een sláp aftreksel van Koefnoen, dat naar verluidt had bedankt voor de eer. In de zaal van de RAI bleef het dan ook ijzig stil.

Dat bleef het een dag later ook in de aanzienlijk warmere en stijlvollere locatie van het reclamefeestje rond de Gouden Loeki 2012: de stadsschouwburg van Amsterdam. Daar presenteerde Ruben Nicolaï de jaarlijkse uitreiking van een beeldje aan de makers van het beste reclamespotje - het smeergeld van de publieke omroep voor een jaar lang klandizie.

De presentatie verliep soepeler, de aanpak iets glamoureuzer, en gelukkig biedt internationale reclame altijd wel bruikbaar beeldmateriaal. Hier bleek Koefnoen wel aanwezig, in de vorm van de Rapservice. Maar een zekere onbeholpen stijfheid valt in dit genre kennelijk niet te vermijden. Dat vertaalde zich ditmaal vooral in vrijblijvende reportages over reclame in Thailand, Griekenland en Egypte, en een weinig geslaagd lied over adverteerder Carglass.

Vijf spotjes waren genomineerd voor de Gouden Loeki; grootste kanshebbers leken de spots met ras-Feijenoorder John de Wolf in een Amsterdams ziekenhuis, en de Telfortreclame 'Lekker lang bellen', met een glansrol voor acteur Patrick Stoof.

De andere drie betroffen 'maatschappelijke thema's': de plofkip, het Wereld Natuur Fonds en een SIRE-spot over geweld tegen hulpverleners. 'De tijdgeest', dacht STER-directeur Arian Buurman. Mogelijk. Maar net zo waarschijnlijk is het dat organisaties hun achterban wisten te mobiliseren om te sms'en. Daarom draaide ook dit circus: sms'en voor de beste reclamespot. De gedachte was dat de kijker het iets kon schelen.

De spot van Telfort won. En terecht. De spot over een rijke in slechtere tijden is in zekere zin ook actueel en geëngageerd, en blijft - net als de hele reeks van Telfortspots - humoristisch. Alle lof voor Patrick Stoof, die voorlopig geen serieuze filmrol meer kan aannemen zonder de gniffel in de bioscoopzaal te oogsten.

De spot met De Wolf was wat mij betreft een geschiktere kandidaat geweest voor De Loden Leeuw, de jaarlijkse 'prijs' van TROS-Radar voor het irritantste spotje. Het filmpje bezweek onder de kracht van de herhaling - bij de tweede keer was het al flauw. De Loden Leeuw ging maandag naar Zalando, voor een zeldzaam onnozel filmpje met niezende vrouwen.

Aan het einde van het Gouden reclamefeest keken we nog eenmaal naar de winnaar. Het merk Telfort was weggepiept. Want reclame, dat kan natuurlijk niet op de publieke omroep.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden