Gaga's goed gezongen kitch

Muziek maken en dansen tegelijk, dat kan zelfs Lady Gaga niet. Maar zingen kán ze. Het wachten is op nieuwe hits.

GIJSBERT KAMER

In de derde reeks optredens die Lady Gaga ophangt aan haar album Born This Way, een tour die nu tot 'Born This Way Ball' is gedoopt, gebeurt veel. Het is een groot visueel spektakel vol dans- en verkleedpartijen. Het aantal kostuumwisselingen evenaart bijna het aantal liedjes, en Gaga zelf bedrijft niet minder dan topsport, zo sjeest ze op en neer op de catwalk rond haar meest fanatieke fans vooraan in de 'Monsterpit' en raast ze over de trappen in het Playmobil-achtige kasteel dat het decor vormt.

In de torens staan de muzikanten, een bescheiden vijfmansband, dat een bij vlagen lelijk blikkerig metal geluid produceert, maar alle ruimte laat aan Lady Gaga zelf, die echt zingt en dat vaak ook nog eens erg goed.

Dat moet je er tegenwoordig bijzetten, want van Britney Spears tot Madonna lijkt zingen een bijzaak te zijn geworden, die zang staat net als de meeste muziek op een hard-drive, playback is de standaard, alles draait om het visuele aspect van de show.

Gaga denkt in haar hoogmoed dat ze het allebei kan, en daar vergist ze zich in. Geen dansje verloopt synchroon, en haar uitstraling is zo gewoontjes dat je wanneer er veel mensen op het podium staan, moet zoeken wie Lady Gaga is.

Toen zij plaatsnam achter een hybride van een motorfiets en een elektrische piano was er even rust, die wel even nodig was , want wat hadden we het eerste uur allemaal aan ons voorbij zien trekken in de volle Ziggo Dome. Een rondrit op een (niet echt) paard, een heuse geboorte voorafgaand aan Born This Way, waarin Gaga zelf de vagina openritste en uit een immense baarmoeder stapte en een soort gevecht met buitenaardse machten.

Een flinterdun verhaaltje dat op de juiste momenten ruimte bood aan de juiste hits. Want met nog maar twee albums op haar naam, bleek het best lastig om tweeënhalf uur met evenwichtig materiaal te vullen. Het was op den duur ook echt wachten op een echte hit als Just Dance of Poker Face. Het nieuwe Princess Die, van het volgend jaar te verschijnen Popart bleek een wat temerige ballad, overigens goed gezongen achter de piano.

Daarna volgde een heavy-metalclimax in You And I, en werd stilaan duidelijk waar het grootste verschil met een Madonna-show in zat. Lady Gaga kiest voor een heavy metal-esthetica, en roept haar fans voortdurend op te blijven geloven in zichzelf, waar Madonna haar fans aanmoedigt te zoeken naar het hogere.

Heavy metal versus disco. Grauwe morbide gothic-vormgeving versus flitsend escapisme. De artiesten verschillen veel meer van elkaar dan je zou denken. Lady Gaga is meer een vrouwelijke Marilyn Manson dan een Marilyn Monroe, zoals Madonna en haar volgelingen. Dat maakt Lady Gaga interessant, maar ze moet er nog wel wat meer pakkende songs bij componeren. Te vaak neigden de liedjes naar kitsch. Goed gezongen, dat wel.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden