Ga bij pensioenen uit van het rekenrendement op beleggingen

De ingezonden brieven van zaterdag 27 januari.

FNV-voorzitter Han Busker houdt een toespraak in Tivoli-Vredenburg. Tijdens de bijeenkomst start de FNV een beweging voor fundamentele verandering voor een sociaal Nederland. Beeld anp

Brief van de dag: Ga bij pensioenen uit van het rekenrendement op beleggingen

In de pensioenenstrijd wordt een grote denkfout gemaakt. De beleggingen renderen enorm goed, maar worden teniet gedaan door de lage rente die door De Nederlandsche Bank (DNB) wordt bepaald en opgelegd. De denkfout zit in de gedachte van de De Nederlandsche Bank dat de vermogens van de pensioenfondsen voor 100 procent op de bank staan. Beter ware het uit te gaan van een rekenrendement op beleggingen in plaats van een kunstmatige rekenrente. Een argument tegen dit idee is dat behaalde resultaten in het verleden geen garantie bieden voor de toekomst. Maar daar tegenover staat dat niemand zich uit durft te spreken over de hoogte van de rente over een week, laat staan over een jaar. Beide argumenten bevatten even grote onzekerheden, maar rekenrendement is reëler dan rekenrente. Hoe rekenrendement moet worden vastgesteld is een kwestie van onderhandelen tussen politiek, fondsen en DNB.

Leon Rodenburg, Scheveningen, oud-bestuurder Pensioenfonds E-Way

Blanken zijn niet wit

Na de stompzinnige discussie over Zwarte Piet, de idiote ophef over historische vaderlandse figuren die à la Stalin uit de geschiedenisboeken en het straatbeeld moeten verdwijnen, krijgen we nu de volgende klucht. Blanke mensen blank noemen mag niet meer. Die zijn wit. Nou, wie dat beweert, is behoorlijk kleurenblind. Sneeuw is wit, gips is wit, de middelste baan van de vlag is wit. Blanken zijn niet wit maar blank. En als iemand tegen je zegt dat je wit ziet, ben je er meestal niet al te best aan toe. Wie als 'zwarte' mensen worden aangeduid, zijn ook helemaal niet zwart. Asfalt is zwart, inkt is zwart. Donker gekleurde mensen variëren in kleur van licht- tot donkerbruin. En ze zijn zeker niet zwart. Laat die fanatieke drammers eindelijk eens stoppen met hun opdringerige, correcte bemoeizucht die nergens op slaat.

Peter Ruijtenbeek, Den Haag

Doodeng

De 'blank = wit en donker = zwart'-trend is het zoveelste voorbeeld van de versimpeling van onze samenleving. Werkt dit bevorderend voor het 'verbinden' en de 'inclusiviteit' waarvan iedereen de mond vol heeft? Mensen zijn niet zwart of wit, ze hebben een rozige, bruine of juist gelige huidskleur, in alle gradaties.

Mijn Arubaanse nichtje en haar - eh, rozig/ gelig/ sproeterige - Nederlandse man hebben een zoontje dat lichtbruin is: is hij nu zwart of wit? Tot welk 'kamp' wordt hij gerekend? Het versimpelen van een gecompliceerde, morsige wereld die juist schreeuwt om nuancering en behoedzaamheid is doodeng en plaatst groepen mensen tegenover elkaar. Dat het in de sociale media gebeurt, is al erg genoeg. Dat de NOS (en andere nieuwsbronnen, zoals de Volkskrant) hierin meegaan, is nog veel erger.

Henriette Feith, Amersfoort

Inspraak

Ik ga altijd stemmen, maar twijfel aan het nut en dat komt voornamelijk vanwege het volgende. Jaren geleden was er inspraak over bebouwing in een groen gebied midden in een dorp. De meerderheid was tegen, dus ging het niet door. Maar ongeveer tien jaar later is er toch een heleboel bebouwing gekomen. En wat is nou tien jaar? De tegenstemmers wilden volgens mij echt dat het blijvend leeg zou blijven. Sindsdien vertel ik altijd dit verhaal als het over inspraak gaat, met als eindconclusie dat een referendum alleen maar dient om je mening te geven. Of ernaar geluisterd wordt, is een tweede.

Carolien van Grinsven, Amsterdam

Boeren

Het is mij niet onbekend hoe neerbuigend en meesmuilend er in de Randstad wordt gedaan over boeren (en vissers). Nu weer de boutade van Bert Wagendorp (Ten eerste, 25 januari), guitig generaliserend en ongehinderd door enige kennis van zaken neergepend. Valt me nog mee dat de krant hier toch elke dag wordt bezorgd.

Peter Noordermeer, Dreischor

Vrouwenoplossing

Oké, ik geef het toe, ik ben niet ambitieus. Ik ben een hoogopgeleide vrouw (nou ja, een studie culturele antropologie was natuurlijk al een teken aan de wand), maar er zit geen schot in mijn carrière. Kansen genoeg, maar ik grijp ze niet. Een leidinggevende positie lijkt me vreselijk, zelfs een seniorfunctie schrikt me af. Ik koester de balans tussen werk en vrije tijd.

Ter mijner verdediging: ik heb niet stilgestaan, binnen mijn functie heb ik me zeker ontwikkeld. Een typische vrouwenoplossing inderdaad. Toch zit er wel enige ambitie in mij, ik wil alles wat ik doe heel goed doen. In korte tijd verzet ik bergen werk en ik lever hoge kwaliteit voor een habbekrats.

Sorry.

Bertie van der Linden, Amsterdam

Sneeuw

Toch jammer dat Olaf Tempelman (Stekel, 25 januari) het artikel van Enith Vlooswijk (V, Klopt dit wel?, 9 januari) niet gelezen heeft.

Had hij dat wel gedaan, dan had hij geweten hoeveel woorden voor sneeuw er bestaan in diverse Inuittalen: twee. Een voor sneeuw in de lucht en een voor sneeuw op de grond. Alle andere sneeuwwoorden zijn afleidingen daarvan, zoals we ook in het Nederlands samenstellingen maken: plaksneeuw, stuifsneeuw, etcetera.

Sijmen Tol, Edam

Een column van één zin

Vorige week zaterdag stond er een magistrale column van Bert Wagendorp, mijn favoriete columnist, in uw krant.

Het is blijkbaar niemand opgevallen

dat er in die hele column, Een jaar Donald, maar één punt is gebruikt, aan het eind.

Ron Heijsman, Spijkenisse

Aardbeving en bodemdaling

Het is toch merkwaardig dat de gevolgen voor de natuur door de bodemdaling tijdens de winning van het gas in de Waddenzee nabij Ameland zo zorgvuldig zijn vastgelegd, terwijl niet voortijdig de mogelijke effecten van de gaswinning op het vasteland in de provincie Groningen zijn onderkend.

Buiten de ellende die de bewoners in het gaswinningsgebied ondervinden, vraag ik mij nu ook af of de waterstaatkundige werken, met name de bruggen over het Eemskanaal, door de aardschokken worden aangetast.

In de jaren zestig was ik namelijk als ontwerper betrokken bij de verbreding van het kanaal en de bouw van deze bruggen.

Lourens Westbroek, Texel

Laat de man nou ook eens genieten

Parttime werken is in deze tijd wel degelijk een keuze. En het is niet van deze tijd om de uitkomst van het SCP-rapport (Ten eerste, 22 januari) schokkend te noemen. Waar het hier om draait, is de keuzes die je maakt alvorens je bijvoorbeeld met een gezin begint. Dan is het de vrouw die in geval van zwangerschap en de verlofperiode een heel hechte band heeft met het kind. Heerlijk om die tijd te koesteren. Wat ik schokkend vind, is dat de man in deze achterblijft. Alle vaders zouden het lef moeten hebben om een dag in de week te genieten. Ik denk dat parttime werken niet alleen hoort bij vaders of moeders, maar zomaar een verrijking van je leven zou kunnen zijn, voor wie er toch vaak stiekem naar verlangt.
Ik geef Marloes van Raamsdonk (O&D, 24 januari) helemaal gelijk.

Marcia van Helden, Sittard

Verademing

Wat een verademing, het artikel van Marloes van Raamsdonk! Zelf heb ik bijna altijd parttime gewerkt, zo'n veertig jaar. Mijn man ook trouwens. Fijn dat dit mogelijk was, er in de beginjaren samen voor de kinderen te zijn. Laten we het fulltime werken toch niet zo idealiseren, er zijn zoveel fijne, leuke en belangrijke dingen naast werken en niet iedere man en vrouw gaan voor een carrière. Juist de eigen keuze is belangrijk, ook voor mannen. Misschien dat we daar eens wat meer aandacht voor moeten hebben.

Albertine van den Berg, Eibergen

Ik (v) bleef voltijds werken

Toen wij ons eerste kind kregen, bleef ik (v) voltijds werken. Mijn man regelde dat hij één dag per week met onze dochter kon zijn. Terwijl hij regelmatig de vraag kreeg hoe hij dat combineerde met zijn carrière, vroeg men mij of ik dat niet vreselijk vond, zoveel van mijn kind te missen. Tweeëneenhalf jaar later, zwanger van nummer twee, ging ik toch naar vier dagen terug. Niemand heeft mij ooit gevraagd hoe dat met mijn werk moest, zelfs mijn baas niet. Niemand heeft mijn man overigens iets gevraagd over zijn gezin, toen we allebei weer voltijds gingen. Wat ik wel even wil zeggen: ik vind twee carrières eigenlijk niet te combineren met een aandachtig gezinsleven.

Gertien Smits, Diemen

Parttime ook zonder partner

Het artikel van Marloes van Raamsdonk over het SCP-rapport en de bezorgde reactie van onze minister van Onderwijs levert vooral reacties op van vrouwen met een partner. Ik ben een vrouw zonder partner én ik werk parttime (28 uur per week). En daarmee kan ik prima mijn broek op houden. Het punt van de minister, dat het belangrijk is dat iedere volwassene economisch zelfstandig is, vind ik wel relevant. Maar dat valt op meer manieren te organiseren. Bijvoorbeeld met een hoger uurloon, want het uurloon van veel vrouwen ligt (fors) lager dan dat van mannen, ook voor een vergelijkbare functie. Of met een vergoeding voor het verrichten van zorgtaken (voor kinderen of als mantelzorger), of met een basisinkomen, zodat iedereen zelf kan bepalen hoeveel hij of zij daar bovenop wil verdienen om het leven in te richten zoals hij of zij wil. Eén ding is voor mij helder: een fulltimebaan voor iedereen is niet het antwoord.

Maureen Dijkman, Nieuw-Vennep

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden